Αλύγιστος Ολυμπιακός, «τρωτός» Παναθηναϊκός

Η Ευρωλίγκα είναι μια δυναμική κατάσταση. Αλλάζει διαρκώς… Εκεί που ο Ολυμπιακός φάνταζε προς τα έξω αναστατωμένος με την υπόθεση Ντόρσεϊ και εξαντλημένος από τα προβλήματα απουσιών που δυσκολεύουν το ροτέισον, έκανε ένα (ακόμη) σπουδαίο διπλό, ενώ εκεί που ο Παναθηναϊκός έμοιαζε άτρωτος και η άμυνά του φάνταζε απροσπέλαστη, ήρθε η Χάποελ να του υπενθυμίσει πως δεν είναι ανίκητος και πως έχει ακόμη αρκετά πράγματα να βελτιώσει.

Αστείρευτες δυνάμεις και προσωπικότητα

Ο Ολυμπιακός έκανε έναν άθλο από πολλές απόψεις στην Βαρκελώνη. Με τον Μιλουτίνοφ εκτός, τον Ντόρσεϊ στην Αθήνα και τον Χολ νοκ άουτ στη διάρκεια του ματς, το ήδη δεδομένο έλλειμα ενέργειας έγινε μεγαλύτερο. Κι αποτυπώθηκε στο ούτως ή άλλως υπαρκτό πρόβλημα του ριμπάουντ, με την Μπαρτσελόνα να έχει 20 επιθετικά ριμπάουντ και 13 περισσότερες κατοχές. Βλέποντας τους γηπεδούχους να καλύπτουν διαφορά 12 πόντων στα τελευταία 7 λεπτά της κανονικής περιόδου, δύσκολα θα πίστευες πως θα υπήρχαν ενεργειακά και πνευματικά αποθέματα για νίκη στο έξτρα πεντάλεπτο. Αμ δε!

Ο Ολυμπιακός για πολλοστή φορά φέτος απέδειξε πως παρά τα όποια ζητήματά του σε άμυνα ή ριμπάουντ, αλλά και παρά τις απουσίες του, έχει πλεόνασμα σε ποιότητα και κυρίως σε προσωπικότητες. Ακόμη και στη σπάνια βραδιά που ο Φουρνιέ ήταν μακριά από τα στάνταρ του, υπήρξαν οι λύσεις. Από τον άνιωθο Βεζένκοφ, τον χορευτή Μοντέρο αλλά αυτή τη φορά και από τον ΜακΙντάιρ. Οι δεύτεροι ρόλοι ήταν επίσης κομβικοί, με τον Εντζάι να κάνει καταπληκτική δουλειά περισσότερο στο «5» παρά στο «4» (με τον Μπαρτζώκα να τείνει να κλείνει τα ματς με αυτό το σχήμα) και τον Τζόζεφ να προσφέρει το hustle που χρειαζόταν στην περιφέρεια.

Με ήδη τέσσερα διπλά, τα τρία εξ αυτών σε δύσκολες έδρες, και μόνο μία ήττα στο νήμα, ο Ολυμπιακός-που πλέον θα έχει ένα πολύ πιο ομαλό αγωνιστικό πρόγραμμα-μοιάζει αδύνατο, ακόμη κι αν είμαστε στην έκτη αγωνιστική, να μην βρίσκεται στο πλεονέκτημα. Για να μην πούμε στο 1 ή 2. Θα χρειαστεί, ασφαλώς, βελτίωση σε κάποια πράγματα: από την εκκίνηση στα ματς (πάλι υψηλό παθητικό, με 30 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο) και την πίεση στην μπάλα (που συνεχίζει να προσφέρει πολλά ελεύθερα σουτ στον αντίπαλο) μέχρι και τα ριμπάουντ (όπου ο Ολυμπιακός είναι 15ος στην Ευρωλίγκα κερδίζοντας μόνο το 65,1% των διαθέσιμων αμυντικών και προσφέρει πολλές έξτρα κατοχές).

Παράλληλα, εφόσον τελικά ο Ντόρσεϊ μπει στον «πάγο» ή παραχωρηθεί, θα χρειαστεί ενίσχυση. Κι αυτό γιατί στην οικονομία της σεζόν, που μόλις άρχισε και έχει τόσα πολλά και τόσο απαιτητικά παιχνίδια, θα είναι μεγάλο το ρίσκο να επωμιστούν τόσο μεγάλο βάρος οι χειριστές της ομάδας, όπως ο Μοντέρο, ο ΜακΙντάιρ και ο Φουρνιέ. Ιδανικά ο Ολυμπιακός θα χρειαζόταν έναν παίκτη που να πατά στις θέσεις «2» και «3», όχι πλέον στο «3» και «4», μιας και ο Εντζάι πείθει όλο και περισσότερο πως μπορεί να σταθεί για σημαντικά λεπτά.

