Ελ Καντουρί στο sport-fm.gr: «Έφευγα για την Πάρμα το ’18, αλλά ο Μιρτσέα Λουτσέσκου με έπεισε να μείνω στον ΠΑΟΚ»

Ο Ομάρ Ελ Καντουρί ήρθε στην Ελλάδα και τον ΠΑΟΚ έχοντας ένα πλούσιο βιογραφικό και σημαντικές παραστάσεις από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Παρέμεινε για έξι χρόνια, χαρίζοντας αρκετές στιγμές μαγείας στους Θεσσαλονικείς, με τους οποίους δέθηκε και υπήρξε «παρών» στο ιστορικό αήττητο νταμπλ του 2019.

Μιλά για τη σχέση του με τον κόσμο του ΠΑΟΚ, τους τραυματισμούς που δεν του επέτρεψαν να δείξει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του, τη Θεσσαλονίκη που του λείπει και το νέο κεφάλαιο της καριέρας του ως προπονητής.

Συνέντευξη στον σπουδαστή του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ / Training HUB, Θάνο Παγκάκη

«Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι πιθανότατα οι καλύτεροι που είχα ποτέ»

Αν είχες σήμερα μπροστά σου μια γεμάτη Τούμπα, τι θα ήθελες να πεις στους οπαδούς του ΠΑΟΚ;

«Αυτό που θα έλεγα στους οπαδούς του ΠΑΟΚ είναι, πρώτα απ’ όλα, ευχαριστώ για τη στήριξη που δίνουν πάντα στην ομάδα. Ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, φυσικά ήταν θυμωμένοι, αλλά το γήπεδο ήταν σχεδόν πάντα γεμάτο. Πάντα στήριζαν την ομάδα, εντός και εκτός έδρας.

Νιώθω λίγο άσχημα που δεν μπόρεσαν να δουν όλες τις δυνατότητές μου. Όμως πάντα έδινα τα πάντα για αυτή την ομάδα και για αυτά τα χρώματα. Αγάπησα τον ΠΑΟΚ και εξακολουθώ να τον αγαπώ. Δεν είμαι άνθρωπος που το δείχνει πολύ στα social media ή στα γήπεδα, αλλά εγώ ξέρω τι νιώθω για αυτή την ομάδα.

Ελπίζω μια μέρα να τους ξαναδώ. Στο ποδόσφαιρο όλα μπορούν να συμβούν. Θα ήταν όνειρο να επιστρέψω εκεί, ως προπονητής ή ίσως ως αντίπαλος. Ποτέ δεν ξέρεις. Το πρώτο πράγμα που θα τους έλεγα είναι ευχαριστώ. Και να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν, γιατί σε όλη μου την καριέρα είναι πιθανότατα οι καλύτεροι οπαδοί που είχα ποτέ».

«Όλα ήταν έτοιμα με την Πάρμα, αλλά ο Μιρτσέα Λουτσέσκου με έπεισε να μείνω»

Έφτασες ποτέ κοντά στο να φύγεις από τον ΠΑΟΚ; Και αν ναι, τι σε έκανε να μείνεις;

«Μετά την πρώτη χρονιά, παραλίγο να φύγω από τον ΠΑΟΚ. Ήταν η πρώτη μου χρονιά εκτός Ιταλίας, είχα τραυματισμούς και ήταν μια δύσκολη στιγμή για μένα. Η Πάρμα, από τη Serie A, με ήθελε. Ήταν δύσκολο και για την οικογένειά μου. Η γυναίκα μου, στην αρχή, είχε κάποιες δυσκολίες γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει αγγλικά, οπότε θέλαμε να επιστρέψουμε στην Ιταλία.

Όλα ήταν έτοιμα, αλλά ο Μιρτσέα Λουτσέσκου με πήρε τηλέφωνο και με έπεισε να μείνω. Οπότε έμεινα — και αυτή ήταν η χρονιά που κατακτήσαμε το νταμπλ. Άρα ήταν καλό που έμεινα. Μετά είχα κάποιες ευκαιρίες, αλλά ένιωθα καλά στον ΠΑΟΚ και η ομάδα δεν ήθελε να φύγω. Αν είχα νιώσει ότι ο ΠΑΟΚ ήθελε να με αφήσει να φύγω, θα είχα φύγει. Αλλά πάντα ήθελαν να μείνω. Ένιωθα καλά εκεί και γι’ αυτό έμεινα έξι χρόνια».

