Όλα αλλάζουνε και τίποτα δεν μένει: Ο Παναθηναϊκός του Ζοτς χτίζει πάνω σε αρχές που είχαν γίνει… άγνωστες λέξεις

Δύσκολα θα υπάρχει έστω ένας υποστηρικτής του Παναθηναϊκού AKTOR, ειδικά αν είναι δεμένος με το μπασκετικό τμήμα του συλλόγου, που να μην συγκινήθηκε από το θέαμα έξω από το παρκέ του κλειστού της Καλλιθέας στη Ρόδο. Προσωπικότητες που έχουν σημαδέψει όσο κανείς το «τριφύλλι», όπως ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο Μάικ Μπατίστ και ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ήταν... παρατεταγμένες στον «πράσινο» πάγκο, θυμίζοντας στον κόσμο το παρελθόν αλλά και δημιουργώντας του αισιοδοξία για το μέλλον.

Φυσικά, προεξάρχων όλων αυτών ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών στην Ευρώπη επέστρεψε ξανά στην ομάδα με την οποία μεγαλούργησε όσο πουθενά, όμως η παρουσία του δεν αποτελεί μόνο μία προσπάθεια εκμετάλλευσης της νοσταλγίας. Ο Σέρβος τεχνικός γύρισε στον Παναθηναϊκό για να φτιάξει ένα σύνολο το οποίο θα έχει τις δυνατότητες να κυριαρχήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη. Και από τα πρώτα φιλικά, έγινε φανερό πως το πρώτο του μέλημα είναι να βάλει αρχές σε μία ομάδα που τις είχε χάσει.

Είναι προφανές ότι τα παιχνίδια απέναντι στην ΑΕΚ και τη Σπαρτάκ Σουμπότιτσα δεν μπορούν να πουν πολλές αλήθειες για το επίπεδο της ομάδας του «Ζοτς», ειδικά με τη... μισή ομάδα να απουσιάζει. Μπορούν όμως σίγουρα να δείξουν τάσεις και να προσφέρουν μία πρώτη εικόνα για τα πράγματα που δουλεύονται πίσω από κλειστές πόρτες στον Παναθηναϊκό ενόψει της νέας σεζόν.

Προτεραιότητα η άμυνα

Από πολύ νωρίς έγινε φανερό πως η προσέγγιση του Παναθηναϊκού στα παιχνίδια έχει αλλάξει. Σίγουρα, η απουσία πολλών από τους πιο ταλαντούχους επιθετικούς παίκτες της ομάδας έδωσε στον Ομπράντοβιτς την ευχέρεια να παρατάξει γι' αρκετή ώρα σχήματα με ενισχυμένο αμυντικό φίλτρο. Ακόμη και έτσι, όμως, η εικόνα που εμφάνισε το «τριφύλλι» στα μετόπισθεν ήταν πολύ ενθαρρυντική και, κυρίως, ενδεικτική των στοιχείων που χαρακτηρίζουν τις ομάδες του «Ζοτς».

Η βασική διαφορά είναι πως οι «πράσινοι» έχουν επιτέλους... χέρια παντού. Ειδικά στα σχήματα που περιλαμβάνουν ταυτόχρονα τους Μπράνκου Μπάντιο, Ίζακ Μπόνγκα και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, η πίεση του Παναθηναϊκού πάνω στην μπάλα μπορεί να γίνει αφόρητη για τον αντίπαλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο η ΑΕΚ όσο και η Σπαρτάκ έκαναν πάρα πολλά λάθη στο κατέβασμα και έδωσαν το δικαίωμα στους «πράσινους» να σκοράρουν στο ανοιχτό γήπεδο από θέση... οφσάιντ.

Πέραν αυτού, παρά το πρώιμο στάδιο της σεζόν, τις πολλές αλλαγές στο ρόστερ, και τις σημαντικές απουσίες, οι παίκτες του Παναθηναϊκού έδειξαν σε αρκετές περιπτώσεις έναν απροσδόκητο (βάσει λίγου χρόνου συνύπαρξης) συντονισμό στις περιστροφές και τις αλληλοκαλύψεις. Υπήρχαν στιγμές που όσο και αν γύριζε η μπάλα από τους αντιπάλους, πάντα βρισκόταν ένας «τριφυλλοφόρος» στο σωστό σημείο ώστε να κλείσει το κενό.

Όλα τα παραπάνω είναι ένδειξη της πολύ αξιόλογης (και σίγουρα πολύ σκληρής) δουλειάς που γίνεται από τον Ομπράντοβιτς στην προετοιμασία της ομάδας. Ο Σέρβος χρησιμοποιεί αυτά τα πρώτα παιχνίδια ως ένα πεδίο πειραματισμού, δοκιμάζοντας διαφορετικές αμυντικές προσεγγίσεις και ακόμη και αλλαγές στα μαρκαρίσματα. Όπως έγινε εμφανές από τη στελέχωση του ρόστερ, ο «Ζοτς» ψάχνει να δημιουργήσει μία ομάδα που θα μπορεί να προσαρμόζεται. Η άμυνα μοιάζει ξεκάθαρα να αποτελεί το σημείο εκκίνησης της δουλειάς του.

