ΠΑΟΚ: VARάτε με και ας κλαίω...

Σε ένα τρελό παιχνίδι με πάρα πολλές εναλλαγές συναισθημάτων, μπόλικη ίντριγκα και δεδομένα ένα τεράστιο τρίτο ημίχρονο το οποίο και έρχεται, ο ΠΑΟΚ, αν και προσπάθησε σκληρά να γκελάρει απέναντι στον Ηρακλή, κατάφερε να πάρει μία νίκη βάλσαμο για τις πολλές και ανοιχτές πληγές που ταλαιπωρούν το κορμί του. Με τα χίλια ζόρια ο «Δικέφαλος του Βορρά» λύγισε τον συμπολίτη του μέσα στην Τούμπα με 2-1 και έβαλε στο σακούλι τρεις άκρως σημαντικούς βαθμούς, ωστόσο δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την ηρεμία που είχε τόσο ανάγκη. Η εμφάνισή του παρά το τρίποντο συνέχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και να σπέρνει αμφιβολία.

Πολλές φορές ακούγεται κοροϊδευτικά η φράση: «Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι το καλύτερο του πλανήτη» και στη συνέχεια πάντοτε ακολουθούν γέλια. Αλλά αλήθεια, πού αλλού θα δει ένας φίλος του ποδοσφαίρου τέτοια παιχνίδια, που ξεχειλίζουν από παράνοια, VAR και αμφισβητούμενες φάσεις, για τις οποίες έχουν όλοι καταγγελτική άποψη, με αποτέλεσμα πολλές φορές το ίδιο το παιχνίδι να περνάει συχνά πυκνά σε δεύτερη μοίρα και η ενασχόληση όλων να είναι με τις αποφάσεις του διαιτητή.

Σίγουρα λοιπόν για την 7η αγωνιστική της Stoiximan Super League την τιμητική του θα έχει ο Βασίλης Φωτιάς. Το πρόβλημα για τον Φωτιά είναι ότι αναγκάστηκε, από το ίδιο το ματς, να πάρει θέση σε φάσεις οι οποίες είναι τόσο οριακές σε βαθμό που δεν έχει σημασία πλέον εάν πήρε εν τέλει τη σωστή ή τη λάθος απόφαση. Εφόσον όλα κρίνονται υποκειμενικά (για κάποιον λόγο), για τη μισή Ελλάδα ο Φωτιάς τα έκανε όλα στραβά και ανάποδα και για την άλλη μισή ήταν ολόσωστος...



Προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μείνει λοιπόν κανείς στο αγωνιστικό κομμάτι του ντέρμπι, ο ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο τίμησε και με το παραπάνω μάλιστα, τον λόγο που θεωρούνταν το φαβορί της αναμέτρησης. Οι Ζίβκοβιτς, Τάισον και Εντιαγέ δέσποζαν στην «ασπρόμαυρη» επίθεση, ωστόσο στην τελική του προσπάθεια πάντα κάτι στράβωνε, είτε από μία λάθος πάσα σε κρίσιμο σημείο είτε από ένα βιαστικό τελείωμα, σπαταλώντας μία όμορφα δομημένη επιθετική προσπάθεια. Οι φάσεις υπήρχαν, η πίεση ήταν εκεί και ο Ηρακλής έδειχνε εντελώς ακίνδυνος μετά τη μεσαία γραμμή του γηπέδου. Στη θεωρία λοιπόν όλα ήταν ιδανικά, το μόνο που έλειπε ήταν απλά το γκολ.


Βέβαια στην επανέναρξη του παιχνιδιού ο «Δικέφαλος του Βορρά» εμφάνισε την ίδια ακριβώς παθογένεια που εμφάνισε και απέναντι στην Καλαμάτα, στην αμέσως προηγούμενη αγωνιστική. Αντί να μπει με το μαχαίρι στα δόντια με το ξεκίνημα του ημιχρόνου, ήταν το ακριβώς αντίθετο, νωθρός και άγευστος, κάτι που το πλήρωσε μέσα σε μόλις λίγα λεπτά με τον Μάρκες να πληγώνει τον ΠΑΟΚ στην πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Ηρακλή στην αναμέτρηση στο 49ο λεπτό. Από εκεί και μετά το παιχνίδι πήρε μία άγρια ομορφιά, στο οποίο η συνοχή και η λογική κάπως έφυγαν από το παράθυρο.

Στους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ χτύπησε κόκκινος συναγερμός βλέποντας την καταστροφή να έρχεται και το αίσθημα της επιβίωσης έκανε την εμφάνισή του. Αυτού του είδους η ανθρώπινη λειτουργία είναι πάντοτε ένα νόμισμα με δύο όψεις. Από τη μία είναι η ανάγκη για αντίδραση, η οποία συνοδεύεται με αστείρευτο πάθος και δύναμη και από την άλλη το άγχος, η πίεση και ο πανικός, που κάνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Στους «ασπρόμαυρους» λειτούργησε το δεύτερο, με τον Ηρακλή να διπλασιάζει τα τέρματά του, μέχρι το γκολ του Μάρκες να ακυρωθεί για επιθετικό φάουλ, σαφώς μετά την παρέμβαση του VAR.