«Από τη δική μου πλευρά, είχα πάντα αγάπη προς τους οπαδούς του ΠΑΟΚ»

Τι εκτιμάς περισσότερο στη σχέση σου με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ;

«Η σχέση μου με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ ήταν αγάπη και κάποια απογοήτευση από τη δική τους πλευρά (γέλια). Από τη δική μου πλευρά, όμως, ήταν πάντα αγάπη. Μπορούσα να καταλάβω την απογοήτευσή τους λόγω των τραυματισμών μου. Ήταν φυσιολογικό. Ήμουν κι εγώ απογοητευμένος, ήμουν θυμωμένος με τον εαυτό μου. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Πάντα ένιωθα πολλή αγάπη στην πόλη. Όταν περπατούσα στη Θεσσαλονίκη, οι οπαδοί ήταν πάντα θετικοί μαζί μου και η συμπεριφορά τους ήταν πάντα καλή. Πάντα τους σεβόμουν. Ο ΠΑΟΚ έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, η πόλη έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και έτσι θα είναι πάντα».

Πότε κατάλαβες ότι η ομάδα του νταμπλ μπορούσε να γράψει ιστορία και τι την έκανε τόσο ξεχωριστή;

«Ήδη από την προηγούμενη χρονιά, πιστεύαμε ότι έπρεπε να είχαμε πάρει το πρωτάθλημα, χωρίς όλες εκείνες τις ιστορίες που ξέρουμε ότι μας επηρέασαν, με την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό στην Τούμπα. Οπότε την επόμενη χρονιά ήμασταν έτοιμοι. Ήμασταν πεινασμένοι να δείξουμε ότι ήμασταν η καλύτερη ομάδα και το δείξαμε με εκπληκτικό τρόπο.

Στις προπονήσεις όλοι δούλευαν εκπληκτικά. Ο προπονητής αντιμετώπιζε κάθε παίκτη με τον ίδιο τρόπο. Είχαμε ποιότητα, γιατί δεν είναι μόνο θέμα να δίνεις τα πάντα — χρειάζεσαι και ποιότητα. Και εμείς είχαμε εκπληκτικούς παίκτες. Είχαμε την τέλεια ομάδα για να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα και να κάνουμε σπουδαία πράγματα. Είχαμε εμπειρία, είχαμε νέους παίκτες, είχαμε έναν πολύ καλό συνδυασμό. Κάναμε μια εκπληκτική χρονιά το 2019».



Πόσο είχες συνειδητοποιήσει τότε τι σήμαινε αυτός ο τίτλος για τον ΠΑΟΚ μετά από 34 χρόνια;

«Το κατάλαβα ακόμη και πριν κατακτήσουμε το πρωτάθλημα, γιατί είχα παίξει στη Νάπολι και είχαμε φτάσει κοντά στον τίτλο.

Ο τελευταίος τίτλος της Νάπολι ήταν τη δεκαετία του '90, οπότε μπορούσα να νιώσω την πόλη και το πόσο πολύ το ήθελε. Όταν, όμως, το κατακτήσαμε με τον ΠΑΟΚ και είδαμε τους οπαδούς στους δρόμους και στον Λευκό Πύργο, ήταν απίστευτο. Νομίζω ότι μας πήρε πέντε ή έξι ώρες να φτάσουμε από το γήπεδο στον Λευκό Πύργο. Ήταν μια μεγάλη γιορτή. Έβλεπες τον κόσμο στους δρόμους χαρούμενο, να κλαίει. Ήταν μια τρελή βραδιά.

Αυτό είναι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Ζουν για τον σύλλογο. Όταν τους δώσαμε αυτόν τον τίτλο, ήταν κάτι εκπληκτικό γι’ αυτούς. Αλλά ήταν και υπέροχο συναίσθημα για εμάς να δώσουμε αυτή τη χαρά σε όλους αυτούς τους ανθρώπους».

