Χαριστέας: «Δεν πάμε με μέτρο σύγκρισης το 2004»

Ο Άγγελος Χαριστέας με συνέντευξή που παραχώρησε στο «ΕΘΝΟΣΠΟΡ» τόνισε πως με τον Ρεχάγκελ στο πάγκο η Εθνική ομάδα εν όψει του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας: «Δεν θα πρέπει να πάει έχοντας ως μέτρο σύγκρισης τι κάναμε το 2004. Αυτό μόνο πίεση και περισσότερο άγχος μας προσθέτει. Βέβαια, πηγαίνουμε με άλλον αέρα και ψυχολογία». Για την παραμονή του Γερμανού στην τεχνική ηγεσία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος είπε: «Μάθαμε πλέον μαζί του. Δεν θα ήταν εύκολο για μας να αποχωριστούμε τον κ. Ρεχάγκελ. Δεν μπορούμε να φανταστούμε την Εθνική χωρίς αυτόν. Αν ερχόταν τώρα άλλος θα επηρέαζε αρνητικά το καλό κλίμα». Ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα που είπε, ο άσος της Νυρεμβέργης ξεκαθάρισε πως όταν έφευγε από τον Άγιαξ: «Δεν είχα επίσημη πρόταση από ελληνική ομάδα. Απλά κάποιοι με ρώτησαν αν σκέφτομαι να επιστρέψω κι αν έβλεπα με καλό μάτι το ενδεχόμενο να πάω στην ΑΕΚ. Όμως τους είπα ότι δεν είχα σκοπό να γυρίσω».

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο Άγγελος Χαριστέας:

Πιστεύεις δηλαδή πως υπάρχει μεθοδευμένη επίθεση από τον Τύπο εναντίον σου;

«Δεν πιστεύω πως είναι μεθοδευμένη. Θεωρώ πως τις περισσότερες φορές πρόκειται για απερίσκεπτα σχόλια, τα οποία γίνονται με ευκολία εναντίον των παιχτών που αγωνίζονται στο εξωτερικό, επειδή προφανώς δεν μπορούν να τα κάνουν σε βάρος ποδοσφαιριστών που παίζουν στην Ελλάδα. Φτάνουν και στα δικά μου αυτιά σχόλια του τύπου ότι οι Χαριστέας, Γκέκας και Αμανατίδης παίζουν στην Εθνική επειδή αγωνίζονται στην πατρίδα του Ρεχάγκελ. Ειδικά στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εμείς ακούσαμε τα περισσότερα. Είναι όμως άδικο, γιατί έτσι εκμηδενίζονται οι κόποι μας. Ας κοιτάξουν όλοι τα στατιστικά μας και ας μας πουν αν αξίζει ή όχι να παίζουμε».

Γιατί, όμως, σε επηρεάζουν τόσο όλα αυτά; Ο κόσμος έτσι είναι...

«Ακριβώς γιατί ο κόσμος έτσι είναι. Στις χαρές είμαστε πρώτοι και στα άσχημα πετροβολάμε. Για μένα όμως, η Εθνική δεν είναι παιχνιδάκι. Είμαι επτά χρόνια στην ομάδα κι έχω δώσει πολλά γι αυτή. Είναι μέσα στην καρδιά μου. Είναι η μεγάλη χαρά της ζωής μου, το πιο σημαντικό κομμάτι της καριέρας μου. Εχω 63 συμμετοχές και 18 γκολ και ο στόχος μου είναι να πετύχω όσα περισσότερα γκολ μπορώ και να παίξω όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. Δεν είμαι από τους παίχτες που βάζουν όριο στην Εθνική. Δεν λέω ποτέ πως, αν κατακτήσω ένα δεύτερο Euro ή κάποιον άλλο μεγάλο τίτλο, θα σταματήσω. Οσο μπορώ, θα προσφέρω στην Εθνική ομάδα. Γιατί δεν είναι απλά η δουλειά μου, είναι η υποχρέωσή μου».

Ωστόσο αισθάνεσαι αγαπημένο παιδί του Ρεχάγκελ;

«Αυτόν τον χαρακτηρισμό μού τον απέδωσε ο ίδιος ο κ. Ρεχάγκελ, γιατί στον αγωνιστικό χώρο κάνω ακριβώς αυτά που μου ζητάει. Ποτέ δεν παρεκκλίνω από τις οδηγίες του. Ομως ο κ. Ρεχάγκελ δεν είναι προπονητής που κάνει χάρες. Αυτός δεν ήταν που με άφησε εκτός αποστολής στο παιχνίδι με τη Μάλτα; Αλλά εγώ δεν βγήκα να παραπονεθώ, ούτε είπα κουβέντα, γιατί τον σέβομαι απόλυτα».

