Η ομάδα που δεν είχε… γήπεδο

Όταν η καταπιεσμένη παρόρμηση ξεχειλίζει, γίνεται συναίσθημα, το συναίσθημα πάθος, το πάθος τρέλα. Όλα είναι δυνατά να γίνουν, φτάνει να έχεις αυτή τη σπίθα γι’αυτό που αγαπάς μέσα σου!

Η ιστορία μας ξεκινάει σ’ένα μικρό ψαροχώρι, στην Ταϊλάνδη Koh Panyee, όπου η δομή αυτού του όμορφου πλωτού χωριού, βασίζεται σε ξύλινους πασσάλους.

Τα παιδιά του χωριού δεν είχαν κάποιο μέρος, κάποια αλάνα για να παίξουν όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας τους. Υπήρχε μόνο νερό!



Η ιδέα μαγική! Ένα πλωτό γήπεδο ποδοσφαίρου εξ ολοκλήρου από ξύλα, το οποίο στηρίζεται σε «ξυλοπόδαρα»! Τα παιδιά μάζεψαν ξύλινες σανίδες και με τη βοήθεια των μεγάλων κατασκεύασαν μια πλωτή δομή για να προπονούνται.

Οι δυσκολίες φυσικά πολλές.. Κάθε φορά τα παιδιά έπρεπε να πέφτουν στο νερό για να μαζέψουν την μπάλα, ενώ οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν ευνοικές, με αποτέλεσμα πολλές φορές τα παιδιά να παίζουν ξυπόλητα πάνω στο ξύλινο αυτό γηπεδάκι, το οποίο ήταν βρεγμένο από τις βροχές.

Με επίπονη προπόνηση όμως και με την δύναμη της αγάπης που είχαν για το ποδόσφαιρο, οι διακρίσεις άρχισαν να έρχονται.



Στο τοπικό ποδοσφαιρικό τουρνουά κερδίζουν διαρκώς το Πρωτάθλημα Νέων από το 2004-2010, κάνοντας υπερήφανους τους 2.000 και πλέον κατοίκους του χωριού τους.

Σύντομα, αυτή η αλάνα από νερό και ξύλα, απέκτησε τον δικό της φράχτη και όλα έγιναν καλύτερα για τους μικρούς ποδοσφαιριστές και για τους κατοίκους που παρακολουθούσαν τους αγώνες.



Είναι πάντα απλή η ιστορία μιας παθιασμένης καρδιάς. Και αυτά τα παιδιά, με όσες δυσκολίες κι αν είχαν, έκαναν αυτό που τους έλεγε η καρδιά τους και το πάθος τους. Εξάλλου, μια ψυχή μετριέται με το μέγεθος της επιθυμίας της κι αυτά τα παιδάκια απέδειξαν το μέγεθος της δικής τους.



Επιμέλεια: Αναστασία Βοσνάκη