Βρέθηκε τι μπορεί να σταματήσει Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό

Δεν πέρασαν παρά δύο βδομάδες από τότε που λέγαμε πως Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έμοιαζαν να απέχουν αρκετά από τον ανταγωνισμό, έστω και ακόμη ανέτοιμοι, στη φετινή EuroLeague. Ως συνήθως, όταν κάνεις μεγαλεπήβολα σχέδια και ξεστομίζεις βαρύγδουπες εκφράσεις, έρχεται κάτι να σου ανατρέψει τα πάντα. Κι όπως οι «πράσινοι» μια βδομάδα πριν λύγισαν από τις απουσίες απέναντι σε μια καλή ομάδα στην έδρα τους, έτσι το βράδυ της Παρασκευής ήταν η σειρά των «ερυθρόλευκων» να την πατήσουν ανάλογα…

Κέρδιζε με τον τρόπο που δεν είχε συνηθίσει, έχασε με τον τρόπο που κέρδιζε ως τώρα

Ο Ολυμπιακός έκανε μια ηρωική προσπάθεια απέναντι στη Φενέρ και παρά την κακή κατάληξη της βραδιάς, ο κόσμος του δεν μπορεί να έχει παράπονο. Ελλείψει των τριών σολίστ του στην περιφέρεια, μοιραία το βάρος δόθηκε στην άμυνα και στον Μιλουτίνοφ. Η πρώτη, που ως τώρα ήταν η αχίλλειος πτέρνα της ομάδας (πλην του αγώνα με την Εφές), έγινε αναγκαστικά το όχημα για την υπέρβαση και για ένα 20λεπτο λειτούργησε κάτι παραπάνω από άριστα, με τρομερή ένταση, εξαιρετικές περιστροφές και έλεγχο των ριμπάουντ, οδηγώντας τη Φενέρ σε απελπιστική επιθετική επίδοση με 7/30 σουτ και μόλις 24 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, Την ίδια ώρα ο Σέρβος σέντερ, αν και ακόμη φανερά μακριά από το 100% του, εξέθεσε τη front line των φιλοξενούμενων προκαλώντας φθορά και δίνοντας έξτρα κατοχές. Όμως θα ήταν φύσει αδύνατο να διατηρηθεί η ενέργεια σε αυτά τα επίπεδα για 40 λεπτά, με τόσο περιορισμένο ροτέισον, καθώς πέραν των απουσιών ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν πήρε παρά ελάχιστα πράγματα από τον πάγκο του, μόλις 13 πόντους επιθετικά και κάποιο hustling από Τζόζεφ και Νετζήπογλου (ο Εντζάι είναι απόλυτα δικαιολογημένος λόγω του πένθους του).



Οδεύοντας στην τελική ευθεία ο Ολυμπιακός έδειχνε να στερείται φρεσκάδας και κατά συνέπεια καθαρού μυαλού. Η ομάδα που στη φετινή Ευρωλίγκα έδειχνε να είναι ανίκητη σε κλειστά παιχνίδια στα τελευταία λεπτά, λόγω κυρίως της ικανότητας που έχουν ως closers ο Μοντέρο και ο Φουρνιέ, στερήθηκε των καλών αποφάσεων και εκτελέσεων (2/7 δίποντα και 2/8 τρίποντα στην τελευταία περίοδο) στην επίθεση και των δυνάμεων στην άμυνα. Την ίδια ώρα, η πάνοπλη Φενέρ, του πολύ πιο ορθολογικού ροτέισον, μυρίστηκε αίμα και με την εμπειρία/κλάση παικτών όπως ο Λάρκιν, ο Μπόλντγουιν, ο Σιλντς και ο Κλάιμπερν κέρδισε τον Ολυμπιακό με τον τρόπο που είχε συνηθίσει να κερδίζει ο ίδιος ως τώρα.

Η ήττα αυτή ήταν λογική, μια νίκη με τόσες και ειδικά αυτές τις απουσίες θα ήταν παράλογη. Δεν βρήκε και καμιά συμφορά τον Ολυμπιακό, που έχει πολύ λίπος να κάψει μετά από τα διπλά του με Ζαλγκίρις, Βαλένθια και Μπαρτσελόνα. Αν υπό τέτοιες συνθήκες έχει τον έλεγχο απέναντι σε μια από τα 4-5 φαβορί της Ευρωλίγκας για περίπου 37-38 λεπτά, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα για τη συνέχεια. Ομοίως και ο Παναθηναϊκός...

Ο μόνος τους αντίπαλος…

Το διαπιστώσαμε για δύο Παρασκευές σερί, πρώτα με τον Παναθηναϊκό και μετά τον Ολυμπιακό. Ο μόνος τρόπος να εκτροχιαστούν οι δυο τους είναι οι απουσίες. Κι αυτές κάποιες φορές τις αντιπαρέρχονται, όπως έκαναν οι «πράσινοι» στις πρώτες πέντε αγωνιστικές και οι «ερυθρόλευκοι» στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη. Όμως δεν μπορούν να τις ξεπερνούν πάντα. Όχι όταν παίζουν με καλές και πλήρεις ομάδες όπως η Χάποελ χωρίς Ναν, Σλούκα, Μπόνγκα και Ρογκαβόπουλο ή όπως η Φενέρ χωρίς Μοντέρο, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ. Το ζητούμενο για τον Ολυμπιακό είναι να επιστρέψουν το συντομότερο Φουρνιέ και Μοντέρο και να ενσωματωθεί ομαλά ο Κόντσαρ, ενώ για τον Παναθηναϊκό να ξαναχτίσει τη χημεία του τώρα που το ιατρικό δελτίο είναι σχεδόν… λευκό.

Πέρα από την κακοδαιμονία και άλλες αναποδιές, υπάρχει και ένας άλλος «εχθρός». Ο… αλληλοσπαραγμός. Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών για το ελληνικό μπάσκετ με καταγγελίες και συλλήψεις για χειραγωγημένους αγώνες έβαλε κι άλλο νερό στον μύλο της αντιπαράθεσής τους. Κι όσο κι αν οι ομάδες στο εσωτερικό τους θέλουν να μείνουν απερίσπαστες από τον εξωτερικό «θόρυβο», δεν παύει αυτός να επηρεάζει αρνητικά αμφότερους, όσο καλά στεγανά κι αν έχουν. Δεν θα είναι η πρώτη φορά φέτος, αν οι αιώνιοι «αλληλοσκοτώνονται» και στο τέλος επωφεληθεί κάποιος άλλος για να τους αρπάξει το τρόπαιο μέσα από τα χέρια. Από το Τελ Αβίβ και την Σαραγόσα τον… περασμένο αιώνα, μέχρι το Άμπου Ντάμπι το 2025, τα παραδείγματα (προς αποφυγήν) είναι πολλά για να αγνοηθούν.

ΥΓ: Όλα στο φως… Όποιος αγαπά το μπάσκετ εύχεται αυτές τις μέρες η δικαιοσύνη να «μιλήσει», καταδικάζοντας τους ενόχους και απαλλάσσοντας τους αθώους. Μόνο όποιος αγαπά την ομάδα του ή τα μικροσυμφέροντά του περισσότερο από την αλήθεια και τη διαφάνεια έχει λόγο να ανησυχεί. Το σκοτάδι που γέμισε τον χώρο με τις καταγγελίες των τελευταίων ημερών μπορεί να πληγώνει το άθλημα και την αξιοπιστία του αυτή τη στιγμή, αλλά εφόσον η δικαιοσύνη κρίνει πως υπάρχουν ένοχοι και η όλη ιστορία οδηγήσει σε κάθαρση, μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες μέρες.