Από το ιστορικό γκολ στο Μαλίν μέχρι το Μουντιάλ του 1994: Η διαδρομή του Στέφανου Μπορμπόκη

Το ελληνικό ποδόσφαιρο αποχαιρετά τον Στέφανο Μπορμπόκη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή γεμάτη συνέπεια, σημαντικές στιγμές και έντονη παρουσία κυρίως στα γήπεδα της Θεσσαλονίκης.

Γεννημένος στις Σέρρες το 1966, ξεκίνησε από το Άνω Μητρούσι και πολύ νωρίς βρέθηκε στον ΠΑΟΚ, όπου και καθιερώθηκε. Από το 1986 έως το 1994 αποτέλεσε βασικό κομμάτι της ομάδας, καταγράφοντας πάνω από 200 συμμετοχές και δεκάδες γκολ. Αγωνιζόταν ως περιφερειακός επιθετικός, με βασικό όπλο την ταχύτητα και την ικανότητά του να εκμεταλλεύεται τον χώρο, είτε δημιουργώντας είτε τελειώνοντας φάσεις.

Η στιγμή που τον σημάδεψε περισσότερο από κάθε άλλη ήρθε το 1991. Στη ρεβάνς του ΠΑΟΚ με τη Μαλίν για το Κύπελλο UEFA, πέτυχε το γκολ της νίκης στο 87ο λεπτό, διαμορφώνοντας το 0-1 και χαρίζοντας μια ιστορική πρόκριση. Από εκείνη τη βραδιά γεννήθηκε και η φράση που τον ακολούθησε σε όλη του την καριέρα: «Καλώς ήρθες ήρωα! 0-1».



Μετά τον ΠΑΟΚ, συνέχισε στον Εδεσσαϊκό, όπου είχε μια από τις πιο παραγωγικές του σεζόν, και ακολούθησαν οι μετακινήσεις του σε Ηρακλή και Άρη, πριν ολοκληρώσει την καριέρα του στον Απόλλων Καλαμαριάς. Έγινε έτσι ένας από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα και των τεσσάρων μεγάλων ομάδων της Θεσσαλονίκης. Συνολικά κατέγραψε 438 συμμετοχές και 69 γκολ, σε μια πορεία που χαρακτηρίστηκε από διάρκεια και σταθερότητα.

Ένα ακόμη ιδιαίτερο στοιχείο της καριέρας του ήταν οι αναμετρήσεις απέναντι στον αδερφό του, Βασίλη Μπορμπόκη, σε επίπεδο Α’ Εθνικής, σε μια σπάνια οικογενειακή «μονομαχία» που έμεινε ως ξεχωριστή λεπτομέρεια της εποχής.

Σε διεθνές επίπεδο, φόρεσε τη φανέλα της Εθνική Ελλάδας 29 φορές, σημειώνοντας 6 γκολ και αποτελώντας μέλος της ομάδας που προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Ανάμεσα στα πιο καθοριστικά του τέρματα ήταν εκείνο απέναντι στη Φινλανδία στα προκριματικά, σε μια νίκη που αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την ιστορική πρόκριση της Ελλάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ.



Παράλληλα, είχε συμμετάσχει και στην Εθνική Ελπίδων που έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1988, σε μια φουρνιά παικτών που σημάδεψε την επόμενη δεκαετία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μετά το τέλος της καριέρας του παρέμεινε κοντά στο ποδόσφαιρο ως προπονητής, δουλεύοντας σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών και μεταφέροντας την εμπειρία του στους νεότερους.