Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός μπαίνουν στη σεζόν της EuroLeague ως διεκδικητές. Αν όμως κάποιος νομίζει πως θα κάνουν… περίπατο και πως οι υπόλοιποι ανταγωνιστές δεν μετράνε... μία μπροστά τους, ας λογικευτεί πριν να είναι αργά. Στον μικρόκοσμο της αντιπαλότητας των «αιωνίων» συχνά δεν αντιλαμβάνονται πολλοί ότι μπάσκετ-και μάλιστα πολύ καλό-παίζουν και… άλλοι και μπάτζετ μεγάλα-και μάλιστα πολύ μεγάλα-έχουν και άλλα κλαμπ. Ίσως όχι σαν των δικών μας, αλλά αρκετά κοντά. Και αν κάτι έχει διδάξει η EuroLeague είναι πως τα χρήματα βοηθούν, αλλά δεν εγγυώνται την επιτυχία.
Οι… άλλοι
Η Ρεάλ φαντάζει αυτή τη στιγμή ένας από τους ισχυρότερους, αν όχι ο ισχυρότερος ανταγωνιστής των «αιωνίων». Ο Πέδρο Μαρτίνεθ έχει ήδη αλλάξει το «δέρμα» της ομάδας και η νέα βερσιόν της «βασίλισσας» είναι πολύ πιο γρήγορη και ελκυστική φέρνοντας σε κάτι από τη δική του... Καπέλα Σιξτίνα, την Βαλένθια. Η εικόνα της ομάδας ήταν πολύ πειστική τόσο στα φιλικά, όσο και στο Super Cup της EuroLeague. Μπορεί να έχασε παίκτες μεγάλης ποιότητας όπως ο Χεζόνια και ο Λάιλς, ωστόσο διαθέτει μεγαλύτερη ισορροπία και αν πέραν του ήδη εξαιρετικού Λουβαβού-Καμπαρό τής βγουν και τα «στοιχήματα» των Νικ Σμιθ και Ντέμιαν Τζόουνς, αλλά και εφόσον ο Τεό Μαλεντόν αποδώσει-επιτέλους-ανάλογα με το ταλέντο του, είναι ικανή για μεγάλα πράγματα.
Από κοντά και η Φενέρμπαχτσε, που παρότι έχασε σημεία αναφοράς όπως ο Μπιμπέροβιτς, ο Χολ, ο Ντε Κολό και ο Μπιρτς, ενισχύθηκε πολύ σε ποιότητα αλλά και βάθος. Ο Φόρεστ και ο Κι θα δώσουν ισορροπία και αθλητικότητα σε γκαρντ και φόργουορντ, Λάρκιν, Σιλντς και Κλάιμπερν φέρνουν τόνους εμπειρίας και θα είναι κομβικοί αν καταφέρουν να μείνουν υγιείς και μοναδικό ερωτηματικό είναι αν η front line του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (που ποτέ δεν ήταν το ατού της Φενέρ τα τελευταία χρόνια, ακόμη και το 2025 που τα πήρε όλα) θα καταφέρει έστω να κάνει τα απαραίτητα.
Ουδείς μπορεί να υποτιμήσει την Χάποελ Τελ Αβίβ του Δημήτρη Ιτούδη, που μετά την κρυάδα της πρώτης σεζόν στην EuroLeague, έχει ρεαλιστικές βλέψεις για κάτι μεγαλύτερο από τα playoffs. Αν και θα πρέπει να αντιπαρέλθει και το «κρύο» της ουδέτερης έδρας αφού η επιστροφή στο Ισραήλ δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα. Ο Έλληνας κόουτς αναβάθμισε την ομάδα του στα φόργουορντ με Αμίρ Κόφι και Ζακ ΛεΝτέι, έχει τις σταθερές των εξαιρετικών Ελάιτζα Μπράιαντ και Νταν Οτούρου, αλλά το ταβάνι της ομάδας θα ανέβει θεαματικά αν ο Βασίλιε Μίτσιτς θυμίσει κάτι από το πραγματικό επίπεδό του και δεν μοιάζει με έναν μέτριο δίδυμο αδερφό του.
