Παλεύω για την καύση των νεκρών

Χτες αποχαιρετήσαμε ένα πολύ καλό φίλο, τον δάσκαλο Νίκο Ιωαννίδη που δεν πρόλαβε να γίνει 50 χρονών. Τον γνώρισα ως φοιτητή μου την ακαδημαϊκή χρονιά 1987-1988: Αυτός είχε τελειώσει την Παιδαγωγική Ακαδημία και είχε μπει στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και εγώ άρχιζα την ακαδημαϊκή μου καριέρα – ακριβώς την ιδία χρονιά.

Για τους υπόλοιπους 35 περίπου συμφοιτητές του (τόσοι παρακολουθούσαν σε σύνολο 50 που έμπαιναν στο Τμήμα αυτό) ήταν «ο παππούς» που τους καθοδηγούσε και φρόντιζε για όλους. Το ίδιο έκανε και με τους πρωτοετείς φοιτητές το επόμενο έτος…
Όταν τέλειωσε, πήγε για μεταπτυχιακό στην Αγγλία, όπως αρκετοί από τους συμφοιτητές του, αλλά, αφού γύρισε, πήγε ως δάσκαλος σε πολλά μέρη της Ελλάδας και κατέληξε στη Νέα Ιωνία.

Στο μεταξύ συνέχιζε να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο στην πολυμελή νεανική πρώην φοιτητική του παρέα και μια ανεξάντλητη πηγή αισιοδοξίας και μαχητικότητας. Μου ανακοίνωσε ο ίδιος τον καρκίνο του, λέγοντάς μου ότι θα τον παλέψει και να μην ανησυχώ!

Διαβάστε το άρθρο της Ευγενίας Μπουρνόβα στο www.aixmi.gr