Tασότι- Μίλαν: Αντίο έπειτα από 36 χρόνια

Περισσότερο από τον Πάολο Μαλντίνι, από τον Αντριάνο Γκαλιάνι, ακόμα και από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Μάουρο Τασότι είναι η Μίλαν. Περισσότερο από όλους, μία ολόκληρη «κοκκινόμαυρη» ζωή. Τριάντα έξι συνεχή χρόνια, ρεκόρ για το κλαμπ, με θητεία εντός αγωνιστικού χώρου, στον πάγκο ακόμα και στα αποδυτήρια.

Ο σύλλογος του Μιλάνο με ανακοίνωσή του, αποχαιρέτησε τον Τασότι, που θα φορά πλέον διαφορετικά χρώματα. Εκείνα της εθνικής Ουκρανίας, τα ηνία της οποίας ανέλαβε ως ομοσπονδιακός τεχνικός μία άλλοτε σπουδαία ποδοσφαιρική φιγούρα των «ροσονέρι», ο Αντρέι Σεφτσένκο, του οποίου θα είναι βοηθός.

Το καλοκαίρι της μεταβίβασης των μετοχών και του ξεκινήματος της «κινεζικής» εποχής, η Μίλαν αποχαιρετά το πιο πιστό της σύμβολο. Το συμβόλαιο μεταξύ των δύο πλευρών, τις «έδενε» μέχρι τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς, η λύση του όμως, ήρθε κοινή συναινέσει.

Πριν αναλάβει «δεξί χέρι» του «Σέβα», ο 55χρονος πλέον Τασότι (γεννημένος στη Ρώμη στις 19 Ιανουαρίου του 1960), είχε θητεύσει στο πλευρό πολλών προπονητών των «διαβόλων». Μοναδική περίπτωση που έκανε την σχέση να «ραγίσει», αυτή του Σίνισα Μιχαΐλοβιτς ο οποίος έφερε ένα νέο επιτελείο.

Ο άλλοτε σπουδαίος αμυντικός της Μίλαν αλλά και της εθνικής Ιταλίας, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του Μουντιάλ των Η.Π.Α το '94, κατείχε τον ρόλο του «βοηθού» μέχρι και την συνύπαρξη με τον Φιλίπο Ιντζάγκι. Ακολούθως προτίμησε να είναι χρήσιμος από άλλο πόστο. Πριν τον «Πίπο», είχε συνεργαστεί με τον Κάρλο Αντσελότι, για 8 χρόνια, με τον Λεονάρντο, στη συνέχεια με τον Αλέγκρι και έπειτα με τον Ζέεντορφ.

Νωρίτερα ήταν υπεύθυνος των ακαδημιών, θριαμβεύοντας δύο φορές στο τουρνουά του «βιαρέτζο», σε διαφορετικές στιγμές και της πρώτης ομάδας, όπως μετά την απόλυση του Τζακερόνι ή την απομάκρυνση του Λεονάρντο (μόνο για καλοκαιρινά φιλικά προετοιμασίας) και για λίγες μέρες μετά το «αντίο» του Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.

Ως παίκτης ήταν ένας από τους «fantastic 4» της καταπληκτικής άμυνας της Μίλαν, μαζί με Μπαρέζι, Γκάλι (μετά Κοστακούρτα) και Μαλντίνι, που έγινε «κυρίαρχος» του κόσμου έχοντας στο «τιμόνι» τον Αρίγκο Σάκι. Τα «θεμέλια» βέβαια, τα είχε χτίσει νωρίτερα ο Σουηδός Λίντχολμ, βάζοντάς τους να προπονούνται τέσσερις εναντίον δέκα, προσπαθώντας να βγάλουν τους επιθετικούς οφσάιντ.

Το 1994, στον τελικό του Champions League της Αθήνας, ήταν αυτός που σήκωσε το τρόπαιο στον ουρανό του Ολυμπιακού Σταδίου, αφού ο «capitano» Φράνκο Μπαρέζι ήταν τιμωρημένος. Δεν ήταν η πρώτη φορά καθώς είχε σηκώσει και τα διηπειρωτικά κύπελλα του '89 και '90, μαζί με τον Μπαρέζι, καθώς τότε στις νικήτριες ομάδες, έδιναν δύο.

Ο Τασότι ήταν ένας πολλά υποσχόμενος μέσος στις ακαδημίες της Λάτσιο, απ'όπου μεταγράφηκε στη Μίλαν τον Ιούλιο του 1980, με τους «ροσονέρι» στην Serie B.

Ο Λίντχολμ τον κρατούσε μετά το τέλος της προπόνησης μιάμιση ώρα επιπλέον για να κάνει ασκήσεις με τον τοίχο, προκειμένου να βελτιώσει την τεχνική του, κάτι που τον εξέλιξε στο καλύτερο επιθετικό μπακ στην κατηγορία, βάζοντας στην άκρη τον Τζαλμά Σάντος. Στην «squadra azzurra» έφτασε μόλις το 92', σε ηλικία 32 ετών, μία εμπειρία που «έκλεισε» με το Μουντιάλ του 1994. Μέχρι το 1997, όταν και «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, μέτρησε 583 παιχνίδια με τη Μίλαν και σημείωσε 10 τέρματα.

Ο «Τασό» και η Μίλαν, η Μίλαν και ο «Τασό», έγιναν «μεγάλοι» μαζί. Η δόξα και οι επιτυχίες, δεν ήρθαν με κάποιο «μαγικό» ραβδάκι από την μία μέρα στην άλλη. Οι «ροσονέρι» αποχαιρετούν έναν πραγματικό κύριο του ποδοσφαίρου που έδωσε πολλά περισσότερα από ιδρώτα, ασίστ και γκολ. Πριν καν αλλάξει ιδιοκτήτη, το κλαμπ του Μιλάνο αλλάζει «δέρμα», ξεκολλώντας ένα κομμάτι της ιστορίας του.

Δημήτρης Λιαργκόβας