Υπερ-πρωταθλήτρια δια περιπάτου η Μίλαν

Κορυφαία ομάδα στον κόσμο για τέταρτη φορά στην ιστορία της στέφθηκε η Μίλαν, καθώς συνέτριψε με 4-2 την Μπόκα Τζούνιορς στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων που έγινε στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας. Δύο γκολ, στο 21’ και το 71’ σημείωσε ο Ιντζάγκι και από ένα οι Νέστα στο 50’ και Κακά στο 61’, ενώ οι κάτοχοι του Κόπα Λιμπερταδόρες είχαν ισοφαρίσει προσωρινά στο 23’ με τον Παλάσιο και μείωσαν στο φινάλε με αυτογκόλ του Αμπροζίνι. Ρεβάνς για την ήττα τους στα πέναλτι το 2003 πήραν οι «ροσονέρι», που παράλληλα έγιναν η πρώτη ομάδα σε διεθνείς τίτλους με 18, αφήνοντας στους 17 την Μπόκα.

Ο αγώνας

Το σκορ άνοιξε στο 21’, όταν ο Κακά έκανε το σουτ, η μπάλα κόντραρε σε σώματα αμυνομένων και κατέληξε και πάλι στα πόδια του Βραζιλιάνου, ο οποίος τροφοδότησε τον Φίλιπο Ιντζάγκι κι εκείνος με κοντινό πλασέ άνοιξε το σκορ. Πριν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί η Μπόκα έφτασε στην ισοφάριση με κεφαλιά του Παλάσιο στο πρώτο δοκάρι, στην οποία δεν μπόρεσε να αντιδράσει ο Ντίντα.

Η Μίλαν είχε την υπεροχή στη συνέχεια και στο 50’ πήρε ξανά το προβάδισμα. Ο Πίρλο εκτέλεσε ένα φάουλ από τα δεξιά φέρνοντας την μπάλα στην καρδιά της αντίπαλης περιοχής, ο Αλεσάντρο Νέστα επωφελήθηκε από κάποιες κόντρες και με βολέ από το ύψος του πέναλτι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Λίγο έλειψε η Μπόκα να απαντήσει και πάλι άμεσα, ωστόσο το μακρινό σουτ του Ούγκο Ιμπάρα τράνταξε το δεξί κάθετο δοκάρι του Ντίντα και ο Παλέρμο στην επαναφορά δεν κατάφερε να σπρώξει την μπάλα στην ανυπεράσπιστη εστία.

Στο 61’ η Μίλαν έφτασε σε τρίτο τέρμα με τον Κακά να «χορεύει» τον Μαϊντάνα και να πλασάρει όμορφα από πλάγια θέση. Οι «ροσονέρι» δεν πάτησαν φρένο και στο 71’ ο Ζέεντορφ συνεργάστηκε με τον Κακά και ο τελευταίος σέρβιρε έτοιμο γκολ στον Ιντζάγκι, ο οποίος χρίστηκε για δεύτερη φορά σκόρερ διαμορφώνοντας το 4-1. Στο 78’ ο Κάχα Καλάντζε αποβλήθηκε για σκληρό μαρκάρισμα σε αντίπαλο, ωστόσο τα πάντα είχαν κριθεί. Το μόνο που κατάφερε η Μπόκα ήταν να μειώσει με αυτογκόλ του Αμπροζίνι έπειτα από σουτ του Λεντέσμα στο 85’. Ο τελευταίος τρία λεπτά μετά αποβλήθηκε για δυνατό φάουλ στον Κακά.

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:

Μπόκα Τζούνιορς: Καράντα, Ιμπάρα, Μαϊντάνα, Ροντρίγκες, Παλέτα, Μπανέγκα, Μπατάλια, Καρντόσο, Γκονζάλες (67’ Λεντέσμα), Παλάσιο, Παλέρμο

Μίλαν: Ντίντα, Μπονέρα, Καλάντζε, Μαλντίνι, Νέστα, Αμπροζίνι, Γκατούζο (65’ Έμερσον), Κακά, Πίρλο, Ζέεντορφ (88’ Μπρόκι), Ιντζάγκι (76’ Καφού).

Διαιτητής: Ροντρίγκες Μορένο (Μεξικό)

Οι προηγούμενοι νικητές

2006: Ιντερνασιονάλ (Βραζιλία)
2005: Σάο Πάολο (Βραζιλία)
2004: Πόρτο (Πορτογαλία)
2003: Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή)
2002: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
2001: Μπάγερν Μονάχου (Γερμανία)
2000: Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή)
1999: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (Αγγλία)
1998: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1997: Ντόρτμουντ (Γερμανία)
1996: Γιουβέντους (Ιταλία)
1995: Άγιαξ (Ολλανδία)
1994: Βελέζ (Αργεντινή)
1993: Σάο Πάολο (Βραζιλία)
1992: Σάο Πάολο (Βραζιλία)
1991: Ερυθρός Αστέρας (Γιουγκοσλαβία)
1990: Μίλαν (Ιταλία)
1989: Μίλαν (Ιταλία)
1988: Νασιονάλ (Ουρουγουάη)
1987: Πόρτο (Πορτογαλία)
1986: Ρίβερ Πλέιτ (Αργεντινή)
1985: Γιουβέντους (Ιταλία)
1984: Ιντεπεντιέντε (Αργεντινή)
1983: Γκρέμιο (Βραζιλία)
1982: Πενιαρόλ (Ουρουγουάη)
1981: Φλαμένγκο (Βραζιλία)
1980: Νασιονάλ (Ουρουγουάη)
1979: Ολίμπια Ασουνσιόν (Παραγουάη) * Η Νότιγχαμ Φόρεστ αρνήθηκε να παίξει στον τελικό και τη θέση της πήρε η Μάλμε
1978:- Η Λίβερπουλ αρνήθηκε να αγωνιστεί λόγω μη ελεύθερων ημερομηνιών
1977: Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή)
1976: Μπάγερν Μονάχου (Γερμανία)
1975: - Ο αγώνας δεν πραγματοποιήθηκε, αφού οι δύο ομάδες (Μπάγερν Μ.-Ιντεπεντιέντε) δεν συμφώνησαν στις ημερομηνίες
1974: Ατλέτικο Μαδρίτης (Ισπανία) * Η Μπάγερν αρνήθηκε να παίξει στον τελικό και τη θέση της πήρε η Ατλέτικο Μαδρίτης
1973: Ιντεπεντιέντε (Αργεντινή)* Ο Άγιαξ αρνήθηκε να παίξει στον τελικό και τη θέση του πήρε η Γιουβέντους
1972: Άγιαξ (Ολλανδία)
1971: Νασιονάλ (Ουρουγουάη) * Ο Άγιαξ αρνήθηκε να παίξει στον τελικό και τη θέση του πήρε ο Παναθηναϊκός
1970: Φέγενορντ (Ολλανδία)
1969: Μίλαν (Ιταλία)
1968: Εστουντιάντες (Αργεντινή)
1967: Ρασίνγκ Κλουμπ (Αργεντινή)
1966: Πενιαρόλ (Ουρουγουάη)
1965: Ίντερ (Ιταλία)
1964: Ίντερ (Ιταλία)
1963: Σάντος (Βραζιλία)
1962: Σάντος (Βραζιλία)
1961: Πενιαρόλ (Ουρουγουάη)
1960: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)

*Από το 2005 και μετά το Διηπειρωτικό Κύπελλο έγινε Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από όλες τις ηπείρους.