Στο άκουσμα της λέξης «Χέιζελ» το ανθρώπινο μυαλό σταματά στο νούμερο 39: τόσοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στο γήπεδο των Βρυξελλών με όλα αυτά που εξελίχτηκαν πριν την έναρξη του 30ου τελικού της διοργάνωσης ανάμεσα σε Γιουβέντους και Λίβερπουλ στις 29 Μαΐου του 1985.

Γράφει για τη πιο μαύρη νύχτα ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Έπρεπε να ήταν η απόλυτη γιορτή, έμοιαζε με τελικό όνειρο αφού ήταν (χωρίς αμφιβολία) οι κορυφαίες του πλανήτη τη δεδομένη στιγμή. Αυτό το ονειρικό συναπάντημα εξελίχτηκε σε εφιάλτη, μία εκατόμβη αθώων ψυχών που το μόνο λάθος του ήταν πως βρέθηκαν στο σημείο που άνοιξαν οι πύλες του Άδη, από μία αλληλουχία τραγικών γεγονότων. Γιατί αυτό που συνέβη στη βελγική πρωτεύουσα έμοιαζε σαν σύννεφο που πυκνώνει και έρχεται από μακριά. Δεν ξάφνιασε γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια υπήρχαν προβλήματα αλλά η UEFA χώνοντας το κεφάλι στην άμμο αρνιόταν να τα αντιμετωπίσει, πιστεύοντας πως θα εξαφανίζονταν από μόνα τους.

Οι «πολεμικές» εικόνες κάθε χρόνο αυξάνονταν, αλλά αυτό που έγινε στις 12 Μαΐου του 1985 είχε σοκάρει όλο τον κόσμο και εδώ υπήρχε η άτυχη στιγμή και όχι οποιοδήποτε κρούσμα βίας. Στο Μπράντφορντ στο «Βάλει Παρέιντ», έδρα της τοπικής ομάδας, έπειτα από φωτιά που έπιασε σε μία από τις εξέδρες του γηπέδου, επειδή ήταν από ξύλο εξαπλώθηκε γρήγορα με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 53 άνθρωποι, σε μία από τις πιο μαύρες ημέρες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο england365.gr