Ολυμπιακός: Να και κάτι πραγματικά ευχάριστο!

· Θα έλεγα ότι ένα από τα πολύ λίγα ευχάριστα για τον Ολυμπιακό από τα δύο παιχνίδια του με τη ΝΕΚ ήταν η εικόνα του Ελ Κααμπί.

· Για να είμαι ειλικρινής, είχα θορυβηθεί, έως και ανησυχήσει, από την παρουσία του σε όλο το β΄ μισό της σεζόν, από τότε δηλαδή που επέστρεψε από το Κόπα Άφρικα. Διότι δεν ήταν μόνο τα λίγα γκολ που έβαλε κι οι πολλές μεγάλες ευκαιρίες που έχανε, ήταν η όλη απόδοση του, που την έλεγες από μέτρια έως κακή. Κι αναρωτιόμουν, πώς μπορεί να έχει ασφάλεια η ομάδα να πάει και την επόμενη σεζόν με βασικό φορ τον Μαροκινό σε τέτοια κατάσταση, παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος.

· Βέβαια, δεν μπορείς να κρίνεις μόνο από δύο ματς, και δη τα δύο πρώτα της σεζόν, ωστόσο ο Ελ Κααμπί έβγαλε άλλο πρόσωπο κόντρα στη ΝΕΚ. Ήταν σε γενικές γραμμές πολύ κοντά στον…κανονικό Ελ Κααμπί κι όχι τον Ελ Κααμπί μετά το Κόπα Άφρικα. Δεν ξέρω αν βοήθησε κι ο τρόπος παιχνιδιού των Ολλανδών, που παίζουν με τρεις αμυντικούς μαν του μαν στους τρεις αντίπαλους κυνηγούς (κεντρικό κι εξτρέμ) κι έτσι ο φορ του Ολυμπιακού είχε έναν αντίπαλο κι όχι δύο όπως συνήθως. Ούτε ξέρω αν η φρεσκάδα που έβγαλε ο Μαροκινός είχε να κάνει με το ότι δεν έκανε στην ουσία προετοιμασία κι έτσι δεν ήταν βαριά τα πόδια του, όπως είδαμε σχεδόν όλους τους άλλους συμπαίκτες του.

· Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Ελ Κααμπί και στα δύο παιχνίδια, σε 90+120 λεπτά, έδωσε πάρα πολλές μάχες, κέρδισε πολλές, απείλησε, σκόραρε μία φορά ένα σεντερφορίσιο γκολ κι έπαιξε πολύ για την ομάδα, με ό,τι αδυναμίες ξέρουμε ότι έχει το προφίλ του παιχνιδιού του. Ήταν καλός παίζοντας με πλάτη στην εστία, έβγαινε από την αντίπαλη περιοχή, “έσπαγε” η, έστρωνε πολλές μπάλες για σουτ συμπαικτών του, πήγαινε πλάγια, έκανε πολλή δουλειά.



· Πήρε σίγουρα και πάνω του με το γκολ που έβαλε, τον είδαμε να βρίσκει με ωραίο τακουνάκι τον Φορτούνη και μέχρι που έφυγε με καλό σπριντ από δεξιά γυρίζοντας προς τον Ρόκα που ερχόταν από το πέναλτι. Μία δε κεφαλιά πάσα του προς τον Σιπιόνι θα μπορούσε να γίνει εύκολα γκολ αν ο Αργεντίνος έβρισκε πιο γεμάτα την μπάλα στη δική του, σχεδόν εξ επαφής κεφαλιά.

· Σίγουρα κάποια πράγματα θα μπορούσε να τα κάνει καλύτερα ο Ελ Κααμπί. Όπως για παράδειγμα σε εκείνη την στιγμή στην παράταση που βγήκε μπροστά, αλλά κόπηκε σε κρίσιμο σημείο. Η, σε μία άλλη μετά το δικό του γκολ που κλότσησε…αέρα. Η, σε μία τρίτη περίπτωση, που άργησε και κόπηκε σε αντεπίθεση. Είχε και απρόσεκτες πάσες ο διεθνής κυνηγός, ξέρουμε ότι έχει τα μειονεκτήματα του, όμως η γενική παρουσία του ήταν πραγματικά καλή, έως πολύ καλή.

