Σπανούλης:΄Γλυκιά η κατάκτηση του χρυσού΄

«Ακόμα δεν το έχω συνηδητοποιήσει. Η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου έχει γλυκιά γεύση και το χρώμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν κλείνω τα μάτια είναι το μπλε!» δηλώνει στο ΑΠΕ ο Βασίλης Σπανούλης.
Υπάρχει, όμως, και μια πικρή γεύση. «Θα ήθελα να είχε οργανωθεί καλύτερα η άφιξή μας στην Ελλάδα. Ευχαριστούμε όσους ήρθαν να μας υποδεχτούν. Η ώρα, όμως, ήταν απαγορευτική για να έρθουν περισσότεροι. Θα περίμενα να οργανωθεί μια φιέστα. Δεν πειράζει».
Πέρασαν τρεις ημέρες και τρεις νύχτες από τότε που η εθνική μπάσκετ των ανδρών έζησε το όνειρο και χάρισε το όνειρο στους Ελληνες φιλάθλους. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη τι δώρο χάρισαν στην Ελλάδα, στους εαυτούς τους, στο ελληνικό μπάσκετ. «Προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω. Ολοι προσπαθούμε. Μιλάμε με τους συμπαίκτες μου. Βλέπουμε ξανά τους αγώνες. Θα ήμουν, όμως ψεύτικος, αν πω ότι το έχω συνειδητοποιήσει. Κάθε μέρα που περνάει, ο κόσμος μας σταματάει στο δρόμο και μας λέει συγχαρητήρια. Κυρίως, μας λένε ευχαριστώ. Μας κοιτάζουν στα μάτια. Μας σφίγγουν το χέρι και μας λένε ευχαριστώ. Είναι συγκλονιστικό. Ο κόσμος μας βοηθάει να το συνειδητοποιήσουμε».
Ο ίδιος το πανηγύρισε όπως αρμόζει ή του έχει μείνει ένα κενό; «Ναι, έχω πανηγυρίσει την κατάκτηση όσο έντονα ήθελα. Βέβαια, ο χαρακτήρας μου είναι διαφορετικός. Δεν είμαι έντονος άνθρωπος. Δυστυχώς, δεν έχω δει ακόμη την οικογένειά μου, αφού είναι στη Λάρισα κι εγώ φεύγω αύριο για τη Ρόδο με τον Παναθηναϊκό».
Αυτός ο θρίαμβος ήρθε νωρίτερα απ΄ ότι περίμενε ο Βασίλης Σπανούλης: «Είχα, έχω και θα έχω μεγάλους στόχους. Η ζωή δεν ξέρεις ποτέ πως τα φέρνει, ειδικά στον αθλητισμό... αλλά ναι, ήρθε νωρίτερα απ΄ ότι περίμενα, όσο κι αν το πίστευα. Όταν ήρθε, δεν ξέρω κατά πόσο ήμουν έτοιμος».
Νύχτα 25ης Σεπτεμβρίου στο Βελιγράδι. Ενας-ένας οι διεθνείς μας σκύβουν το κεφάλι για να τους περάσουν στον λαιμό το χρυσό μετάλλιο. Πιάνουν τα χέρια, τα σηκώνουν στον αέρα και φωνάζουν «Όλε» στους 7.000 Ελληνες φιλάθλους. Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πληκτρολόγησε τον αριθμό του κινητού του μετά τη στέψη; «Η μητέρα μου. Στη συνέχεια έδωσε το τηλέφωνο στον αδελφό μου (επίσης μπασκετμπολίστας)».
Κάνουμε ένα flash-back στη νύχτα της 24ης Σεπτεμβρίου, όταν οι ιαχές από την πρόκριση στον τελικό... κοπάζουν. Οι διεθνείς μένουν μόνοι τους στα δωμάτιά τους και βλέπουν την άκρη του τούνελ λίγες ώρες μακριά. «Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ νωρίς, όσο κι αν προσπάθησα. Περνούσαν πολλές σκέψεις απ΄ το μυαλό μου. Το τρίποντο του Διαμαντίδη που μας έστειλε στον... παράδεισο. Τον Ντιρκ Νοβίτσκι που μας περίμενε στον τελικό. Δεν φοβόμουν τον Νοβίτσκι. Φοβόμουν τη δική μας απόδοση στον τελικό. Το πίστευα πως θα ήμασταν εμείς οι πρωταθλητές Ευρώπης, αλλά, αν δεν τελειώσει ο αγώνας, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποτέ. Αυτό μπορούν να στο επιβεβαιώσουν κι οι Γάλλοι».
Τελικά, έκλεισε κάποια στιγμή τα μάτια. Πώς ξύπνησε το πρωί του τελικού; «Εδιωξα τις σκέψεις, θετικές ή αρνητικές, και προσπάθησα να συγκεντρωθώ στον αγώνα.» Υπήρξε κάποια διαφορετική συμβουλή από τον Παναγιώτη Γιαννάκη; Πώς ήταν το κλίμα μέχρι τις 22:00 ώρα Ελλάδας, όταν δόθηκε το τζάμπολ; «Όλα ήταν όπως και πριν. Όπως κάθε ημέρα από τότε που φτάσαμε στο Βελιγράδι. Όπως σε κάθε παιχνίδι».
