Πόσο κοστίζει μια ζωή στην Ελλάδα;

«Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν εκκωφαντικό θόρυβο αλλά με έναν λυγμό», γράφει ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές όλων των εποχών, αλλά και στοχαστής Τ. Σ. Έλιοτ.

Ένας λυγμός που βγαίνει αυθόρμητα σαν χείμαρρος όταν αντικρίζεις ηλικιωμένους να μαζεύουν τα απομεινάρια των λαχανικών όταν τελειώνει η λαϊκή αγορά. Παρακολούθησα το εξαιρετικά ενδιαφέρον και στην καρδιά της επικαιρότητας ρεπορτάζ του Μega για τους απόμαχους της ζωής που τρώνε τα σάπια ζαρζαβατικά της λαϊκής.

Κατά σύμπτωση, μία ημέρα πριν, οδηγώντας τη μοτοσικλέτα μου πέρασα από την οδό Ευελπίδων. Εκεί κάτω από μία κολώνα είχε ακουμπήσει την κουρασμένη πλάτη του, τόσο από τα χρόνια όσο και από τα βάρη της ζωής, ένας ρακένδυτος γέροντας. Δεν ξέρω πόσο χρονών ήταν. Και τι σημασία έχει, άλλωστε; Κάτω από τα γυαλιά μυωπίας διέκρινες εύκολα τον πόνο. Την παράδοση. Την απελπισία. Μπροστά του ένα άδειο κεσεδάκι από γιαούρτι με ελάχιστα κέρματα. Δεν είχε απλωμένο χέρι. Ακόμη και αυτές τις στιγμές ένα φως υπερηφάνειας τρυπούσε το σκοτάδι της ανέχειάς του.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Αργύρη Κωστάκη στο www.aixmi.gr