Σε μια σειρά τελικών που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε τίτλο «Όποιος αντέξει», ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε πιο αποφασιστικός από τον Ολυμπιακό και έφερε στα ίσα τη σειρά. Πιστοποίησε έτσι πως, όσο κι αν οι «ερυθρόλευκοι» είχαν εικόνα καλύτερης ομάδας όλη τη σεζόν, οι τελικοί είναι άλλου τύπου παιχνίδια. Η μικρή απόσταση των αγώνων μεταξύ τους, σε συνδυασμό με το άδειασμα, ενεργειακό και πνευματικό, από την εξοντωτική σεζόν, τους τραυματισμούς, αλλά και τον περιορισμό στη χρησιμοποίηση των ξένων, είναι στοιχεία ικανά να εξαλείψουν την όποια απόσταση. Πόσω μάλλον όταν οι «πράσινοι» διαθέτουν τις προσωπικότητες για να το πάρουν πάνω τους και να υπερκαλύψουν στοιχεία που στερούνται ως σύνολο.
Μια ιστορική εμφάνιση…
Έχουμε δει μεγάλες παραστάσεις από σπουδαίους παίκτες στην ιστορία των τελικών των «αιωνίων» (και όχι μόνο). Έχουμε δει τον Μποντιρόγκα και τον Σπανούλη να σκοράρουν με κάθε τρόπο και σε κρίσιμα σημεία, αλλά και τον Βράνκοβιτς και τον Σιγάλα να κρίνουν παιχνίδια από την άμυνα. Ποτέ όμως δεν είδαμε έναν παίκτη να επιδρά με τέτοιο τρόπο ΚΑΙ στις δύο πλευρές του παρκέ σε ένα παιχνίδι όπως έπραξε ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις στο Game 2.
Ο Αμερικανός έπαιξε παρά 106 δευτερόλεπτα σε όλο το ματς και στο… κόκκινο σε άμυνα κι επίθεση. Μάρκαρε τους πάντες, από την περιφέρεια μέχρι και κοντά στο καλάθι, εξαφάνισε τον Βεζένκοφ που πήρε ένα σουτ στο δεύτερο ημίχρονο (!), έκοβε πάσες, δυσκόλευε εκτελέσεις και έβαζε τα χέρια του παντού. Κι αν αυτά τα είχε κάνει σε μεγάλο βαθμό και στο Game 1, στο Game 2 άφησε πίσω του το εφιαλτικό 1/13 που τον καταρράκωσε ψυχολογικά και το πήρε πάνω του σκοράροντας με κάθε τρόπο. Ταυτόχρονα δημιουργούσε διαρκώς από το post και θα είχε γράψει πολύ περισσότερες από δύο ασίστ αν οι συμπαίκτες του ήταν όχι ανάλογα με τον ίδιο αλλά έστω στοιχειωδώς αποτελεσματικοί. Αλήθεια, πόσο ανόητοι αισθάνονται όσοι τον αποκαλούν… τουρίστα;
Ασφαλώς ο NHD δεν ήταν μόνος του, παρότι ατομικά κανένας από τους συμπαίκτες του δεν τον πλησίασε καν. Όλοι οι συμπαίκτες του μόχθησαν στην άμυνα, πίεζαν στην μπάλα, δυσκόλευαν τις γωνίες πάσας και έβαζαν το κορμί τους στη φωτιά. Από τον συνήθη ύποπτο αμυντικά (αλλά ντεφορμέ επιθετικά) Γκραντ, μέχρι και τον Ναν που έδειξε ασυνήθιστο πάθος στα μετόπισθεν. Απόρροια όλων αυτών ήταν τα πολλά-και πάλι-λάθη του Ολυμπιακού, 14 στο Game 2 μετά τα 16 του Game 1.