Πιστεύεις ότι στον ΠΑΟΚ οι φίλαθλοι είδαν την καλύτερη εκδοχή σου;

«Στον ΠΑΟΚ δεν είδαν την καλύτερη εκδοχή μου, αλλά σε κάποια παιχνίδια έδειξα τις δυνατότητές μου. Με όλους αυτούς τους τραυματισμούς, δεν ήταν εύκολο. Δεν είχα ποτέ μια ολόκληρη χρονιά χωρίς τραυματισμό και με συνεχόμενη παρουσία. Αυτό είναι δύσκολο για έναν ποδοσφαιριστή.

Όμως ένα πράγμα δεν μπορεί να μου το πάρει κανείς: πάντα έδινα το 100%, στις προπονήσεις και στους αγώνες. Το ξέρουν οι συμπαίκτες μου, το ξέρουν οι προπονητές μου. Ήμουν πάντα ανταγωνιστικός.

Δυστυχώς, λόγω των τραυματισμών, δεν μπόρεσα να δείξω αυτά που συνήθιζα να δείχνω στην Ιταλία. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Το αποδέχομαι. Είμαι χαρούμενος και περήφανος για όσα έκανα στον ΠΑΟΚ, ακόμη κι αν ξέρω ότι χωρίς τους τραυματισμούς θα μπορούσα να είχα δώσει πολλά περισσότερα».

«Δεν θα έλεγα ότι ήταν αρνητική χρονιά για τον ΠΑΟΚ»

Εξακολουθείς να παρακολουθείς τον ΠΑΟΚ; Τι πιστεύεις ότι πήγε στραβά φέτος;

«Φυσικά, εξακολουθώ να παρακολουθώ τον ΠΑΟΚ — στην Ευρώπη, στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο. Δεν μπορούσα να δω κάθε παιχνίδι, αλλά είδα κάποια. Ήταν μια περίεργη σεζόν, γιατί είχαν στιγμές που πίστευα ότι μπορούσαν να τα κερδίσουν όλα. Έπαιζαν εκπληκτικό ποδόσφαιρο. Μετά, όμως, είχαν έναν μήνα όπου έπεσαν λίγο. Έχασαν σημαντικά παιχνίδια και άφησαν σημαντικούς βαθμούς, γι’ αυτό και δεν κατέκτησαν το πρωτάθλημα.

Δεν θα έλεγα ότι ήταν μια αρνητική χρονιά. Στην Ευρώπη τα πήγαν καλά. Στο πρωτάθλημα δεν νομίζω ότι ήταν τόσο άσχημα. Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν ο τελικός του Κυπέλλου, απέναντι σε μια ομάδα που δεν ήταν καλύτερη από τον ΠΑΟΚ, αλλά πάλεψε πολύ και άξιζε να κερδίσει αυτόν τον τελικό. Ο ΠΑΟΚ ήταν λίγο άτυχος, αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Πρέπει να το αποδεχτείς και να δουλέψεις πιο σκληρά την επόμενη χρονιά για να κερδίσεις τίτλους».

Ποια ήταν η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο ποδόσφαιρο που έζησες στην Ιταλία και στο ποδόσφαιρο που συνάντησες στην Ελλάδα;

«Η μεγαλύτερη διαφορά ήταν πιθανότατα ότι στην Ιταλία υπάρχει πολλή τακτική στο ποδόσφαιρο. Έχεις περισσότερο χώρο να παίξεις μέχρι τα τελευταία 30 ή 40 μέτρα. Μέχρι εκεί έχεις περισσότερο χώρο, αλλά μετά είναι πιο δύσκολο να βρεις ανοίγματα. Στην Ελλάδα ήταν λίγο πιο δυναμικό και οι ομάδες που έπαιζαν απέναντι στον ΠΑΟΚ συχνά είχαν 11 παίκτες πίσω από την μπάλα. Οπότε για έναν επιθετικογενή παίκτη δεν ήταν εύκολο να βρει χώρους.