Μέσα σε δευτερόλεπτα οι παίκτες του ΠΑΟΚ είδαν τα πάντα να διαλύονται με το 2-0. Βέβαια στο άκουσμα ότι το γκολ εν τέλει δεν μετράει, είδαν όλοι μαζί, σχεδόν ταυτόχρονα, ένα φως στην άκρη του τούνελ, μάζεψαν τα κομμάτια τους και πήραν απόφαση να δείξουν το νεύρο που έχουν μέσα τους, με τον Μπάνζα να ανοίγει λογαριασμό στη Θεσσαλονίκη, ισοφαρίζοντας σε 1-1 τρία λεπτά μετά το ακυρωθέν γκολ.



Ο ΠΑΟΚ όφειλε να πιαστεί από αυτό και να δώσει ώθηση στον ίδιο του τον εαυτό για να φτάσει και στην ολική ανατροπή. Τα πράγματα ωστόσο δεν ήταν τόσο απλά γιατί ήταν ξεκάθαρο πως έλειπε το καθαρό μυαλό. Στο επιθετικό τρίτο οι λάθος αποφάσεις συνεχίστηκαν και μαζί με την ανάγκη για ένα δεύτερο γκολ δημιουργήθηκαν και μπόλικα κενά στην αμυντική γραμμή των γηπεδούχων, η οποία έτσι κι αλλιώς προβληματίζει.

Εκεί ήταν που χτύπησε και ο Ηρακλής, με τον «γηραιό» να κάνει και αυτός τον δικό του αγώνα, βάζοντας στόχο ζωής να μη φύγει με σκυμμένο κεφάλι από την Τούμπα. Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό ήρθε και η παρανοϊκή φάση του 75ου λεπτού όπου πέναλτι στον Εντιαγέ δεν υπάρχει, οφσάιντ επίσης δεν υπάρχει και έμεινε αιωρούμενο ένα ερωτηματικό για το τι πραγματικά συνέβη...




Το πρόβλημα στο οποίο ο Αλέσιο Λίσι ακόμη δείχνει να μην έχει απάντηση είναι η ελαττωματική μεσαία γραμμή. Ο Ζαφείρης είναι ένας και μοναδικός και μπορεί να κάνει τα πάντα, ωστόσο ακόμη αγνοείται ο συμπαραστάτης του. Ο Λουσέ που είχε δείξει θετικά δείγματα, τώρα σιγά σιγά επιστρέφει από τον τραυματισμό του. Ο Γιάκιτς μέχρι στιγμής είναι εξαιρετικά ασταθής από παιχνίδι σε παιχνίδι, ο πανάκριβος Ούγκρεσιτς δεν έχει καταφέρει ακόμη να αποδείξει το ταλέντο του, ενώ έχουμε σχεδόν ξεχάσει ότι οι Καμαρά και Σανταμαρία βρίσκονται στο ενεργό ρόστερ του συλλόγου. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο το κέντρο καθορίζει ολόκληρη τη ροή ενός αγώνα και αν η μεγάλη σου τρύπα είναι εκεί, τότε τα προβλήματα και η αστάθεια δεν πρόκειται να εξαφανιστούν τόσο εύκολα.

Με τον ΠΑΟΚ να μην μπορεί να ελέγξει τη μεσαία γραμμή, ο Ηρακλής βρήκε λίγο χώρο, έφυγε στην κόντρα και ο Νανού στο 84' κεραυνοβόλησε τον Μοναστηρλή για να δώσει εκ νέου το προβάδισμα στους φιλοξενούμενους. Για ακόμη μία φορά βέβαια τον τελευταίο λόγο τον είχε ο Video Assistant Referee. Φάουλ στον Ζαφείρη στο ξεκίνημα της φάσης. Ο Ηρακλής τυχερός μέσα στην ατυχία του γλίτωσε για χιλιοστά το πέναλτι, την ώρα που στα ριπλέι δεν είναι και εντελώς ξεκάθαρο ότι ο Έλληνας διεθνής ήταν εκτός μεγάλης περιοχής.



Εν τέλει μικρή σημασία είχε αν ήταν πέναλτι ή όχι, καθώς ο Ζίβκοβιτς με τη δεύτερη ασίστ του στο παιχνίδι έδωσε μπαλιά πάρε-βάλε στον Μιχαηλίδη και αυτός δεν δυσκολεύτηκε για να φέρει τα πάνω κάτω στην Τούμπα στο 90'+2', γράφοντας και το τελικό 2-1.



Ματς για γερά νεύρα και για ακόμη πιο γερούς πονοκεφάλους. Μία αναμέτρηση την οποία ο ΠΑΟΚ όφειλε να έχει καθαρίσει πολύ πιο νωρίς και πολύ πιο εύκολα, τη μετέτρεψε σε ροντέο χάρη στην αναποτελεσματικότητά του και σαφώς χάρη στον εξαιρετικό Ηρακλή που μύρισε αίμα και πήγε απευθείας να χτυπήσει εκεί όπου ο αντίπαλός του πονούσε, η τύχη βέβαια του γύρισε πολλάκις την πλάτη...