«Ολα δικά σου μάτια μου»

Εχει αρχές. Και τις τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια. Είναι ντόμπρος. Πολλές φορές... περισσότερο από ότι θα έπρεπε -σε σημείο να χάνει το δίκιο του. Οσο για το ταλαντούχος, ε, αυτό ούτε οι χειρότεροι εχθροί του δεν το αμφισβητούν. Κατ' αρχήν ήταν ευνοούμενος και πνευματικό παιδί του Ιβκοβιτς. Ο «Ντούντα» τον είχε «τσεκάρει» από τότε που έπαιζε στα γήπεδα του Τσάτσακ. Είχε «δει» πως γυαλίζει το μάτι του. Με την καλή -και κάποιες φορές και με την κακή- έννοια. Ρουφούσε σαν σφουγγάρι τις όποιες πληροφορίες. Και είχε τις απαντήσεις σε ό,τι και αν προέκυπτε.

Προέτασσε την πονηριά του και «καθάριζε». Δεν το «έπαιζε» πλέι μέικερ. Ηταν. Τα χρόνια περνούσαν και κάποια στιγμή τον κάλεσε ο «Σοφός» στην Εθνική. Αυτή τη φορά όχι για το ρόστερ, αλλά για τον πάγκο. Δεν έκλεισε μάτι όλο το βράδυ. Τόσο χρειάστηκε για τη μετάβαση από παίκτη σε προπονητή... Τώρα μπορείτε να καταλάβετε επακριβώς γιατί όπου σταθεί και όπου βρεθεί εξηγεί ότι οφείλει στον «μεγάλο του αδελφό» το ευ ζην. Εντός και εκτός γηπέδων. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Το άλλο μισό των δεκάδων τροπαίων που έχει σηκώσει είναι ολόδικό του.

Για αυτό και αποκηρύσσει το «Γκαστόνε». OK, έχει παίξει και η τύχη το ρόλο της
στην καριέρα του. Ούτως ή άλλως όμως, αυτή η... κυρία βοηθά τους δυνατούς. Οπότε είναι μία η άλλη. Είναι από τους ανθρώπους που ξέρουν να διασκεδάζουν τη ζωή τους. Είναι οπαδός του Αντώνη Ρέμου. Και της αίσθησης που αφήνει στο λαρύγγι το καλό ουίσκι. Φέτος «έχασε» τον πατέρα του. Ο επαγγελματισμός του δεν του επέτρεψε να τον θρηνήσει όσο θα ήθελε. Είχε αφήσει μια δουλειά στη μέση. Βλέπετε, η πειθαρχία δεν είναι το αγαπημένο του σπορ... μόνο για τους άλλους. Πρωτίστως την εφαρμόζει στον εαυτό του. Με τις όποιες συνέπειες. Και τα όσα θετικά...