Δεν θα πω ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι καλύτερο από το ιταλικό, γιατί θα έλεγα ψέματα. Στην Ιταλία η ποιότητα και το επίπεδο είναι υψηλότερα. Αλλά πιστεύω ότι ο κόσμος υποτιμά το ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι ένα πραγματικά καλό και δύσκολο πρωτάθλημα. Μετά τον ΠΑΟΚ πήγα στη Ρουμανία και ίσως ο κόσμος πιστεύει ότι Ρουμανία και Ελλάδα είναι στο ίδιο επίπεδο, αλλά δεν είναι. Το επίπεδο στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλότερο σε κάθε τομέα».

«Η Θεσσαλονίκη έχει μείνει στην καρδιά μας»

Τι σου λείπει περισσότερο από τη Θεσσαλονίκη;

«Μου λείπουν τα πάντα από τη Θεσσαλονίκη. Η πόλη, οι άνθρωποι, το φαγητό, η θάλασσα. Έπρεπε όμως να κάνω μια επιλογή. Ήρθα στην Ιταλία για να παίξω την τελευταία μου σεζόν και μετά έπρεπε να μείνω εδώ για τα παιδιά κυρίως.

Το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη για δύο εβδομάδες. Όποτε έχω λίγες μέρες ρεπό, προσπαθώ να επιστρέφω, γιατί είναι μια πόλη που έχει μείνει στις καρδιές μας. Ίσως στο μέλλον να ζήσω εκεί — ποιος ξέρει; Προς το παρόν επέλεξα να μείνω στην Ιταλία. Έχω ξεκινήσει την προπονητική και αυτή τη στιγμή είμαστε εδώ. Αλλά μια μέρα θα ήθελα να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη, γιατί έζησα εκεί έξι εκπληκτικά χρόνια».

Ποιο είναι το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου;

«Το επόμενο κεφάλαιό μου είναι αυτή η νέα περιπέτεια ως προπονητής. Φέτος προπόνησα την ομάδα Κ17 της SPAL και ήταν μια πραγματικά θετική χρονιά. Το λάτρεψα. Έχω πολλά να βελτιώσω, οπότε δεν βιάζομαι. Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο στόχο αυτή τη στιγμή. Δουλεύω με νεαρούς παίκτες και το απολαμβάνω.

Στο μέλλον, ο στόχος μου θα ήταν να προπονήσω μια πρώτη ομάδα. Δεν ξέρω πού. Μαθαίνω ακόμη, έχω πολλά να βελτιώσω, αλλά το απολαμβάνω. Και πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό».

«Στο Μαρόκο έχουν αλλάξει τα πάντα»

Έζησες το Μαρόκο πριν από τη μεγάλη επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει από τότε;

«Ήμουν με την εθνική ομάδα του Μαρόκου πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Πρώτα απ’ όλα, η ποιότητα των παικτών είναι διαφορετική τώρα σε σχέση με το παρελθόν. Οι εγκαταστάσεις, η οργάνωση — όλα έχουν αλλάξει. Έχουν κάνει εκπληκτική δουλειά στην ομοσπονδία και τώρα μπορείς να δεις τη μεγάλη επιτυχία που έχει έρθει ως αποτέλεσμα».

Αν το Μαρόκο έγραψε ιστορία το 2022, τι μπορεί να πετύχει το 2026;

«Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι όλα είναι πιθανά. Στο ποδόσφαιρο πολλά πράγματα μπορούν να αλλάξουν, θετικά ή αρνητικά. Όταν βλέπεις όμως τι έκανε το Μαρόκο το 2022 και τώρα πιστεύω ότι έχει ακόμη καλύτερη ομάδα, μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα. Εξαρτάται από τους παίκτες, τον προπονητή και όλα όσα υπάρχουν γύρω από την ομάδα. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες.

Πιστεύω ότι μπορούν να γράψουν ξανά ιστορία το 2026. Γιατί να μην ονειρευτούν κάτι μεγάλο; Αλλά δεν πρέπει να βάλουμε υπερβολική πίεση σε αυτή την εθνική ομάδα. Αν περάσει τον πρώτο γύρο, θα είναι ήδη ένα καλό επίτευγμα. Φυσικά, όμως, όλοι ελπίζουμε σε κάτι περισσότερο».