Τα μαύρα άλογα
Πέρα από τις προφανείς δυνάμεις που μπορούν δικαιωματικά να προβάλλουν φιλοδοξίες ακόμη και για τον τίτλο, υπάρχουν και ομάδες που δείχνουν ικανές να εκπλήξουν. Πρώτη και καλύτερη η Ζαλγκίρις, που έχασε μεν Φρανσίσκο και Ράιτ, τις «κολώνες» της δηλαδή στο «1» και στο «5», αλλά γέμισε σε βάθος και συνολικά ανέβασε την ποιοτική της στάθμη. Κάρσεν Έντουαρντς και Στέρλινγκ Μπράουν εγγυώνται σκορ, Μάριους Γκριγκόνις και Σέιμπεν Λι θα έχουν την ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν την αξία τους, ο Γιόνας Βαλαντσιούνας θα είναι κυρίαρχος στο «5» έστω και αν έχει βαρύνει και δεν μπορεί να παίζει πολλά λεπτά, ενώ το Κάουνας θα είναι σταθερά μια από τις καλύτερες έδρες, όπου πολλές καλές ομάδες θα λυγίσουν από τα ντεσιμπέλ και όχι μόνο.
Η Ντουμπάι BC, από κοντά, με ένα τεράστιο μπάτζετ και ένα ρόστερ που-αν και υπεράριθμο ειδικά σε κάποιες θέσεις-ξεχειλίζει από ποιότητα. Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι ένας προπονητής που μπορεί να βάλει τάξη σε αυτό το… χάος και να μοιράσει ρόλους μεταξύ πολλών παικτών που θέλουν την μπάλα στα χέρια. Οι προσθήκες που έγιναν ήταν πολύ στοχευμένες: από τον Τόμας Γουόκαπ που θα φέρει αμυντική ισορροπία και στιβαρή οργάνωση και τον Έλι Οκόμπο που θα δώσει το απρόβλεπτο στοιχείο, μέχρι τον περπατημένο Τόκο Σενγκέλια και τους Τζαρόν Μπλόσομγκεϊμ και Μαμαντί Ντιακιτέ που θα απογειώσουν την αθλητικότητα της ομάδας στις θέσεις «4» και «5».
Μην βιαστείτε να ξεγράψετε και τη Βαλένθια. Μοιάζει αδύνατο να επαναλάβει την περσινή πορεία, αλλά μην εκπλαγείτε αν τη δείτε να διεκδικεί με καλές πιθανότητες θέση στα playoffs. Μπορεί να έχασε προπονητή και το μεγαλύτερο μέρος του βασικού της κορμού, αλλά έκανε υποτιμημένα καλές κινήσεις ενίσχυσης με παίκτες όπως οι Τι Τζέι Σορτς, Αρμόνι Μπρουκς, Μάριο Σεντ Σουπερί, που έχουν πολλά να αποδείξουν, αλλά και ο Νίκολα Μίροτιτς που δεν ξέχασε το μπάσκετ.
Υπάρχει, τέλος, και η Εφές. Ξεχάστε την περσινή ομάδα-παρωδία, γιατί φέτος κάνει restart, έστω και αν ο Πάμπλο Λάσο δεν κατάφερε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα την περασμένη περίοδο. Μάικ Τζέιμς και Ματ Στραζέλ έρχονται από τη διαλυμένη Μονακό για να δώσουν άλλον αέρα στα γκαρντ, ενώ ο Μπρούνο Φερνάντο με τον σύντομα επανακάμψαντα από τραυματισμό Γιώργο Παπαγιάννη ισχυροποιούν τη θέση «5». Αν ο Ντάριο Σάριτς μετά από τα τελευταία χαμένα χρόνια στο ΝΒΑ αποδώσει όπως με την Κροατία στα τουρνουά της FIBA, μπορεί η πορεία της Εφές να αναγκάσει αρκετά κεφάλια να στρίψουν.
Τη δική τους… «καμπούρα»
Καλός ο ανταγωνισμός, αλλά Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός καλούνται πρωτίστως να κοιτάξουν τον εαυτό τους και να αποδώσουν σύμφωνα με το πολύ υψηλό ταβάνι των ρόστερ τους, παρότι έχουν κάποιες φανερές-τουλάχιστον για την ώρα-αδυναμίες.