Μερίδιο στη νίκη αξίζει ο Εργκίν Αταμάν, που άφησε τους δογματισμούς με το hedge out, επένδυσε στην άμυνα αλλαγών ξανά και δικαιώθηκε. Και στα δύο ματς ο Ολυμπιακός έχει δυσκολευτεί να βρει ρυθμό και ροή στην επίθεση και αυτή η απόφαση του Τούρκου προπονητή έπαιξε τον ρόλο της.
Το πάλι καταστροφικό τρίτο δεκάλεπτο και ο μόνος Φουρνιέ
Ο Ολυμπιακός για δεύτερο τελικό δεν μπόρεσε να παρουσιάσει πλην ελαχίστων διαστημάτων το δικό του μπάσκετ. Η αναλογία των 33 ασίστ για 30 λάθη είναι ανεπίτρεπτη για ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα και καταδεικνύει πως οι πρωταθλητές Ευρώπης έχουν μπλοκάρει. Χωρίς γρήγορη κυκλοφορία, καλές αποστάσεις και off ball παιχνίδι, μοιραία έχει επηρεαστεί η επιθετική παραγωγή της ομάδας, που έφτασε σε season low με τους 58 πόντους του Game 2. Κι αν αυτό το πρόβλημα κρύφτηκε κάτω από το χαλί χάρη στις πολλές δεύτερες επιθέσεις από τα 16 επιθετικά ριμπάουντ της Τετάρτης, το βράδυ της Παρασκευής δεν υπήρχε αυτό το αποκούμπι.
Για δεύτερο συνεχές παιχνίδι ο Ολυμπιακός πλήρωσε το κάκιστο τρίτο δεκάλεπτο. Σε αυτό το διάστημα το συνολικό επί μέρους σκορ είναι 47-28 (!) και μάλλον δεν πρόκειται για σύμπτωση πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας επιμένει σε ένα σχήμα που δεν έχει φρεσκάδα και λειτουργικότητα. Στο ΣΕΦ η πεντάδα Γουόκαπ-Φουρνιέ-Παπανικολάου-Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ έμεινε σχεδόν οκτώ λεπτά σερί στο τρίτο δεκάλεπτο και το 49-32 έγινε 59-53, ενώ στο Telekom Center το ίδιο σχήμα έμεινε στο γήπεδο στα πρώτα επτά λεπτά της περιόδου και το 29-30 έγινε 44-34.
Σύμφωνοι, λείπει πολύ ο Ντόρσεϊ, το απρόβλεπτο παιχνίδι του, η ταχύτητα που δίνει στην εκτέλεση αλλά κυρίως η αποφόρτιση που προσφέρει στον Φουρνιέ, ωστόσο η διαχείριση του Γάλλου από τον προπονητή του δεν τον βοηθά καθόλου. Στους δύο πρώτους τελικούς έχει παίξει 66 από τα 80 λεπτά, διαχειρίζεται σχεδόν όλες τις κατοχές όσο είναι στο παρκέ και είναι μοιραίο να έχει κάνει 11 λάθη δεχόμενος τόση πίεση, όταν δεν έχει ανάσες αφού προς τιμήν του δεν «κλέβει» στην άμυνα.
Με τους Γουόκαπ και Νιλικίνα να μην συνιστούν απειλή για την αντίπαλη άμυνα, αλλά και τους ετερόφωτους Βεζένκοφ, Πίτερς, Μιλουτίνοφ και Τζόουνς/Χολ αποκομμένους από το υπόλοιπο σύνολο, μοιραία ο Ολυμπιακός βραχυκυκλώνει επιθετικά. Ο Σέρβος σέντερ, ειδικά, σπανίως παίρνει επιθέσεις που δεν προέρχονται από δικά του επιθετικά ριμπάουντ!
Για τον Ολυμπιακό είναι κομβικής σημασίας η επάνοδος του Ντόρσεϊ, καθώς απουσιάζει η απόφαση του παίκτη με την μπάλα στα χέρια πλην Φουρνιέ. Αν ο ομογενής σούτινγκ γκαρντ δεν επιστρέψει, θα χρειαστεί μεγάλο step up από άλλους για να καλυφθεί το κενό. ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube
