Δυο δυνατές φωνές παλεύουν μέσα μου…

Η φωνή της φρόνησης και του ρεαλισμού -από τη μια- και η φωνή του πάθους, του αγώνα, της αντίστασης -από την άλλη. Η μάχη είναι σκληρή, η έκβαση ανοιχτή, αφού καμιά δεν κερδίζει κατά κράτος.

Η φωνή της σύνεσης: «Μην κάνεις απερισκεψίες. Πού πάς ξυπόλητος στα αγκάθια. Ο αντίπαλος είναι πανίσχυρος και αδίστακτος. Θα σε τσακίσει. Έχει τα όπλα να το κάνει. Εσύ είσαι ένα βατράχι στο λάκκο που τσαλαβουτάνε τα βουβάλια. Άσε κατά μέρος τους ηρωισμούς και κοίταξε να σώσεις ό,τι σώζεται. Πρέπει να υπάρχεις και αύριο. Καλύτερα ένας ταπεινωτικός συμβιβασμός από έναν αξιοπρεπή θάνατο.

Θα πέσεις τώρα, αλλά θα ξανασηκωθείς αύριο. Η ιστορία είναι γεμάτη από ανόητους ρομαντικούς που πήγαν κόντρα στους καιρούς και χάθηκαν παίρνοντας στο λαιμό τους αθώους ανθρώπους. Γνωρίζεις, ασφαλώς ,αυτό που έχει πει ο Θουκυδίδης ότι «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Τάσου Παππά στο aixmi.gr