Οι μεν πρωταθλητές Ευρώπης είναι φανερό από τα φιλικά πως παίζουν απαλλαγμένοι από τα βαρίδια των χαμένων Final 4, ενώ διαθέτουν το πιο ποιοτικό, σε άθροισμα ταλέντου τουλάχιστον, ρόστερ της ιστορίας τους. Όμως το καλοκαίρι έφερε ένα τέλος εποχής με την αποχώρηση παικτών που αποτέλεσαν σημαντικά μέρη της ραχοκοκαλιάς της ομάδας. Γουόκαπ, ΜακΚίσικ, Λαρεντζάκης, Πίτερς και Φαλ πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες και το κυριότερο είχαν μάθει να υπηρετούν με κλειστά μάτια το μπάσκετ Μπαρτζώκα. Τα νέα αποκτήματα, ειδικά οι Μοντέρο και ΜακΙντάιρ, εκτοξεύουν μεν το ταλέντο στη θέση «1», αλλά θα χρειαστούν χρόνο για να προσαρμοστούν στο σύστημα και σε έναν ρόλο που δεν θα είναι τόσο... ελεύθερος όσο στις πρώην ομάδες τους. Παράλληλα, ενώ αμφότεροι είναι κλάσεις πιο ποιοτικοί από τον Γουόκαπ, θα πρέπει να καλύψουν το έλλειμα όσων πρόσφερε ο Τεξανός κυρίως στην άμυνα, από την πίεση στην μπάλα και το σπάσιμο των σκριν, μέχρι τις αλλαγές. Ο δε Εντζάι συμπληρώνει μεν στο «4» τα στοιχεία που λείπουν από τον Βεζένκοφ, αλλά θα πρέπει να πείσει ότι μπορεί να σταθεί και ως βασικός στα ματς που τυχόν θα λείψει ο MVP.
Ο δε Παναθηναϊκός έχει υποστεί extreme makeover, από το αναρχοαυτόνομο μπάσκετ του Αταμάν με την ελάχιστη σημασία στις λεπτομέρειες, το σχεδόν μονόπατο ένας εναντίον ενός και την περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην άμυνα, στο συντεταγμένο μπάσκετ του Ομπράντοβιτς, όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, κάθε εργατοώρα προπόνησης είναι πολύτιμη, η άμυνα είναι η αφετηρία της φιλοσοφίας και η επίθεση θα καταφεύγει στο ατομικό ταλέντο μόνο ως έσχατη λύση αφού προέχει το χτίσιμο συνεργασιών. Όλα αυτά καλά, αλλά απαιτούν χρόνο να αφομοιωθούν, χρόνος που δεν… υπάρχει αφού η διάρκεια της προετοιμασίας ήταν ελάχιστη και γεμάτη αναποδιές, από σοβαρούς τραυματισμούς μέχρι γαστρεντερίτιδες. Συν τοις άλλοις, η παραχώρηση ενός παίκτη του επιπέδου του Τζέντι Όσμαν μένει να φανεί αν ήταν ένα υπολογισμένο ρίσκο ή μια λάθος επιλογή, ενώ το ερωτηματικό για το «5» παραμένει, καθώς ο Ματίας Λεσόρ προσπαθεί να επανέλθει στο προ τραυματισμού επίπεδό του, ο Μουστάφα Φαλ προέρχεται από μακρά απραξία, ενώ ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε δεν πείθει-ως τώρα-ότι μπορεί να σταθεί με συνέπεια ως σέντερ για πολλά λεπτά.
Σε κάθε περίπτωση, η σεζόν στην EuroLeague προμηνύεται άκρως ενδιαφέρουσα και συναρπαστική, αλλά και σίγουρα πολύ πιο απαιτητική για τους «αιώνιους», που συν τοις άλλοις θα έχουν και πολύ μεγαλύτερο εγχώριο ανταγωνισμό. Όποιος περιμένει... παρέλαση ενός ή και των δύο στην κανονική περίοδο, είναι γελασμένος. Η διαδρομή θα έχει σκαμπανεβάσματα, αναπόφευκτα αρκετές ήττες, ακόμη και περιόδους κρίσεις. Και αυτός που θα επηρεαστεί λιγότερο από όλα αυτά και αντέξει ως το τέλος, θα χαμογελάσει τον Μάιο.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
