Επίθεση με βιτριόλι: Ομολόγησε η 35χρονη και ζήτησε συγγνώμη

Έναν χρόνο μετά την επίθεση με βιτριόλι στην Ιωάννα, η 35χρονη δράστις έδωσε συμπληρωματική απολογία, ομολογώντας τις πράξεις της. Η γυναίκα, που ευθύνεται για το συμβάν που συγκλόνισε το πανελλήνιο μετέβη με τον δικηγόρο της, Σάκη Κεχαγιόγλου, πήγε στην ανακρίτρια για συμπληρωματική κατάθεση και απολογήθηκε για όλα όσα την κατηγορούν.

Η δράστις απολογήθηκε για την πράξη της και υποστήριξε πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει την Ιωάννα λέγοντας πως ο λόγος της επίθεσης ήταν ότι τη θεωρούσε υπεύθυνη για προσωπικό της ζήτημα. Αμέσως μετά την συμπληρωματική απολογία, η κατηγορούμενη οδηγήθηκε στις φυλακές, όπου κρατείται από τις 16 Ιουνίου.

Το θύμα της επίθεσης είχε περιγράψει πρόσφατα σε συνέντευξή της στο «ΟΚ» τη στιγμή της επίθεσης μιλώντας για τον πόνο που ένιωσε και τον Γολγοθά που ακολουθεί έκτοτε. «Δεν μπορώ να ξεχάσω τον αφόρητο πόνο που ένιωσα και τον μεγάλο πανικό που με κατέβαλε. Είχα την αίσθηση πως εκείνη τη στιγμή κάτι χάνω, πως φεύγει η ζωή μου και ένιωθα αβοήθητη και ανήμπορη. Εφυγα ουρλιάζοντας, ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια και πήγα ενστικτωδώς μέχρι το απέναντι φαρμακείο. Ηταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Πιστεύω ότι λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης. Εχουν χαραχτεί στο μυαλό μου οι τρομαγμένες εκφράσεις των ανθρώπων στο φαρμακείο. Δεν τολμούσε να με ακουμπήσει κανείς. Πάγωσαν, δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Φώναζα “βοηθήστε με, καίγομαι, πεθαίνω”. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να αντέξω, να παλέψω για να μη χάσω τις αισθήσεις μου».

«Πέρα από τους φρικτούς πόνους, ήμουν σε μεγάλο σοκ, δεν μιλούσα καθόλου, ούτε καν στη μητέρα μου. Προσπαθούσα να συγκροτήσω τις σκέψεις και τις δυνάμεις μου και να εξηγήσω με τη λογική όσα μου συνέβαιναν. Δεν ήξερα ποιος μου είχε επιτεθεί και γιατί βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση. Σκεφτόμουν πως -έστω συνειδητά δεν έχω βλάψει κανέναν. Αναρωτιόμουν πώς ήταν δυνατόν να έχω ενοχλήσει κάποιον χωρίς να το έχω καταλάβει, ώστε να με μισεί τόσο που να με κυνηγά με μανία, ξανά και ξανά, για να με σκοτώσει». Πλέον, είναι αναγκασμένη να ζει με τη μάσκα, την οποία φορά για ιατρικούς λόγους. Η Ιωάννα δεν είναι ακόμα έτοιμη να αυτοεξυπηρετείται. «Πέρα από τους λόγους της εικόνας μου, που δεν με κάνει να νιώθω άνετα όταν κυκλοφορώ, δεν μπορώ να εκτεθώ στο φως της ημέρας για λόγους ευαισθησίας. Δεν μπορώ να εργαστώ για πρώτη φορά στη ζωή μου, το ίδιο και η μητέρα μου, που με φροντίζει καθημερινά αφού η όραση και η κίνησή μου δεν έχουν ακόμα αποκατασταθεί. Πρέπει να φορώ μια σκληρή ειδική μάσκα στο πρόσωπο. Ο ρόλος της είναι να πιέζει τις ουλές 24 ώρες το 24ωρο και είναι πολύ περιοριστική. Τη βγάζω μόνο για να φάω και να κάνω μπάνιο. Ολες τις υπόλοιπες ώρες τη φορώ. Ακόμα κι αν θέλω να πιω νερό, δεν μπορώ, πρέπει να πιω με καλαμάκι».

Το θύμα κέρδισε τη μάχη για τη ζωή και προσπαθεί σταδιακά να επανέλθει έχοντας στο πλευρό της τη μητέρα της. «Εχει δείξει αστείρευτη ψυχική δύναμη η μητέρα μου. Ηταν εκεί για εμένα κάθε φορά που έπεφτα και ένιωθα πως δεν αντέχω άλλο. Μας έχουν δέσει καταστάσεις που ποτέ δεν περίμενα να ζήσουμε, που μόνο μια μάνα και μια κόρη θα μπορούσαν να αντέξουν. Την είδα να γερνάει μέσα σε λίγες ημέρες και να επιβαρύνεται και η δική της υγεία. Σκέψου πως ένα πρωί, τον περασμένο Μάιο, την πήραν τηλέφωνο και της είπαν πως είμαι στο νοσοκομείο και από τότε δεν έχει γυρίσει σπίτι της. Εχει κληθεί να αντιμετωπίσει σκληρές εικόνες, δυσβάσταχτες καταστάσεις -μια πραγματικότητα που ξεπερνά τη φαντασία- και τα έχει καταφέρει και για τις δυο μας. Είναι μια μάνα που μου έχει δώσει ζωή δύο φορές».