Kαι στο τέλος νικάει ο Θοδωρής (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Ο,τι συνέβη χθες το βράδυ στο μπαρουτοκαπνισμένο Αλεξάνδρειο, η παρ' ολίγον νίκη του Αρη επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης, ένα πράγμα αποδεικνύει. Ότι η επιτυχία στο μπάσκετ είναι πρώτα απ' όλα θέμα «μομέντουμ», θέμα φιλοδοξίας, αυτοπεποίθησης, φλόγας, αλεγκρίας. Απέναντι σε μια ΤΣΣΚΑ η οποία χρειαζόταν τη νίκη (αλλιώς κινδύνευε να μείνει 2η στο γκρουπ και να μην τοποθετηθεί επικεφαλής ομίλου στον β' γύρο), ο Αρης μπήκε στο γήπεδο με θράσος χιλίων καρδιναλίων και με τα φτερά που του έδιναν 6.000 οπαδοί του. Σε ελάχιστα ευρωπαϊκά γήπεδα συναντά κανείς τέτοιον χαλασμό. Δεν ήθελε δα και πολύ για να λιώσουν στα χέρια των «Αρειανών» οι παίκτες που σήκωσαν το ευρωπαϊκό τρόπαιο πριν από μερικούς μήνες στην Πράγα.

Καλά διαβασμένος, σοβαρός και αποφασισμένος, ο Αρης πάλεψε με γενναιότητα και άγγιξε τη νίκη. «Κρίμα», ήταν η πρώτη λέξη που ερχόταν στα χείλη μετά την ήττα. Όμως, στο τέλος μίλησε η πείρα των παικτών του Μεσίνα και η προσωπική σφραγίδα του Θοδωρή Παπαλουκά. Η ΤΣΣΚΑ έβαλε θεμέλιο νίκης, όταν πάτησε το γκάζι και υποχρέωσε τον Αρη σε απεγνωσμένο κυνηγητό, στην αρχή της δ' περιόδου. Στην πραγματικότητα, έχτισε την κυριαρχία της στη λειψανδρία της «μπροστινής» γραμμής του Αρη, εκεί όπου ο Ζεβροσένκο έμοιαζε με κολοσσό.

Οσο οι επιθέσεις περνούσαν από τον τρελάρα Χόλντεν, υπήρχε ελπίδα. Οταν όμως η μπαγκέτα πέρασε στα δάχτυλα του Παπαλουκά, όλα τέλειωσαν. Η ασίστ στον Σμόντις, 30 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, χάρισε στην ΤΣΣΚΑ το κρισιμότερο καλάθι του αγώνα. Επίσης, το κλέψιμό του, μέσα από τα χέρια του Καλαϊτζή, έδωσε τη χαριστική βολή. Προς τιμήν τους, οι οπαδοί του Αρη τον αποθέωσαν σαν να ήταν δικός τους. Το ίδιο έκαναν και με τον Κακιούζη στη Βαρκελώνη. Το ίδιο θα κάνουν και με τον Ζήση. Στο Αλεξάνδρειο πνέει αέρας Ευρώπης φέτος.

Ο Ολυμπιακός καθάρισε εύκολα και γρήγορα τον αγώνα με την Κλιμαμίο, αλλά είχε την ευκαιρία να την είχε «τελειώσει» ακόμα πιο νωρίς, από το πρώτο κιόλας ημίχρονο, όταν οι Ιταλοί βολόδερναν σε πέλαγο βαθύ κι έμοιαζαν έτοιμοι να παραδοθούν. Δεν το έκανε, όμως, και παραλίγο να βάλει τον εαυτό του σε περιπέτειες. Το 28-13 έγινε 32-26 και 41-35, ο Μπελινέλι ζεστάθηκε, οι συμπαίκτες του πήραν θάρρος, οι «κόκκινοι» (ζαλισμένοι ακόμα από τη διπλή σφαλιάρα της προηγούμενης εβδομάδας) έχασαν για λίγο τη σιγουριά τους.

Τους την ξανάδωσε ο ξεχασμένος άνθρωπος της ομάδας, ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης. Έστω ντεφορμέ και υπέρβαρος, ο Σοφοκλής είναι ο μοναδικός παίκτης του Ολυμπιακού που μπορεί να δώσει στο παιχνίδι του διαφορετική διάσταση. Ταυτόχρονα, βοήθησε και τον Βασιλόπουλο να ξαναβρεί τον εαυτό του. Οι δύο τους συνεννοούνται στο παρκέ με κλειστά μάτια, μια και είναι συμπαίκτες εδώ και πολλά χρόνια στις Εθνικές ομάδες. Από τα δικά τους χέρια σπρώχτηκε η Κλιμαμίο για να πέσει στον γκρεμό.

Το κοινό στο ΣΕΦ υποδέχθηκε τον Σχορτσιανίτη εξαρχής με θερμό χειροκρότημα. Ακόμα και στην παρουσίαση των ομάδων, ο πολυσυζητημένος «Σόφο» κέρδισε τα περισσότερα παλαμάκια. Είτε δίκιο έχει όταν τον παραγκωνίζει ο Γκέρσον είτε άδικο, καλύτερα να μην το αναζητήσει στις κερκίδες του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας.
Άλλο τόσο ζεστό αποδείχθηκε το κοινό του Ολυμπιακού με τον Τάιους Έντνι. Αλίμονο, άλλωστε. Ο βετεράνος Αμερικανός δεν είναι πια ιπτάμενος, παραμένει όμως τζέντλεμαν. Στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι θα ταίριαζε περισσότερο στο παιχνίδι του Ολυμπιακού απ' ό,τι ο Σκούνι Πεν, ο Έντνι πήρε καλό βαθμό, όχι επειδή γοήτευσε, αλλά επειδή ο Αμερικανός του Ολυμπιακού απογοήτευσε. Από τους δύο γιάνκηδες, καλύτερος, εν τέλει, ήταν ο Χαρίσης.