· Κι αν αυτό το ξεκίνημα συνεχιστεί από πλευράς Ελ Κααμπί, σίγουρα ένα από τα πιο μεγάλα προβλήματα θα έχει λυθεί, εφόσον φυσικά αποκτηθεί κι άλλος ένας φορ γκολτζής, αφού αυτή την στιγμή είναι σαν να βρίσκονται στο ψυγείο οι Ταρέμι, Γιάρεμτσουκ και Κλέϊτον.

· Εκτός όλων των άλλων έδειξε ότι ξέρει πού παίζει, σε ποια ομάδα παίζει, τι στόχους έχει και έδωσε και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων του. Αν το έκαναν αυτό και άλλοι παίκτες του Ολυμπιακού, πιθανότατα η πρόκριση να είχε έρθει κι η ομάδα τώρα να ετοιμάζονταν για τα παιχνίδια με την Μπόντο. Αλλά προσωπικότητα στην κρίσιμη ρεβάνς της Τρίτης δεν έβγαλαν πολλοί παίκτες. Ο Ελ Κααμπί ήταν σίγουρα ένας.



· Όπως έβγαλε προσωπικότητα κι ο Ρόντινεϊ, ανεξάρτητα από τις ήττες που είχε σε κάποιες φάσεις, στις περισσότερες από τις οποίες ήταν ένας κόντρα σε δύο, γιατί δεν είχε τις βοήθειες που έπρεπε από τον Φορτούνη η, τον Μουζακίτη. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν ο Μούζα να έχει τέτοια εικόνα στη φάση του 1-1, που έμεινε δέκα μέτρα πίσω από τον Τάντιτς, ο οποίος έχει τα διπλάσια χρόνια από αυτόν; Να φεύγει σαν…σφεντόνα ο Σέρβος και να βλέπεις το Ελληνόπουλο απλά να τον παρακολουθεί;

· Τέλος πάντων, ο Ρόντινεϊ είχε στιγμές που ταλαιπωρήθηκε, αλλά η μεγάλη εικόνα λέει ότι πρώτον έπαιξε στο 100% και δεύτερον κατέθεσε ψυχή και ποιότητα. Έκοψε, ξαναέκοψε, πέρασε καλές μπαλιές μπροστά, βγήκε στην επίθεση, έκανε καλές κινήσεις, είχε έξυπνες πάσες, όχι κακές εκτελέσεις σε φάουλ και κόρνερ. Και στην παράταση όρθωσε ανάστημα.

· Δυστυχώς, δεν είχε την Τρίτη πολλούς Ελ Κααμπί και Ρόντινεϊ ο Ολυμπιακός, από πλευράς εννοώ όχι μόνο προσπάθειας, αλλά και προσωπικότητας. Περίμενα δε από τον Ντάνι Γκαρθία να έδειχνε άλλη εικόνα, γιατί τον έχω σε εκτίμηση, αλλά προφανώς δεν μπορεί πια σε τέτοιους ρυθμούς στα 36+. Υπήρξε μία στιγμή, στο 65’, που κλέβει ωραία ψηλά την μπάλα και έχει τρεις συμπαίκτες μπροστά του, στην περιοχή της ΝΕΚ κι απλά χρειάζεται μία πάσα να κάνει για να δημιουργηθούν συνθήκες φάσης. Και αυτό που έκανε ήταν να γυρίσει την μπάλα σε άλλο παίκτη του Ολυμπιακού, προς τα πίσω. Μα είναι δυνατόν;

· Παρεμπιπτόντως, μην ασχολείστε με αυτά που λένε στην Ισπανία για Μαρθελίνιο κι Ολυμπιακό.