Τέλος στις διεκδικήσεις περιουσιών πολιτών από το Δημόσιο με οθωμανικά φιρμάνια

Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη ή καλύτερα Σουλτάνος στη θέση του Σουλτάνου…

Το Ελληνικό Δημόσιο, κυριολεκτικά όποτε του…καπνίσει ανασύρει κάποιο ξεχασμένο Οθωμανικό φιρμάνι και πηγαίνει ανίδεους πολίτες στα δικαστήρια διεκδικώντας σπίτια, πολυκατοικίες και ολόκληρους οικισμούς δεκαετίες μετά την ανέγερσή τους. Μια εικόνα που δεν συνάδει με μια χώρα του προηγμένου κόσμου αλλά με μια επαρχία μιας αχανούς αυτοκρατορίας του παρελθόντος.

Μετά από δεκαετίες αγωγών, εκατοντάδες υποθέσεις, ατέλειωτη ταλαιπωρία, το Ελληνικό Δημόσιο αποφασίζει ότι πρέπει να σταματήσει να πηγαίνει στα δικαστήρια τους πολίτες του και να επαναφέρει σε κάποιο βαθμό την ασφάλεια δικαίου για χιλιάδες ιδιοκτήτες. Τέλος λοιπόν στις αμφισβητήσεις κυριότητας για περιουσίες πολιτών με την επίκληση αποφάσεων σουλτάνων και αγάδων κόντρα μάλιστα στη νομολογία του Αρείου Πάγου.
Η ρύθμιση, την οποία παρουσίασε ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, εντάσσεται στο πλαίσιο του νομοσχεδίου 14 παρεμβάσεων που προωθεί η κυβέρνηση με στόχο τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και την αποκατάσταση των σχέσεων πολιτών και Δημοσίου.

Επί θητείας του Κωστή Χατζηδάκη, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, το Δημόσιο διεκδικούσε το 2020 ολόκληρη την πόλη της Σαρωνίδας!!! Λίγο αργότερα όταν βρέθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών αντικείμενα ταλαιπωρία από την «αδηφαγία» του Ελληνικού Δημοσίου ήταν οι ένοικοι πολυκατοικιών στο κέντρο της Καρδίτσας.

Με βάση όλα αυτά το Δημόσιο προχωρά σε μια τριπλή ρύθμιση:
• Το Δημόσιο δεν θα προσβάλλει πλέον δικαιώματα κυριότητας ούτε θα κινεί δικαστικές διαδικασίες όταν υπάρχει μεταγεγραμμένος τίτλος ιδιοκτησίας έως το 1975, δηλαδή πριν από 50 χρόνια, και πριν από το ισχύον Σύνταγμα. Δεν μιλάμε για περιπτώσεις απλής νομής ή χρησικτησίας, αλλά για ακίνητα με κανονικούς τίτλους, καταχωρισμένους στα βιβλία μεταγραφών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το κράτος δεν μπορεί να εμφανίζεται εκ των υστέρων και να αμφισβητεί περιουσίες επικαλούμενο δικαιώματα άλλων εποχών.
• Κλείνει οριστικά το θέμα των προσφυγικών εγκαταστάσεων που έγιναν με υπόδειξη της ίδιας της πολιτείας. Εδώ η στόχευση είναι κυρίως στους πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν και εγκαταστάθηκαν με κρατική μέριμνα δεν μπορεί σύμφωνα με τον Κωστή Χατζηδάκη, δεκαετίες αργότερα, να αντιμετωπίζονται από το ελληνικό Δημόσιο ως «πρόσφυγες για δεύτερη φορά στην ίδια τους την χώρα», με αγωγές και διεκδικήσεις σε βάρος των περιουσιών τους.
• Ρυθμίζονται οι περιπτώσεις πολιτών που διαθέτουν προσωρινά παραχωρητήρια ή άλλους τίτλους που έχει εκδώσει η ίδια η διοίκηση. Το κράτος δεν μπορεί να αναιρεί τις ίδιες του τις πράξεις μετά από δεκαετίες και να προσφεύγει στα δικαστήρια εναντίον πολιτών που εμπιστεύθηκαν τη δημόσια διοίκηση.
Όλες οι εκκρεμείς δίκες για τις 3 αυτές κατηγορίες σύμφωνα με τη ρύθμιση καταργούνται.

Για να μην δοθεί όμως η αίσθηση ότι το κράτος απεμπολεί συλλήβδην τα δικαιώματα του, εξαιρούνται ρητά τα κοινόχρηστα ακίνητα, αιγιαλοί και αρχαιολογικοί χώροι, ενώ δεν επηρεάζεται σε καμία περίπτωση η εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας.
Χαλινάρι στη δικομανία του Ελληνικού Δημοσίου
Χαλινάρι στη δικομανία του Ελληνικού Δημοσίου μπαίνει και από τη ρύθμιση που απαγορεύει στο Δημόσιο να ασκεί ένδικα μέσα σε περιπτώσεις ιδιαίτερης κοινωνικής σημασίας. Ήδη έχουν γίνει βήματα όπως στις περιπτώσεις των Τεμπών και της Μάνδρας όμως τώρα θεσπίζεται πάγιος κανόνας.
Στη ρύθμιση εμπίπτουν υποθέσεις χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης σε περιπτώσεις θανάτου ή βαριάς αναπηρίας, φυσικές καταστροφές, δυστυχήματα σε δημόσιες υποδομές, μέσα μαζικής μεταφοράς, τρομοκρατικές επιθέσεις, ατυχήματα εν ώρα υπηρεσίας σε Σώματα Ασφαλείας και Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και ιατρικές πράξεις ή παραλείψεις σε δημόσια νοσοκομεία.
Η ρύθμιση αυτή δεν αφορά υλικές ζημιές.

Πηγή: skai.gr