Ο Νίνης διεκδικεί την ισοτιμία στην αντιμετώπιση (Sportday / Διονύσης Ελευθεράτος)

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί κανείς, σε τούτη τη φάση, να κάνει (από αγάπη!) στον Σωτήρη Νίνη είναι να τον αντιμετωπίζει όπως… εγώ όταν παίζω με (και προσέχω μη χτυπήσω) τον πεντάχρονο γιο μου. Το μεγαλύτερο καλό για τον Σωτήρη Νίνη είναι να τον αντιμετωπίσουμε, πλέον, όλοι (αντίπαλοι, συμπαίκτες, διαιτητές, θεατές, Τύπος) ως αυτό που ήδη, απ' το συμβόλαιο που υπέγραψε πριν από τα Χριστούγεννα, είναι: ένας απ' όλους

Δέυτερο μισό της δεκαετίας του '80, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, Ολυμπιακός - Λεβαδειακός στο ΟΑΚΑ, ο γεροδεμένος Γιώτης Τσαλουχίδης συγκρούεται μ' ένα πιτσιρίκι. Ο μικρός φέρνει δυο–τρεις βόλτες στον αέρα και σκάει στο χόρτο σαν σακί.

Τινάζεται απ' τον πάγκο ο Τέλης Μπατάκης, προπονητής των φιλοξενούμενων, και με την οικειότητα της παλαιάς γνωριμίας τους (απ' τη Βέροια) διαμαρτύρεται στον Τσαλουχίδη: «Ρε Γιώτη, 16 χρόνων παιδί είναι». Ο Τσαλουχίδης απάντησε το προφανές. «Ποδόσφαιρο παίζουμε, κυρ-Τέλη. Δεν κοιτάζουμε ταυτότητες». Ο μικρός ήταν ο Μιχάλης Κασάπης. Δεν έπαθε τίποτα. Κι έκανε την καριέρα που έκανε.

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί κανείς, σε τούτη τη φάση, να κάνει (από αγάπη!) στον Σωτήρη Νίνη είναι να τον αντιμετωπίζει όπως… εγώ όταν παίζω με (και προσέχω μη χτυπήσω) τον πεντάχρονο γιο μου. Το μεγαλύτερο καλό για τον Σωτήρη Νίνη είναι να τον αντιμετωπίσουμε, πλέον, όλοι (αντίπαλοι, συμπαίκτες, διαιτητές, θεατές, Τύπος) ως αυτό που ήδη, απ' το συμβόλαιο που υπέγραψε πριν από τα Χριστούγεννα, είναι: ένας απ' όλους.

Ενας απ' τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές του ελληνικού οικοσυστήματος. Τα ελαφρυντικά, «παρά το νεαρό της ηλικίας του» και τέτοια, δεν τα 'χει ανάγκη. Υποψιάζομαι ότι ενδέχεται έως και να τον εκνευρίζουν. Κι οι χάρες, εξαιτίας του «νεαρού της ηλικίας», δεν θα τον ωφελήσουν. Τι πάει να πει το νεαρόν της ηλικίας; Τσαλουχίδης. Δεν κοιτάζουμε ταυτότητες.

Ο εντρεναδόρ Βίκτορ παραδίδει, κιόλας, καθηγητικά μαθήματα νουνεχούς χρήσεως (όπως και όλων των άλλων διαθέσιμων μεσοεπιθετικών λύσεων, απ' τις οποίες παίρνει το μάξιμουμ, έτσι και) του παιδιού. Τον βάζει όσο πρέπει, εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Κι η ίδια η αγωνιστική συμπεριφορά του Νίνη μες στο γήπεδο, αν θέλετε η γλώσσα του σώματός του, αυτό το (υπέροχο να το βλέπεις) δεν–καταλαβαίνω–τίποτα–και–κάνω–απλώς–ό,τι–έχω–μάθει πνεύμα, είναι ξεκάθαρη εκ μέρους του διεκδίκηση ισοτιμίας στην αντιμετώπιση.

Ολοφάνερα, ο μικρός δεν παίζει (και δεν βασανίζει το μυαλουδάκι του) με «δεύτερες σκέψεις». Α, εδώ είναι Τούμπα. Α, χάνουμε. Α, μη φάω την κλοτσιά. Α, αυτός είναι σκληρός. Τίποτα. Απλώς παίζει. Πηγαία. Ας απολαύσουμε την αύρα και την ευωδιά που έφερε στο τοπίο. Κι ας τον αφήσουμε να παίξει. Είν' ο πιο πρόσφορος τρόπος, ο πιο νορμάλ, για να μεγαλώσει.

Μπορεί να κατανοήσει κανείς τη μέση συναισθηματική αντίδραση, είναι (όσο και της γυναίκας μου, όταν χτυπήσει το παιδί) εύλογη, να παρακολουθείς τον Νίνη σε τράκο με… ενήλικες, τον Γκουτμάν του Ιωνικού ή τον Μιέτσελ του ΠΑΟΚ. Αμάν, σιγά τον μικρό. Ανακλαστικά. Μπατάκης. Ας μη φοβόμαστε. Ο μικρός δεν (είναι εύθραυστο βάζο και δεν) θα σπάσει!

Πιο εύκολα θα σπάσει αύριο–μεθαύριο, εάν τώρα δημιουργήσουμε γύρω του γυάλα προστασίας. Με το τράκο, θα σκληραγωγηθεί. Θα μπει στις μάχες, θα πηδήσει στον αέρα και θα κυλιστεί στο χορτάρι, θα φάει ξύλο και θα δώσει ξύλο, θα εισπράξει κάρτες αλλά και θα κερδίσει κάρτες, θα γίνει αυτό που είν' ο προορισμός του να γίνει. Ανταγωνιστικός παίκτης. Οχι αιώνιο ταλέντο, που (θα κολλήσουμε κι) από συνήθεια θα τον λέμε μικρό έως τα 25.
Διότι τότε, εάν έχει μείνει αιώνιο ταλέντο έως τα 25 του, τα σημερινά θα 'ναι μακρινή ανάμνηση. Και θα ψάχνουμε στα μονόστηλα των εφημερίδων σε ποια ομάδα κατέληξε δανεικός…