«Ο δικτάτορας»

Μπροστά του ο Τίτο είναι δημοκράτης. Και ο Μουρίνιο λάτρης της επίθεσης. Μαθητής του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς γαρ, ξέρει από καλή άμυνα. Για τέσσερα χρόνια επιδιδόταν σε άλλα... σπορ. Προφανώς για να ρίξει στάχτη στα μάτια όσων του καταλόγιζαν τα άπειρα -με κυριότερο ότι καταστρέφει το παιχνίδι. Οταν όμως, έφτασε ο κόμπος στο χτένι (τότε που έπρεπε να εξασφαλίσει την πρόκρισή του στο Final Four της Μόσχας) ... κοίταξε και πάλι τη μεγάλη του αγάπη.

Εκείνη δεν του αρνήθηκε τον έρωτά της. Και όμως, το παρελθόν σε καμία περίπτωση δεν προμήνυε το μέλλον. Αρχηγός της θρυλικής Γιουγκοπλάστικα (των τριών κυπέλλων πρωταθλητριών) που έφερε την υπογραφή του «Μπόζα» είχε διακριθεί για το θανατηφόρο σουτ. Ηταν γλυκός. Ως παίκτης, γιατί ως προπονητής πάντα έχει το χρόνο και τη διάθεση να καταρρακώνει τη ψυχολογία των παικτών του. Μόνο τυχαίο δεν είναι το παρατσούκλι του («Ο στρατηγός»). Οι απαιτήσεις του δεν σταματούν πουθενά.

Ετσι έμαθε, έτσι κάνει. Σε κάποιο ταξίδι της Ταουγκρές στο Κάουνας είχαν χαθεί οι αποσκευές της αποστολής. Σιγά μην πτοείτο. Πήγε τους παίκτες του για προπόνηση με τα τζιν. Η όλη πίεση που ασκεί βέβαια, έχει και τα θετικά της. Για όσους φυσικά, την αντέχουν. Μαζί του η Τάου έμαθε πως είναι να νικάς μακριά από τη Βιτόρια. Και πως να σηκώνεις κούπες. Ξεκίνησαν με αυτή του Κυπελλούχου (το 2002) και συνέχισαν με εκείνη του πρωταθλητή. Φέτος γιόρτασαν και το 15-0 στην ACB. Και πάει για τίτλο. Καθ' οδόν για εκεί βέβαια, υπάρχει ο «Δάσκαλος». Οπως και στη διαδρομή για την κορυφή της Ευρώπης βρίσκονται οι της άλλης «κλίκας» (Ιβκοβιτς, Ομπράντοβιτς). Αν μη τι άλλο οι προκλήσεις είναι πολλές. Αλλος ίσως και να λύγιζε. Οχι αυτός. Ο συγκεκριμένος ζει για να θέτει νέα όρια στον εαυτό του...