Τον προσγείωσε αυτή που τον απογείωσε

Ο Παναθηναϊκός διαπίστωσε πως δεν είναι άτρωτος κόντρα στην Χάποελ. Και γνώρισε την πρώτη του ήττα με πρόβλημα στο κομμάτι που τον είχε οδηγήσει σε ένα… χαλαρό 5-0 στο ξεκίνημα της σεζόν. Η άμυνα των «πράσινων» σε ελάχιστες περιπτώσεις και για μικρά μόνο διαστήματα λειτούργησε αποτελεσματικά και αυτό πλήγωσε και την επιθετική λειτουργία. Σε αυτό πρέπει να πιστώσουμε και τα credits στον Δημήτρη Ιτούδη, που διάβασε τις αδυναμίες και «χτύπησε» σε αυτές έχοντας και τα «εργαλεία» του σε καλή βραδιά. Ο Ομπράντοβιτς το δούλεψε πολύ, άλλαξε στη διάρκεια του ματς την άμυνά του, έφερε το παιχνίδι... τούμπα με μια πεντάδα... στόπερ (με Γκραντ, Καλαϊτζάκη και Χουάντσο), αλλά έλειψε στο τέλος το καθαρό μυαλό.

Το κακό ξεκίνησε από το πρώτο λεπτό, όπου η ελλιπής πίεση στην μπάλα και η κακή προσωπική άμυνα στο ένας εναντίον ενός δημιουργούσε διαρκώς ρήγματα, από τους εξαιρετικούς χειριστές της Χάποελ, όπως οι Μπράιαντ, Μίτσιτς, Μπλέικνι και Κόφι, που διάβασαν εξαιρετικά τις αδυναμίες στις περιστροφές των γηπεδούχων, χτύπησαν την άμυνα αλλαγών και «τάισαν» τον Οτούρου που έκανε πάρτι. Οι φιλοξενούμενοι ένιωσαν άνετα, απέκτησαν αυτοπεποίθηση και έτσι πορεύτηκαν όλο το βράδυ. Είναι χαρακτηριστικό πως οι «πράσινοι» που ήταν μακράν η κορυφαία άμυνα στις πέντε πρώτες αγωνιστικές με το ιστορικό παθητικό των 94,6 πόντων ανά 100 κατοχές, είχαν το βράδυ της Παρασκευής 126,4 πόντους ανά 100 κατοχές. Συν τοις άλλοις, ο Παναθηναϊκός είχε και πάλι πρόβλημα στα ριμπάουντ, καθώς κέρδισε μόλις το 69% των διαθέσιμων αμυντικών και ακόμη περισσότερο μόλις το 21,9% των αντίστοιχων επιθετικών, ενώ αντίστοιχα ο ίδιος είχε 32 άστοχα σουτ εντός πεδιάς.

Οι κακές άμυνες χάλασαν και την ηρεμία της ομάδας στο επιθετικό κομμάτι. Ο Παναθηναϊκός πήγε σε πολλές ατομικές προσπάθειες, έφτιαξε λίγα πραγματικά καλής ποιότητας σουτ και σε αυτά είχε κακές εκτελέσεις (5/21 τρίποντα), ενώ δεν επέμεινε-όσο θα έπρεπε-στο να ακουμπά την μπάλα κοντά στο καλάθι. Όσο το έκανε προκαλούσε φθορά με φάουλ και σκορ στην Χάποελ, αλλά συχνά παρασυρόταν από τον ρυθμό του αγώνα και έβγαζε μια βιασύνη και… τσαπατσουλιά. Σε ένα ματς, δε, που η άμυνα δεν λειτούργησε, απουσίαζαν οι σταθερές στην επίθεση, καθώς πέραν του Φρανσίσκο δεν υπήρχε συνεπής πηγή σκορ, αφού ο Χέιζ-Ντέιβις θύμισε την αστοχία του στον πρώτο περσινό τελικό με τον Ολυμπιακό (όπου είχε 1/13).

Σε μια τέτοια συνθήκη, στον Παναθηναϊκό «φώναξαν» πιο πολύ από ποτέ φέτος οι απουσίες του. Έλειψε το σκορ που μπορεί να προσφέρει από μόνος του ο Ναν, η ηρεμία και η καθοδήγηση του Σλούκα, η προσωπική άμυνα του Μπόνγκα, αλλά και το καλό μακρινό σουτ του Ρογκαβόπουλου. Ο Ομπράντοβιτς σίγουρα θα χρησιμοποιήσει αυτή την ήττα ως ένα καλό μάθημα για τη συνέχεια, που με τις επιστροφές και τις εργατοώρες προπόνησης δεν μπορεί παρά να είναι πολύ καλύτερη.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube