Νίκος Καλογερόπουλος: O αντισυμβατικός «ιππέας της Πύλου»

Μοναδική φιγούρα, γνήσιος αντισυμβατικός, ατόφιος και αταξινόμητος καλλιτέχνης, ο Νίκος Καλογερόπουλος που «έφυγε» χτες στα 74 του χρόνια, υπήρξε κάτι παραπάνω από απλώς ένας ταλαντούχος ηθοποιός.

Οι ερμηνείες του στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη δεν ήταν μόνο οι πιο σπουδαίες και δημοφιλείς του στιγμές στη μεγάλη οθόνη. Ηταν κινηματογραφικά ορόσημα με τα οποία ταυτίστηκε μια ολόκληρη γενιά θεατών -με τις πολιτικές αναφορές που αυτή η γενιά αλλά και οι ίδιες οι ταινίες κουβαλούσαν. Ο ίδιος, βέβαια, όπως θα έλεγε, ταυτίστηκε «λίγο παραπάνω» με το «Ρεμπέτικο» του Φέρρη -σταθμός για το ελληνικό σινεμά, αλλά και για την ελληνική μουσική- και τον ρόλο του «Μπάμπη».



Ως «τυφεκιοφόρος πεζικού Παπαδόπουλος Ιωάννης» (με την ατάκα «σας βαρέθηκα ολους») στο «Λούφα και Παραλλαγή» απέσπασε το Α’ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στη Θεσσαλονίκη το 1984. Ηδη είχε ξεχωρίσει ως «προβληματικός» Σωκράτης που θα έβρισκε τελικά τη φωνή και τη δύναμη να ζητήσει την «αλήθεια ρε» στον ρόλο του ενός γιου του υπερ-συντηρητικού καταπιεστικού γυμνασιάρχη Βασίλη Διαμαντόπουλου, στο «Μάθε Παιδί μου Γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού. Είχε μεσολαβήσει το 1982 το «Αρπα Colla» του Νίκου Περάκη.

Στην τηλεόραση, έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1975 όταν υποδύθηκε τον βοσκό «Νικολιό» στην τηλεοπτική διασκευή του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκο Καζαντζάκη. Θα ακολουθούσαν, μεταξύ άλλων, τα τηλεοπτικά «Μεθυσμένη Πολιτεία», «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» και φυσικά το «Κάμπινγκ» και ο ρόλος του Μάιμου.

Θα απείχε από το σινεμά για χρόνια διερευνώντας άλλα καλλιτεχνικά μονοπάτια – θα καταπιανόταν με τη μουσική, το θέατρο, την ποίηση. Στην επιστροφή του στο σινεμά -πρώτα με τη «Θηλυκή Εταιρεία» ξανά με σκηνοθέτη τον Νίκο Περάκη πλάι μεταξύ άλλων στον Αντώνη Καφετζόπουλο- θα κέρδιζε το Α΄ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στη Θεσσαλονίκη με το «Ενας κι Ενας» του Νίκου Ζαπατίνα ως «Πελοπίδας» πλάι στον Γιώργο Κιμούλη.

Το 2011 θα γύριζε τους δικούς του «Ιππείς της Πύλου» – μια τολμηρή και φιλόδοξη περιπέτεια αναζήτησης, μια αλληγορική σατιρική «Οδύσσεια» αφιερωμένη στην αγαπημένη του Μεσσηνία (χαρακτηριστική η ατάκα «αμα δεν ξέρεις που πας, γύρνα πίσω»). Στην Κυπαρισσία θα δημιουργούσε το «Τρενοτεχνείο», έναν ανοιχτό και πολύχρωμο χώρο πολιτισμού.



Πηγή: Kathimerini.gr