Ο νέος Ναν μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο όπλο του Παναθηναϊκού

Ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να κερδίζει ακόμη και όταν δεν παίζει καλά. Έστω και αν μπορεί να γίνει... αντιτουριστικό, σε μια διοργάνωση όπως η Ευρωλίγκα, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που διαχωρίζουν τις ομάδες με υψηλές φιλοδοξίες από εκείνες που απλώς κάνουν καλές εμφανίσεις. Το 80-75 απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο επιβεβαίωσε ότι οι «πράσινοι» διαθέτουν την ποιότητα και την προσωπικότητα για να παίρνουν αποτελέσματα ακόμη και σε βραδιές που απέχουν από το ιδανικό. Επιβεβαίωσε, όμως, και κάτι ακόμη, ότι ο Κέντρικ Ναν αρχίζει να εξελίσσεται σε έναν διαφορετικό παίκτη από εκείνον που γνωρίσαμε στον Παναθηναϊκό.

Ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά γύρω από την παρουσία του Αμερικανού στη φετινή σεζόν ήταν το πώς θα μπορούσε να ενταχθεί ένας παίκτης με τόσο έντονη επιθετική προσωπικότητα σε ένα σύνολο που έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις από τον τρόπο λειτουργίας του. Πώς ένας γκαρντ συνηθισμένος να έχει την μπάλα στα χέρια του, να δημιουργεί τη δική του φάση και να αναλαμβάνει την εκτέλεση θα μπορούσε να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική πρωτοβουλία και την ομαδική λειτουργία;

Ο Ναν δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξει ότι μπορεί να σκοράρει. Αυτό το γνωρίζουμε. Η ικανότητά του να δημιουργεί πλεονεκτήματα με την ντρίμπλα, να εκτελεί υπό πίεση και να παίρνει δύσκολα σουτ τον έχει καθιερώσει ως έναν από τους πιο επικίνδυνους επιθετικούς της Ευρωλίγκας. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, ήταν αν θα μπορούσε να προσθέσει και άλλες διαστάσεις στο παιχνίδι του, χωρίς να χάσει την επιθετικότητα που τον κάνει ξεχωριστό, ώστε να εναρμονιστεί με το σύνολο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Οι εμφανίσεις του δείχνουν ότι βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Οι 6 ασίστ απέναντι στην Αρμάνι, οι 6 που είχε μοιράσει στο παιχνίδι με το Περιστέρι και οι 5 της προηγούμενης αγωνιστικής απέναντι στην Μπασκόνια δεν αποτελούν απλώς αριθμούς σε μια στατιστική στήλη. Αποτελούν ενδείξεις μιας διαφορετικής προσέγγισης. Ο Ναν δείχνει να αναζητά περισσότερο την πάσα, να διαβάζει καλύτερα τις αντιδράσεις της άμυνας στη δική του «βαρύτητα» και να αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι απαραίτητο να τελειώνει ο ίδιος κάθε επίθεση για να έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν εξαιρετικό σκόρερ και σε έναν ολοκληρωμένο επιθετικό ηγέτη. Ο πρώτος μπορεί να πάρει μια επίθεση πάνω του και να την τελειώσει. Ο δεύτερος μπορεί να διαβάσει την άμυνα, να αναγνωρίσει πού βρίσκεται το πλεονέκτημα και να επιλέξει τον καλύτερο τρόπο για να το αξιοποιήσει.

Ο Ναν δείχνει να ωριμάζει προς αυτή την κατεύθυνση. Να μην εκβιάζει καταστάσεις, να μη θεωρεί ότι κάθε κατοχή πρέπει να καταλήξει σε δικό του σουτ και να αφήνει το παιχνίδι να έρχεται σε εκείνον. Δεν εγκαταλείπει την επιθετική του φύση. Αντιθέτως, την εμπλουτίζει.

Μέχρι πρότινος, η εικόνα του συχνά παρέπεμπε σε έναν παίκτη που προσπαθούσε να τρυπήσει μόνος του τον αμυντικό τοίχο που έστηνε απέναντί του ο αντίπαλος. Μπορούσε να το κάνει, επειδή διαθέτει την ποιότητα για να βρει καλάθια ακόμη και εκεί όπου οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του. Όμως αυτή η προσέγγιση έχει κόστος. Όταν η άμυνα προσαρμόζεται, όταν έρχονται οι βοήθειες και όταν οι χώροι κλείνουν, η επιμονή στην προσωπική εκτέλεση μπορεί να μετατρέψει μια καλή επίθεση σε δύσκολο σουτ ή σε λάθος.

Αντίθετα, ένας Ναν που απειλεί εξίσου με το σκοράρισμα και την πάσα γίνεται πολύ δυσκολότερα αντιμετωπίσιμος. Αν η άμυνα στείλει δεύτερο παίκτη πάνω του, μπορεί να βρει τον ελεύθερο συμπαίκτη. Αν τον αντιμετωπίσει ένας εναντίον ενός, έχει την ικανότητα να τιμωρήσει την επιλογή. Και αν η αντίπαλη ομάδα αρχίσει να διστάζει ανάμεσα στις δύο λύσεις, τότε ο Παναθηναϊκός αποκτά έναν δημιουργό που μπορεί να καθορίζει τις αμυντικές αποφάσεις του αντιπάλου.

Αυτός είναι ο δρόμος για να γίνει ο Ναν πραγματικό επιθετικό υπερόπλο.

Βέβαια, η νίκη απέναντι στην Αρμάνι δεν μπορεί να κρύψει τα προβλήματα. Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, μετά την Μπασκόνια, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε κουρασμένος και νωθρός. Η αστοχία από τα τρίποντα, τα πολλά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ και η προβληματική αναλογία ασίστ-λαθών επανεμφανίστηκαν. Και όταν τα ίδια ζητήματα επιστρέφουν σε διαδοχικές αναμετρήσεις απέναντι σε αντιπάλους χαμηλού βεληνεκούς, δεν μπορείς να τα αντιμετωπίζεις ως απλές κακές βραδιές.

Το 7-1, πάντως, παραμένει εξαιρετικό. Με δεδομένα τα προβλήματα τραυματισμών που έχουν προηγηθεί, η συγκομιδή είναι ίσως καλύτερη από αυτήν που θα περίμενε κανείς. Ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει να παίρνει νίκες χωρίς να βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο σταθερότητας που απαιτείται.

Τώρα, όμως, ξεκινά ο Γολγοθάς. Έξι από τα οκτώ επόμενα παιχνίδια είναι εκτός έδρας, ενώ ανάμεσα στις δύο εντός έδρας αναμετρήσεις βρίσκεται και το ντέρμπι των αιωνίων με τον Ολυμπιακό. Το πρόγραμμα απαιτεί μεγαλύτερη ένταση, καθαρό μυαλό, καλύτερη προστασία του αμυντικού ριμπάουντ και σαφώς λιγότερα λάθη.

Το 7-1 είναι μια εξαιρετική αφετηρία. Για να επιβιώσει, όμως, από όσα έρχονται, η ομάδα θα χρειαστεί κάτι πολύ καλύτερο από την εικόνα των τελευταίων αγώνων. Ευτυχώς για εκείνη, ο Ναν δείχνει να ανακαλύπτει νέους τρόπους για να κάνει τη διαφορά. Και ο Παναθηναϊκός έχει κάθε λόγο να επενδύσει σε αυτή την εξέλιξη.