Μάθημα «ζωής» για τους εφήβους

Μια παρουσίαση για τις νεοπλασματικές ασθένειες και τον μυελό των οστών από την υποψήφια διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Sussex στο καρκίνο του μαστού, Αγγελίνα Δίτσιου, έγινε στους αθλητές που συμμετέχουν στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων, που ολοκληρώνεται σήμερα στην Καστοριά.

Οι αθλητές και το προπονητικό επιτελείο του ΑΣ Καστοριάς έγιναν εθελοντές δότες Μυελού των Οστών. Η παρουσίαση στις έξι φιναλίστ του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων έγινε με τη συνεργασία της ΕΟΚ και το ΚΕΔΜΟΠ σε μια προσπάθεια που στόχο έχει να «αγγίξει» όλη την Ελλάδα.

«Η όλη διαδικασία είναι πολύ απλή και μακριά από πρακτικές που πολλοί μπορεί να έχουν στο μυαλό τους», είναι από τα πράγματα που ξεκαθαρίζει η Δίτσιου, μιλώντας με ευγένεια και πολύ απλά: «Η παρακέντηση δεν είναι απαραίτητη. Αυτό που χρειάζεται σε πρώτη φάση για να γίνει κάποιος εθελοντής είναι μόνο η λήψη σιέλου. Και μπορεί κάποιος να το κάνει ακόμη και μόνος του στο σπίτι, με τη βοήθεια ενός κιτ που θα ζητήσει να του στείλουν. Από εκεί και πέρα αν και εφόσον κάποια στιγμή παρουσιαστεί κάποιος ασθενής που με τον οποίο είναι συμβατός ο δότης, τότε και μόνο θα κληθεί για να προχωρήσει η διαδικασία, η οποία έχει αλλάξει πολύ και είναι πολύ πιο απλή σε σχέση με αυτή που φαντάζεται ο πολύς κόσμος».

Είναι κάτι που το κατάλαβαν πολύ καλά στην πόλη της Καστοριάς με τις παρουσιάσεις από την Αγγελίνα Δίτσιου, αλλά και τη γενικότερη προσπάθεια που γίνεται στην πόλη: «Υπάρχουν οι ήρωες της μυθολογίας, των κόμικς, για εμάς εδώ ήρωας υπό μία έννοια είναι και ο Δημήτρης Διαμαντίδης με όσα έχει πετύχει, αλλά ήρωες είναι για μένα και όλοι οι παίκτες του ΑΣ Καστοριάς με την ενέργειά τους να γίνουν εθελοντές δότες, γιατί θα σώσουν ζωές».

Οι αριθμοί παίζουν πάντα ρόλο σε μια έρευνα και βρίσκουν τη θέση τους και αυτή τη φορά. Το πρώτο είναι πως «δότες μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα άτομα από 18-50 χρόνων και μάλιστα ακόμη κι αυτοί που έχουν χαμηλό αιματοκρίτη και δεν μπορούν να δώσουν αίμα για παράδειγμα», όπως τονίζει η Δίτσιου. Ίσως όμως το πιο σοκαριστικό είναι αυτό το 0,03 που βρίσκεται στις σημειώσεις της: «Είναι ο αριθμός των εθελοντών δοτών μυελού των οστών στην Ελλάδα. Είμαστε στην τελευταία θέση της σχετικής λίστας. Για μένα έτσι κι αλλιώς το ερώτημα δεν είναι «γιατί να γίνει κάποιος δότης». Το ερώτημα για μένα είναι γιατί να ΜΗΝ γίνει. Δεν νομίζω πως μπορεί να συγκριθεί με κάτι η χαρά που μπορεί να νιώσει κάποιος στην προοπτική να σώσει έναν άνθρωπο. Στην κυριολεξία να τον σώσει. Τη χαρά όταν θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα ακούσει πως μπορεί να σώσει μια ζωή. Τι μπορεί να σε χαροποιήσει περισσότερο από αυτό;»