Το μεγάλο «φαβορί»

Η Βραζιλία είναι η ομάδα που συγκεντρώνει τα περισσότερα βλέμματα από αυτές που θα συμμετάσχουν στο Confederations Cup, στα γήπεδα της Γερμανίας. Η «σελεσάο» προέρχεται από την κατάκτηση του Copa America και του Παγκοσμίου Κυπέλλου που της έδωσαν την πρόκριση στο θεσμό και την ευκαιρία να διεκδικήσει το δεύτερο τρόπαιό της.

Ο στόχος:

Μία από τις τρεις ομάδες που είναι από τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου του Confederations Cup είναι η Βραζιλία. Το έχει κάνει ήδη μία φορά στο παρελθόν και έχει την ευκαιρία να το ξαναπετύχει κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους. Σίγουρα στόχος της είναι ο τελικός, αλλά μέσα στα πλάνα της είναι να κάνει αυτό που θέλει ο κόσμος. Να προσφέρει θέαμα.

Η ιστορία στη διοργάνωση:

Η «σελεσάο» δεν έδωσε το «παρών» στα δύο πρώτα Confederations Cup, που διεξήχθησαν και τα δύο στη Σαουδική Αραβία (92’ και 95’). Όμως το 1997 έκανε την πρώτη εμφάνισή της, στην οποία και κατέκτησε το τρόπαιο. Για μία ακόμη φορά η Σαουδική Αραβία ήταν η «οικοδέσποινα» του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών. Μία ομάδα που στηρίχτηκε σε παίκτες όπως ο Ντίντα, ο Καφού, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Κάρλος Ντούνγκα, ο μεγάλος Ρονάλντο και ο «τεράστιος» Ρομάριο. Και πώς να τη σταματήσει κανείς αυτή την ομάδα.

Η «περιπέτεια» της Βραζιλία ξεκίνησε κόντρα στην Σαουδική Αραβία, επί της οποίας επικράτησε 3-0 στην πρεμιέρα. Δεύτερη αντίπαλος η Αυστραλία και η «έκπληξη» που κανείς δεν περίμενε έγινε πραγματικότητα. Το 0-0 δεν πτόησε κανέναν, αφού οι παίκτες του Μάριο Ζαγκάλο κέρδισαν 3-2 το Μεξικό και πέρασαν στους «4», κατακτώντας παράλληλα την 1η θέση στον Α’ όμιλο. Στα ημιτελικά αντίπαλος της Βραζιλίας ήταν η Τσεχία και το 2-0 τους έδωσε την πρόκριση στον μεγάλο τελικό. Μία γνώριμη αντίπαλος ήταν η συνδιεκδικήτρια του τροπαίου. Ο λόγος για την Αυστραλία, που είχε κάνει το λάθος νωρίτερα, να αποσπάσει ισοπαλία χωρίς τέρματα. Η σεμνή τελετή του τελικού έλαβε γρήγορα τέλος με την Βραζιλία να φιλοδωρεί με «εξάρα» την Αυστραλία, χωρίς να πάρει απάντηση.

Από τότε, η Βραζιλία είναι συνεπής στο ραντεβού της, συμμετέχοντας σε όλες τις διοργανώσεις χωρίς να επαναλάβει την πορεία του ‘97. Το 1999 στο Μεξικό, η «σελεσάο» πέρασε ως 1η από τον Β’ όμιλο με τρεις νίκες. «Τεσσάρα» χωρίς απάντηση επί της Γερμανίας, 1-0 μόλις τις ΗΠΑ και 2-0 επί της νέας Ζηλανδίας. Στα ημιτελικά βρήκε μπροστά της την Σαουδική Αραβία, την οποία κυριολεκτικά… πάτησε, νικώντας την 8-2. Στον τελικό όμως η Βραζιλία βρήκε τον «μάστορά» της, με τους «γηπεδούχους» του Μεξικού να παίρνουν το τρόπαιο, με το 4-3 επί της «σελεσάο».

Δύο χρόνια αργότερα, Κορέα και Ιαπωνία διοργανώνουν από κοινού το Κύπελλο Συνομοσπονδιών. Η Βραζιλία περνάει ως 2η από τον Β’ όμιλο, με δύο ισοπαλίες χωρίς τέρματα κόντρα σε Ιαπωνία και Καναδά και τη νίκη με 2-0 επί του Καμερούν. Στα ημιτελικά χάνει από την Γαλλία 2-1 και στον μικρό τελικό, η Αυστραλία παίρνει μία ετεροχρονισμένη «εκδίκηση», νικώντας την με 1-0.

Το 2003 η Βραζιλία είναι μία σκέτη απογοήτευση. Παίκτες που έπειτα από εκείνα τα ματς δεν ξαναείδαν διεθνή συμμετοχή, αποτέλεσαν ένα συνονθύλευμα το οποίο είχε ως στόχο να επαναλάβει το θρίαμβο του ‘97. Τα «όνειρα» τελείωσαν γρήγορα με την ήττα στην πρεμιέρα από το Καμερούν, ωστόσο η νίκη επί των ΗΠΑ με 1-0 έδωσε νέες ελπίδες στη «σελεσάο». Στο τρίτο ματς έπρεπε να κερδίσει την Τουρκία, όμως το 2-2 την άφησε εκτός λόγω του ότι η αντίπαλός της είχε καλύτερη επίθεση. Έτσι η πορεία της στα γήπεδα της Γαλλίας, σταμάτησε νωρίς.

Ποιους να προσέξετε:

Από τη Βραζιλία που θα κατέβει στο φετινό Confederations Cup, θα έλεγε κανείς ότι όλο το ρόστερ της είναι αξιοπρόσεκτο όταν υπάρχουν σε αυτό παίκτες όπως ο Αντριάνο, ο Λούσιο, ο Ρικαρντίνιο και ο Ζουνίνιο. Ωστόσο δύο-τρεις είναι αυτοί που θα κάνουν τη μεγάλη διαφορά.

