Απίθανη σύγκριση από τον CEO της Μακάμπι: «Ο Μαντάρ είναι ο... Μπράνσον μας»

Μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική παρομοίωση χρησιμοποίησε ο CEO της Μακάμπι Τελ Αβίβ, Αρίκ Στίλμαν, μιλώντας για τη μεταγραφή του Γιαμ Μαντάρ, συγκρίνοντας τη σημασία του Ισραηλινού γκαρντ για την ομάδα του με εκείνη του Τζέιλεν Μπράνσον για τους Νιου Γιορκ Νικς.

Ο ισχυρός άνδρας της Μακάμπι υποστήριξε ότι ο Μαντάρ προχώρησε σε τεράστιες οικονομικές θυσίες προκειμένου να φορέσει τη φανέλα της ομάδας, τονίζοντας πως απέρριψε σημαντικά υψηλότερες απολαβές μόνο και μόνο για να επιστρέψει και να αγωνιστεί στον σύλλογο.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:

«Ο Κλάουντιο Κολντεμπέλα ήρθε και μου είπε: «Άκου, θέλουμε τον Γιαμ Μαντάρ. Εγώ και ο Όντεντ Κάτας τον θέλουμε πραγματικά”. Τον ρώτησα γιατί. Και μου απάντησε: "Τον θέλουμε γιατί είναι ο μοναδικός Ισραηλινός παίκτης που είναι two-way. Για εμάς είναι σαν να αποκτούμε έναν ξένο παίκτη. Είναι ένας παίκτης που αλλάζει τις ισορροπίες στο ισραηλινό πρωτάθλημα, μαζί με τον Ρόμαν Σόρκιν, ενώ παράλληλα αποτελεί και ένα σημαντικό ψυχολογικό πλήγμα για τη Χάποελ Τελ Αβίβ».

Ο ίδιος ήταν διατεθειμένος να θυσιάσει πάρα πολλά χρήματα, δείχνοντας ότι είναι πραγματικός μαχητής. Για τη Μακάμπι ήταν κάτι σαν τον Τζέιλεν Μπράνσον, καθώς αποδέχθηκε να χάσει ένα τεράστιο ποσό χρημάτων, κάτι που πιθανότατα ελάχιστοι παίκτες θα έκαναν. Σύμφωνα με την εκτίμησή μου, απαρνήθηκε καθαρά έσοδα ύψους 1,2 έως 1,3 εκατομμυρίων δολαρίων ανά σεζόν προκειμένου να αγωνιστεί στη Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Υπήρξε μια περίοδος όπου ο παίκτης ζητούσε ένα συγκεκριμένο ποσό, η διοίκηση της Μακάμπι προσέφερε λιγότερα και τότε ξεκίνησε όλο το... δράμα. Υπήρχε επίσης το θέμα της ασφάλισης, καθώς είχε έναν τραυματισμό στο πόδι και έπρεπε να ξεκαθαριστεί αν θα καλυπτόταν ασφαλιστικά ή όχι. Επιπλέον, υπήρχε και το buyout που είχε ήδη πληρώσει στη Χάποελ Τελ Αβίβ και το ερώτημα αν η Μακάμπι θα του το αποζημίωνε.

Τελικά, ο παίκτης, δείχνοντας ξανά ότι είναι πραγματικός μαχητής, αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος τις διαπραγματεύσεις. Αποστασιοποιήθηκε από τον ατζέντη του, κάτι που ήταν ίσως η πιο γενναία κίνηση που μπορούσε να κάνει, γιατί κατάλαβε ότι επρόκειτο για μια υπόθεση στην οποία είχαν εμπλακεί πολλοί άνθρωποι».