Συνεργασίες, κυκλοφορία και... καθαρά σουτ

Αν στην άμυνα ο Ομπράντοβιτς φαίνεται να χτίζει από την ένταση και την πειθαρχία, στην επίθεση το ζητούμενο μοιάζει να είναι η σωστή συνεργασία. Ο «Ζοτς» δεν θέλει ο Παναθηναϊκός να εξαρτάται αποκλειστικά από το ατομικό ταλέντο των παικτών του, αλλά να δημιουργεί μέσα από την κίνηση και την κυκλοφορία της μπάλας τις προϋποθέσεις για να εκτελεί με καλές προϋποθέσεις.

Η μπάλα κινείται αρκετά, οι παίκτες αλλάζουν θέσεις και υπάρχει διάθεση να «διαβαστεί» η άμυνα πριν έρθει η τελική προσπάθεια. Στόχος είναι να μετακινηθεί ο αντίπαλος, να δημιουργηθεί η ανισορροπία και, όταν αυτό συμβεί, να βρεθεί ο ελεύθερος παίκτης στην κατάλληλη στιγμή. Δεν είναι τυχαίο πως στο παιχνίδι με τη Σπαρτάκ Σουμπότιτσα ο Παναθηναϊκός πήρε 39 προσπάθειες πίσω από τη γραμμή των 6,75μ., ευστοχώντας στις 16 από αυτές, με αρκετά από τα τρίποντα να προκύπτουν μέσα από καλή κυκλοφορία και όχι από δύσκολες ατομικές προσπάθειες.

Δεν έχει τόση σημασία, επομένως, ότι η μπάλα καταλήγει πολλές φορές στην περιφέρεια, όσο το ότι φτάνει εκεί αφού προηγουμένως έχει μετακινηθεί η άμυνα. Ο Παναθηναϊκός ψάχνει την έξτρα πάσα, θέλει να εκμεταλλεύεται τις περιστροφές του αντιπάλου και να τιμωρεί κάθε βοήθεια που έρχεται από λάθος σημείο.

Παράλληλα, σημαντικό ρόλο έχουν και τα μις ματς. Ο Ομπράντοβιτς δεν φαίνεται να θέλει να τα αφήνει ανεκμετάλλευτα, αλλά ζητά από τους παίκτες του να επιτίθενται όταν υπάρχει πραγματικό πλεονέκτημα. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν βρεθεί απέναντι σε ψηλότερο παίκτη, ειδικά μετά από αλλαγή σε σκριν, έχει την ελευθερία να πάρει την μπάλα στα χέρια του και να επιτεθεί στο ένας εναντίον ενός.

Το isolation, επομένως, δεν αποτελεί κάτι... απαγορευμένο. Απλώς δεν είναι η αφετηρία της επίθεσης, όπως ίσχυε επί Εργκίν Αταμάν. Ο Παναθηναϊκός δεν ψάχνει από την πρώτη πάσα να απομονώσει τον καλύτερο δημιουργό του και να τον αφήσει να λύσει μόνος του την κατάσταση. Πρώτα θα προσπαθήσει να δημιουργήσει πλεονέκτημα μέσα από συνεργασία, κίνηση και σωστές αποστάσεις και, εφόσον κριθεί απαραίτητο, τότε θα χρησιμοποιήσει και το «ένας εναντίον ενός».

Ακόμη έχει δρόμο

Προφανώς, όλα τα παραπάνω πρέπει να αξιολογηθούν με την απαραίτητη προσοχή. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα και δύο φιλικά παιχνίδια στη Ρόδο δεν μπορούν να αποτυπώσουν με ακρίβεια το πραγματικό επίπεδο του Παναθηναϊκού. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που απέναντί του θα βρεθούν στη συνέχεια ομάδες με μεγαλύτερη ποιότητα, περισσότερη ομοιογένεια και σαφώς πιο υψηλό βαθμό ετοιμότητας.

Την ίδια στιγμή, η εικόνα είναι δεδομένο ότι θα διαφοροποιηθεί όταν επιστρέψουν οι παίκτες που απουσιάζουν. Οι περισσότερες και ποιοτικότερες επιλογές θα αλλάξουν τις ισορροπίες, θα δώσουν στον Ομπράντοβιτς διαφορετικά σχήματα και θα του επιτρέψουν να παρουσιάσει πολύ περισσότερες πτυχές του παιχνιδιού που έχει στο μυαλό του.

Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτό το περιορισμένο δείγμα, οι πρώτες τάσεις είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Η άμυνα δείχνει να αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα, με ένταση, πίεση, περιστροφές, αλλαγές και διαρκή πειραματισμό. Στην επίθεση, την ίδια στιγμή, υπάρχει ξεκάθαρη προσπάθεια να μπει η συνεργασία πάνω από την ατομική ενέργεια, να κυκλοφορήσει σωστά η μπάλα και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για ένα ελεύθερο σουτ ή για την αξιοποίηση ενός μις ματς.

Είναι, ουσιαστικά, οι πρώτες πινελιές ενός έργου που βρίσκεται ακόμη στην αρχή, όμως τα πρώτα σημάδια της δουλειάς του «Ζοτς» είναι ήδη εκεί. Το ζητούμενο πλέον είναι να φανεί αν αυτές οι τάσεις θα μετατραπούν σε σταθερές αγωνιστικές αρχές όταν τα φιλικά δώσουν τη θέση τους στα ανταγωνιστικά παιχνίδια.