«Ας ζήσουμε το όνειρο, γιατί μπορεί να ξυπνήσουμε και να είναι μόνο όνειρο» δήλωσε ο Παπαλουκάς στο παραλήρημά του, όταν όλα είχαν κριθεί, όταν η ιστορία είχε γράψει: Ελλάδα, πρωταθλήτρια Ευρώπης 2005. Το πρωί ο Βασίλης Σπανούλης ξύπνησε για να πάει στο αεροδρόμιο μαζί με τους συμπαίκτες του: «Χαμογελούσαμε όλοι συνέχεια. Το κλίμα ήταν πολύ ευχάριστο. Να, μόνο θα περίμενα περισσότερους φιλάθλους στο αεροδρόμιο κατά την άφιξή μας. Όχι πως δεν υπήρχε κόσμος, αλλά νομίζω πως δεν υπήρξε σωστός προγραμματισμός. Η ώρα ήταν απαγορευτική, αφού οι περισσότεροι δούλευαν. Μας... έπρεπε μια φιέστα».
Στιγμές; Τι στιγμές θα του μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη από το «ταξίδι»; «Είναι τόσες πολλές. Είναι πολύ νωρίς για να τις ταξινομήσω. Δώστε μου λίγο χρόνο». Προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε. Τι σας είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο τελευταίο τάιμ άουτ του ημιτελικού με τη Γαλλία; «Ενα σύστημα για το άουτ, να συνεχίσουμε να παλεύουμε, να είμαστε ψύχραιμοι, να μην εγκαταλείψουμε. Δεν υπήρχε εντολή να πάει η μπάλα στα χέρια του Διαμαντίδη για τρίποντο, γιατί το τάιμ άουτ ήταν πριν την τελευταία φάση». Πώς θυμάται το τρίποντο του Διαμαντίδη ο Σπανούλης; «Θα μείνει για πάντα χαραγμένο στο μυαλό μου. Ο χρόνος σταμάτησε, όταν τα μάτια μου ακολουθούσαν την πορεία της μπάλας στον αέρα. Την είδα να μπαίνει. Τι σκέφτηκα;Ότι ήμασταν στον τελικό, ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, αλλά κι ότι, αν δεν έμπαινε, θα είχαμε μείνει εκτός. Ηταν ικανότητα, ήταν τύχη, ήταν πεπρωμένο; Ο,τι κι αν ήταν... ευχαριστούμε τον Δημήτρη Διαμαντίδη». Κι αν δεν έμπαινε;«Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Τι σημασία έχει;» απάντησε.
Το χρυσό μετάλλιο ο Βασίλης Σπανούλης θέλει να το αφιερώσει «στην οικογένειά μου». Του ζητήσαμε να μας πει ποιον θα έχριζε κορυφαίο παίκτη της Εθνικής: «Δεν υπάρχει. Και οι δώδεκα ήμασταν υπέροχοι».
Συμφωνεί με την απονομή του τίτλου του ΜVP της διοργάνωσης στον Ντιρκ Νοβίτσκι αντί σε έναν Ελληνα διεθνή; «Συμφωνώ. Ηταν ο κορυφαίος παίκτης του Ευρωμπάσκετ».
Ο πιο δύσκολος αντίπαλος σε μαν του μαν που αντιμετώπισε ήταν... «ο Τόνι Πάρκερ. Δεν συμφωνώ με όσους μιλούν για αμυντική ολιγωρία του Πάρκερ στο τρίποντο του Διαμαντίδη. Ο Δημήτρης θα το έβαζε και με δέκα παίκτες κρεμασμένους επάνω του».
Το μυστικό της επιτυχίας ήταν: «Η ομαδικότητα, η καλή χημεία, η συνεργασία, το βάθος του πάγκου.»
Υπήρχε κάποιος αφανής ήρωας και ποιος είναι αυτός; «Δεν μπορώ να βρω έναν. Ολοι έκαναν καλά τη δουλειά τους, παίκτες και μέλη του τιμ».
Εχει αλλάξει ο άνθρωπος και ο παίκτης Βασίλης Σπανούλης μετά τη νύχτα της 25ης Σεπτεμβρίου 2005; «Εχω γλυκάνει. Είμαι συνέχεια χαρούμενος. Είμαι ευτυχισμένος. Είναι μια αξέχαστη εμπειρία για την καριέρα μου και για τη ζωή μου. Εχω ένα Κύπελλο στις πλάτες μου. Και προχωράμε...»
Και τώρα τι; «Του χρόνου το Παγκόσμιο. Πριν... τίτλους με τον Παναθηναϊκό».


Επιμέλεια: Αντώνης Μπότσικας