«Αλίμονο αν δεν είχα όραμα»

«Αυτό που προέχει είναι να γεμίζει ο Παναθηναϊκός με περηφάνια τον κόσμο του και να του δίνει χαρές, γράφοντας χρυσές σελίδες και στη μετέπειτα ιστορία του. Για να το υλοποιήσουμε, θα πρέπει όλοι, ο καθένας από τη θέση του, να υπηρετήσουμε τον Παναθηναϊκό», δηλώνει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» της Κυριακής. «Αλίμονο αν δεν είχα όραμα», πρόσθεσε ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ. «Δεν υπήρχε σχέδιο εκδίωξης», το σχόλιό του για την… αποψίλωση της ομάδας της Ριζούπολης. «Κάποιοι βάζουν πιο ψηλά το σύνδεσμο από την ομάδα», αναφέρει σχετικά με τους οργανωμένους.

Αναλυτικά:

«Αλίμονο αν δεν είχα όραμα»

«Μόλις μπήκαμε στον δεύτερο αιώνα ζωής του συλλόγου. Αλίμονο αν δεν είχα όραμα. Αυτό που προέχει είναι να γεμίζει ο Παναθηναϊκός με περηφάνια τον κόσμο του και να του δίνει χαρές, γράφοντας χρυσές σελίδες και στη μετέπειτα ιστορία του. Για να το υλοποιήσουμε, θα πρέπει όλοι, ο καθένας από τη θέση του, να υπηρετήσουμε τον Παναθηναϊκό και να μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα: ‘Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος’».

«Κανένα σχέδιο εκδίωξης»

«Κατ’αρχάς δεν υπήρχε σχέδιο εκδίωξης. Μιλάμε για μία ομάδα που έχασε δύο πρωταθλήματα στην ισοβαθμία, πήρε νταμπλ το 2004 και πάνω της χτίστηκε η εθνική που πήρε το EURO. Ήταν η κορυφαία ελληνική ομάδα στην Ευρώπη, είχε μεγάλους παίκτες και τελικώς τι διακινήθηκε; Κανείς όμως δεν επισήμανε ποιος την έφτιαξε αυτή την ομάδα. Όσο για μετά, όπως αποδείχτηκε, το μόνο που διέλυσε ο Παναθηναϊκός με τη συνολική στάση του στα θέματα του ποδοσφαίρου ήταν οι λογικές και οι πρακτικές τύπου Ριζούπολης».

«Το… must της Παιανίας»

«Η Παιανία είναι κομμάτι του Παναθηναϊκού. Κάποτε είχαν κάτι τέτοιο 20 ομάδες στην Ευρώπη, τώρα το έχουν 200. Δεν περίμενα μπράβο για αυτό. Όσο για την ακαδημία, δεν είναι δα και κρατικά μυστικό. Όλοι ξέρουν πως διαπαιδαγωγούνται οι νεαροί της ακαδημίας μας και πόσοι παίκτες έχουν προκύψει από αυτό το σπουδαίο σχολείο της Παιανίας. Όλο αυτό το σύστημα είναι παράδοση για τον Παναθηναϊκό και νιώθω πως θέλει διαρκώς ενίσχυση και βελτίωση. Είναι ένα must για την ομάδα».

«Κρίση ρόλου»

«Νομίζω πως το συνδεσμιακό ρεύμα των οπαδών περνά μία κρίση ρόλου και ταυτότητας σε μια νέα πραγματικότητα. Φαίνεται πως κάποιες στιγμές μεταξύ ομάδας και συνδέσμου οπαδών βάζουν πιο ψηλά το σύνδεσμο.

Υπάρχει μία εν γένει υπερβολή και υπέρβαση του υποτιθέμενου ρόλου, ενώ πολλές φορές οι λόγοι της αντιπαράθεσης δεν είναι αυτοί που ο κόσμος αφήνεται να πιστεύει. Πολλές φορές με τη στάση τους οι οργανωμένοι δεν διευκολύνουν το έργο της ομάδας. Π.χ το 2002 κάποιοι σήκωσαν πανό κόντρα στην κατασκευή του γηπέδου στον Ελαιώνα. Τι τους έκανε να αλλάξουν στάση για το γήπεδο στο Βοτανικό, που είναι στην ουσία ο Ελαιώνας;».

«Και κοινωνικό πρόβλημα»

«Ένιωσα μεγάλη λύπη και αγανάκτηση για το φονικό στη Λαυρίου. Για να μην ακυρώνεται το κοινωνικό προφίλ του ποδοσφαίρου είναι υποχρέωσή μας να εξουδετερώσουμε όλες τις μορφές βίας μέσα στα γήπεδα και να δώσουμε χώρο στον κόσμο να έρθει πιο κοντά στην ομάδα του. Είχαμε και παλιότερα μεγάλης έντασης επεισόδια με τραυματισμούς, αναπηρίες, ανοιγμένα κεφάλια. Η ενδοσυνδεσμιακή βία είναι κάτι που σχετίζεται με την μπάλα, αλλά εμπλουτίζεται και από άλλα κοινωνικά στοιχεία. Έχει μια επιφανειακή, εδαφική λογική και ηθική από πίσω. Και από την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική πραγματικότητα είναι γνωστό ότι όσο απομακρύνεται από τα γήπεδα τόσο θα εκδηλώνεται αλλού. Είναι ευρύ κοινωνικό θέμα και εκτός ποδοσφαίρου».