Ο Σέλουκ τελικά είχε το δίκιο…

Γράφει ο «Βάλε με μέσα»

Στείλτε τα σχόλια σας στο valememesa@yahoo.gr

Το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό για όσους δεν φορούν παρωπίδες. Η Σαχτάρ πήρε το αποτέλεσμα που ήθελε με σχετική άνεση και κάνοντας πολλές ευκαιρίες, διότι είχε αυτό που δεν διέθετε ο νταμπλούχος Ελλάδος. Και δεν το διέθετε όχι μόνο στο σημερινό παιχνίδι, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα της διοργάνωσης. Την τεράστια διαφορά στο παιχνίδι, την έκανε, πέρα από το πολύ διαβασμένο παιχνίδι της Σαχτάρ από κάθε άποψη ένας συγκεκριμένος παίκτης. Η κλάση του και η ποιότητα του εξανέμισαν κάθε πιθανότητα να φύγει ο Ολυμπιακός νικητής από το γήπεδο. Κι αυτός ήταν ο Ανατόλι Τίμοστσουκ. Ήταν αυτός αν θέλετε που δεν διέθετε ο Ολυμπιακός φέτος για να μπορέσει να κάνει την υπέρβαση στο Τσάμπιονς Λιγκ ή έστω να περάσει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το ζητούμενο με τον αμυντικό χαφ, δίπλα στον Στολτίδη φώναζε όλο το καλοκαίρι, αλλά κανείς δεν ασχολήθηκε. Το σημαντικότερο κομμάτι για να κάνεις ομάδα, είναι ο νευραλγικός χώρος του κέντρου. Ο Κόκκαλης δεν πήρε τον παίκτη που χρειαζόταν η ομάδα και για να είμαι ειλικρινής δεν είχα ακούσει και τον Νορβηγό να επιμένει όσο θα έπρεπε για το συγκεκριμένο κομμάτι.

Πάμε τώρα στα σφάλματα του Σόλιντ. Αν πιάσω από το ξεκίνημα της διοργάνωσης, δεν φτάνουν ούτε δέκα σάιτ για να χωρέσουν, αυτά που θα ήθελα να γράψω εγώ, αλλά πολύ περισσότερο οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού. Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας προπονητής δεν παρατάσσει σε αυτό το ματς ότι καλύτερο έχει, αλλά αρκείτε σε μία ενδεκάδα επιτρέψτε μου να πω, που μοιάζουν με τους ψηφοφόρους που αλλάζουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στρατόπεδο. Μια ενδιάμεση κατάσταση, με ψιλοαμυντική λογική και δύο παίκτες μπροστά που βέβαια σε ένα ματς στο οποίο θες να έχεις επιθετική λογική και καλά πατήματα στην περιοχή δεν στα δίνουν. Χάνεις το ματς, η καλή είσοδος της ομάδας στο δεύτερο μέρος σε ευνοεί στο να κάνεις παιχνίδι εσύ από τον πάγκο, με το 1-1 να σημειώνεται στο 54’ όμως δεν αντιδράς. Περιμένεις το μοιραίο, η Σαχτάρ κάνει τρεις ευκαιρίες, και εσύ για το τέλος βάζεις δύο ακόμα επιθετικούς, αλλά κανέναν μέσο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να φτάσει η μπάλα ορθολογικά στην περιοχή. Κωνσταντίνου, Καστίγιο, Μπόρχα και Ριβάλντο στα τελευταία δεκατρία λεπτά με τις καθυστερήσεις περιμένουν ποιους να κάνουν μπαλιά και να κουβαλήσουν τη μπάλα στο κέντρο; Τους καταπονημένους μετά από τη διάρκεια ενός σκληρού αγώνα, Στολτίδη και Τζόρτζεβιτς. Σε αυτά που έκανε ο Σόλιντ δεν υπάρχει η παραμικρή λογική.

Για μένα ήταν λανθασμένη η αντιμετώπιση αυτού του ματς. Απλά διότι για τα δεδομένα αυτής της ομάδας, ο Νορβηγός δεν έχει καταφέρει το παραμικρό. Δεν έχει δώσει καν το στίγμα του σε αυτή την ομάδα και στο τελευταίο παιχνίδι της ευρωπαϊκής περιπέτειας του Ολυμπιακού, είναι σα να παραδέχεται πως ουδέποτε θα έπρεπε να έχει προσπαθήσει να περάσει τη λογική του 4-3-3, γιατί έχουν σφίξει τα γάλατα και πάει στην γνωστή δοκιμασμένη συνταγή. Στο 4-4-2 που ούτε αυτό όμως ήταν αρκετό για να τον γλιτώσει από την έξοδο στην Ευρώπη. Οπότε τελικός δεν μπορούσε να είναι σε καμία περίπτωση αυτό το ματς. Διότι από τον Ολυμπιακό φέτος, σύμφωνα με τις εξαγγελίες περιμέναμε πολλά.

Οι ευθύνες ανήκουν σε όλους. Παίκτες, προπονητή, αλλά και στη διοίκηση που αρκέστηκε να βλέπει την ομάδα τα τελευταία χρόνια να είναι επαρκέστατη για τον εγχώριο τίτλο, αλλά έλειπαν πολλά πράγματα για να κάνει το κάτι παραπάνω έξω. Όμως ο Σόλιντ λέγοντας πως για τον αποκλεισμό ευθύνονται αποκλειστικά οι στημένες φάσεις εκτίθεται μόνος του. Πρώτον γιατί δεν δούλεψε αυτή την αδυναμία και δεύτερον γιατί δεν μπορεί να φταίει μόνο αυτό!

Μάλλον ο Σέλουκ πρέπει να νιώθει δικαιωμένος. Μεγαλύτερη ευρωπαϊκή «καταστρόφα» απ’ αυτήν δεν θα τη σκεφτόταν, ούτε ο πλέον ορκισμένος εχθρός του Ολυμπιακού.