Ο ένας εξ αυτών είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ροναλντίνιο. Προέρχεται από την καλύτερή του ίσως σεζόν που έχει κάνει κυριολεκτικά τα… μύρια όσα, τόσο στο Champions League όσο και στο πρωτάθλημα της Ισπανίας. Στην Primera Division είχε 34 συμμετοχές με 8 γκολ, ενώ στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση είχε 7 συμμετοχές με 4 γκολ. Οι εμπνεύσεις του μπορούν να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα, με τον ίδιο να είναι ικανός να βγάλει γκολ από το πουθενά.

Ο άλλος είναι φυσικά ο Κακά. Παίκτης με ικανότητες ανάλογες με αυτές του Ροναλντίνιο, που οδήγησε την Μίλαν ως τον τελικό του Champions League και παραλίγο στην κατάκτησή του. Από τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο σε ότι αφορά τον δημιουργικό τομέα και ίσως 2ος πίσω από τον Ροναλντίνιο. Σε 36 παιχνίδια στην Serie A πέτυχε 7 γκολ, ενώ σε 13 συμμετοχές στο Champions League πέτυχε 2 γκολ.

Στην κατηγορία αυτή ανήκει φυσικά και ο Ρομπίνιο. Ο άσος της Σάντος είναι από τους παίκτες που αναμένεται να ξεχωρίσουν μιας και είναι μία καλή ευκαιρία για αυτόν να τον δουν οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι, τη στιγμή που τα μάτια όλων θα είναι εστραμμένα στα γήπεδα της Γερμανίας.

Ο προπονητής:

Ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα είναι γεννημένος στις 27 Φεβρουαρίου του 1943. Είναι ίσως η πιο ασυνήθιστη περίπτωση προπονητή στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Ουσιαστικά είναι ο μόνος ομοσπονδιακός τεχνικός που έχει οδηγήσει την ομάδα του σε κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου χωρίς να έχει παίξει ποτέ ο ίδιος ποδόσφαιρο επαγγελματικά.

Το 1967 πήρε το πτυχίο του ως καθηγητής φυσικής αγωγής πριν ειδικευτεί στο ποδόσφαιρο. Όπως και ο ίδιος δηλώνει μάλιστα, η καριέρα του ως προπονητής ξεκίνησε περισσότερο κατά λάθος, παρά ήταν κάτι που σχεδίαζε ο ίδιος. «Παρόλο που είναι ένα πλεονέκτημα να έχεις παίξει ποδόσφαιρο, νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι να είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος, να ενημερώνεσαι όσο το δυνατόν καλύτερα για το τι συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο και να είσαι ικανός να ‘κουμαντάρεις’ μία ομάδα ανθρώπων», τόνισε ο Παρέιρα και συνέχισε: «Δεν σκεφτόμουν ποτέ να γίνω προπονητής. Όμως ήρθε κάποια στιγμή στην καριέρα μου, που με την εμπειρία μου και τις γνώσεις μου στον χώρο, ένιωθα ότι έπρεπε να γίνω προπονητής».

Η πρώτη του δουλειά ήταν ως γυμναστής στην Εθνική Βραζιλίας του 1970 που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό. Δύο χρόνια αργότερα, διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Ολυμπιακή Ομάδα της Βραζιλίας, στους Αγώνες του Μόναχου.

Μετά από τέσσερα χρόνια στον πάγκο της Εθνικής του Κουβέιτ, ο Παρέιρα ανέλαβε τα «ηνία» της Εθνικής ελπίδων της Βραζιλίας και το 1983 έκανε το ντεμπούτο με νίκη 3-2 επί της Χιλής σε φιλικό. Εκεί έμεινε ως το 1984 και σε 14 παιχνίδια είχε πέντε νίκες, επτά ισοπαλίες και δύο ήττες. Επέστρεψε και πάλι στην πατρίδα του αναλαμβάνοντας τις «τύχες» της Βραζιλίας το 1991, ένα χρόνο αργότερα αφού είχε κοουτσάρει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στο Μουντιάλ του 1990, στα γήπεδα της Ιταλίας. Η «σελεσάο» πέρασε στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 και εκεί ο Παρέιρα την οδήγησε στην κατάκτηση του 4ου τροπαίου της στο θεσμό.

Μετά την κατάκτηση και του Μουντιάλ του 2002 στα γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας από την Βραζιλία με τεχνικό τον Λουίς Φελίπε Σκολάρι, η Ομοσπονδία ποδοσφαίρου της χώρας αποφάσισε να δώσει και πάλι το «τιμόνι» σε έναν τεχνικό που θα οδηγούσε την «σελεσάο» εκ του ασφαλούς στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2006, αφού πρώτα ο 62χρονος τεχνικός κατέκτησε και το Κόπα Αμέρικα του 2004.

Το Ρόστερ της Βραζιλίας:

1. Ντίντα
2. Μπελέτι
3. Λούσιο
4. Ρόκε Ζούνιορ
5. Εμερσον
6. Ζιλμπέρτο
7. Ρομπίνιο
8. Κακά
9. Αντριάνο
10. Ροναλντίνιο
11. Ζε Ρομπέρτο
12. Μάρκος
13. Σισίνιο
14. Ζουάν
15. Λουιζάο
16. Λέο
17. Ζιλμπέρτο Σίλβα
18. Ζουνίνιον Περναμπουκάνο
19. Ρενάτο
20. Ζούλιο Μπαπτίστα
21. Ολιβέιρα
22. Εντού
23. Γκόμεζ

Επιμέλεια: Μπάμπης Πουλούτσης