Μια συγνώμη, μωρέ, περιμένω

Δανείζομαι την υπέροχη ατάκα από την εξαιρετική ελληνική ταινία «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός», για να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι. Αυτό που με πνίγει, αυτό που με τρώει τόσο καιρό.

-«Δεν μου λες ρε παιδί μου, τι δουλειά κάνεις;» Ρωτάει ο Αυλωνίτης τον Τσιτσόπουλου, και εκείνος απαντά:
-«Εγώ… γενικώς».
-«Όχι γενικώς», ξαναρωτά ο αείμνηστος Αυλωνίτης.
-«Ειδικώς, τι κάνεις»;
-«Περιμένει να διοριστεί», λέει η ανηψιά.

Και απαντά ο Αυλωνίτης:
-«Α! Είναι γενικώς περιμένων»!!!

Έτσι είμαστε τα τελευταία δύο και, πλέον, έτη… Γενικώς!!!
Έτσι είμαι τα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ… Περιμένων!!!
Και περιμένω χωρίς να παίρνω ανάσα… και περιμένω χωρίς να κάνω όνειρα… και περιμένω χωρίς μια συγγνώμη!!! Μια συγγνώμη που έχει αργήσει πολύ.

Διαβάστε το άρθρο της Λένας Πετρίδη στο www.aixmi.gr