Είσαι χαρούμενος που ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ΕΠΟ;

«Μάθαμε πλέον μαζί του. Δεν θα ήταν εύκολο για μας να αποχωριστούμε τον κ. Ρεχάγκελ σε μια τόσο σημαντική στιγμή. Δεν μπορούμε να φανταστούμε την Εθνική χωρίς αυτόν. Αν ερχόταν τώρα ένας άλλος προπονητής, θα επηρέαζε αρνητικά το καλό κλίμα που υπάρχει στην ομάδα».

Ποια είναι η γνώμη σου για την κριτική που του ασκείται σχετικά με την ανανέωση που ξεκίνησε, αλλά και για τους παίχτες που δεν καλούσε όλα αυτά τα χρόνια;

«Για τον κ. Ρεχάγκελ το πιο σημαντικό είναι η διατήρηση των ισορροπιών στην ομάδα. Κάνει αλλαγές που πρέπει να γίνουν, επειδή αποχώρησαν κάποια παιδιά. Ο Γκέκας, ο Αμανατίδης, ο Τοροσίδης, ο Σαμαράς κι όσοι ήρθαν πιστεύω πως έχουν βοηθήσει αρκετά την ομάδα και στο μέλλον θα δείτε περισσότερα αποτελέσματα. Μπορεί κάποιος να πει πως έχει εμμονές ως προπονητής, όπως για παράδειγμα στις περιπτώσεις των Στολτίδη και Ζήκου. Ισως μπορούσε να τους είχε καλέσει, όμως, έτσι όπως έχω γνωρίσει τον κ. Ρεχάγκελ, κανείς δεν μπορεί να του υποδείξει τίποτα. Βέβαια, στην Ελλάδα έχουμε μάθει να κάνουμε κουμάντο και στον προπονητή. Όμως αυτά δεν περνάνε στον Οτο».

Με τον Ρεχάγκελ στο «τιμόνι», η Εθνική μπορεί να επαναλάβει και στην Αυστρία τον άθλο του 2004;

«Δεν θα πρέπει να πάμε έχοντας ως μέτρο σύγκρισης τι κάναμε το 2004. Αυτό μόνο πίεση και περισσότερο άγχος μας προσθέτει. Βέβαια, η εμπειρία που έχουμε αποκτήσει μας κάνει να πηγαίνουμε με άλλον αέρα και ψυχολογία στην Αυστρία, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε το κάθε ματς ξεχωριστά. Για μένα, κομβικό σημείο είναι το πρώτο παιχνίδι με τη Σουηδία. Αν το κερδίσουμε, πιστεύω πως στη συνέχεια όλα θα είναι διαφορετικά. Πρωταρχικός στόχος είναι η πρόκριση στα προημιτελικά».

Ο... αέρας του Euro 2004 σας συνόδευε και στα προκριματικά του Μουντιάλ. Τι οδήγησε όμως στον αποκλεισμό της ομάδας;

«Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν μας βγήκαν κάποια πράγματα. Πάντως μας έκανε καλό αυτή η περιπέτεια, αφού η ομάδα συσπειρώθηκε και βρήκε τον εαυτό της. Αυτό το πάθημα μας έγινε μάθημα».

Το μεγάλο «όπλο» της ομάδας θα είναι και πάλι η αμυντική τακτική;

«Να, πάλι αυτό που λέγαμε πριν... Κατακτήσαμε την κορυφή της Ευρώπης και ακόμη στην Ελλάδα μιλούν για αμυντική τακτική. Αυτή, όμως, μας οδήγησε ψηλά. Πάντως έχουμε αλλάξει κάποια πράγματα στο παιχνίδι μας. Τώρα παίζουμε πιο γρήγορο ποδόσφαιρο και στα προκριματικά πετύχαμε νίκες με μεγαλύτερα σκορ από το 1-0 που σας είχαμε συνηθίσει. Αλλά, για να λέμε και το σωστό, στο εξωτερικό οι περισσότερες ομάδες έτσι λειτουργούν. Και ο Ολυμπιακός, αν προσέξετε, φέτος που έκανε σπουδαία πράγματα στο Τσάμπιονς Λιγκ, το πέτυχε επειδή απέκτησε σωστή αμυντική λειτουργία. Πέρα από τα καθαρά τεχνικά θέματα, για μένα το μεγάλο «όπλο» της Εθνικής ομάδας είναι το ομαδικό πνεύμα».

Γιατί κάνεις αυτή την επισήμανση;

«Είμαι πολλά χρόνια στην Εθνική ομάδα κι έχω βιώσει πολλά. Την ομοψυχία που υπάρχει επί Ρεχάγκελ δεν την είχαμε ποτέ. Οταν συγκεντρωνόμαστε στο ξενοδοχείο όλα τα παιδιά, μολονότι δεν είμαστε όλοι «κολλητοί» φίλοι, εκεί γινόμαστε... ένα».

Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις, καθώς σε λίγο καιρό ξεκινάει επίσημα η προετοιμασία για το Εuro;

«Θέλω να πω μέσα από την ψυχή μου σε όλους πως, αν στο Euro 2004 έδωσα το 100% των δυνατοτήτων μου, στην Αυστρία θα δώσω το 105% γιατί έχω πολύ μεγάλες φιλοδοξίες για την Εθνική ομάδα. Ομως, πρέπει όλοι μας να είμαστε λογικοί και να κοιτάμε το καλύτερο. Μη χαθούμε κοιτάζοντας μόνο την κορυφή».

Από το Euro 2004 ποια στιγμή ξεχωρίζεις;

«Καμία, αλλά το πιστεύετε πως σήμερα το χαίρομαι περισσότερο από τότε; Εκείνες τις ημέρες όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε. Υπήρχε τόσο μεγάλη ένταση, άγχος και κούραση, που κανείς μας δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είχε πετύχει. Γι αυτό λέω πως αυτή τη διοργάνωση θα φροντίσω να τη χαρώ περισσότερο».

Με τον άθλο σας εμπνεύσατε αρκετά παιδιά να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο. Αν σε ρωτούσε κάποιο «τι χρειάζεται για να γίνεις πρωταθλητής Ευρώπης», τι θα του απαντούσες;

«Είναι χιλιάδες οι παράγοντες, όμως η σωστή προετοιμασία ξεκινάει από την παιδική ηλικία. Εγώ από πολύ μικρός ήξερα τι θέλω να γίνω κι έκανα πολλές θυσίες. Στερήθηκα εκδρομές, καλοκαιρινές διακοπές κι άλλα πολλά πράγματα που κάνουν οι έφηβοι. Ημουν αρκετά καλός μαθητής, αλλά πάνω από όλα είχα μέτρο στη ζωή μου. Το καλό όμως ήταν ότι οι γονείς μου καταλάβαιναν το πάθος μου με το ποδόσφαιρο και δεν με πίεζαν. Ετσι, όταν έγινα 16 χρονών, έφυγα από το χωριό μου, το Στρυμονικό Σερρών για τη Θεσσαλονίκη και τον Αρη».

Εκτός από την οικογένειά σου, ποιους άλλους θα ευχαριστούσες γι αυτό που είσαι σήμερα;

«Με βοήθησαν πολλοί άνθρωποι και τους είμαι ευγνώμων. Θα σταθώ όμως στους Σεμερτζίδη και Μιχαλίτσιο, οι οποίοι με πίστεψαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να κάνω ένα μεγάλο βήμα στον Αρη».

Τι αναμνήσεις σου έχουν μείνει από την καριέρα σου στον Αρη;

«Ηταν χρονιές του ύψους ή του βάθους, αλλά όταν σκέφτομαι αυτά τα χρόνια, συμπεραίνω πως ήταν σημαντικά για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Ο τρόπος που με έδωσαν δανεικό στον Αθηναϊκό κι αργότερα ο τρόπος που έφυγα από την Ελλάδα με έκαναν πιο σκληρό ως άνθρωπο. Βέβαια, δεν ξεχνάω ποτέ την τεράστια αγάπη του κόσμου του Αρη, που ακόμη και σήμερα βρίσκεται στο πλευρό μου».

Όταν ήσουν στον Άρη, σε πλησίασε ποτέ κάποια άλλη ελληνική ομάδα;

«Ναι, είχα δεχτεί πρόταση από την ΑΕΚ. Αλλά ήταν κάπως αργά, αφού τα είχα βρει σχεδόν με τη Βέρντερ Βρέμης».

Γιατί προτίμησες το εξωτερικό;

«Από μικρό παιδί ψαχνόμουν. Το προφίλ ενός μεγάλου παίχτη στην Ελλάδα, που καταξιώνεται μόνο όταν παίξει σε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, δεν με εξέφραζε ποτέ. Δεν υποτιμώ αυτούς που σκέφτονται έτσι, όμως για μένα ο Αρης ήταν και θα είναι πάντα μια μεγάλη ομάδα. Ο σημαντικότερος λόγος πάντως για τον οποίο έφυγα στο εξωτερικό ήταν επειδή είχα κουραστεί να διαπιστώνω στασιμότητα σε όλα τα επίπεδα. Ηθελα να ξεφύγω από τη μιζέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου, να ταξιδέψω, να ανοίξω τους ορίζοντές μου».

Τα χρόνια στη Βέρντερ πώς ήταν;

«Ηταν τα πιο ωραία χρόνια μου στο εξωτερικό. Κατέκτησα δύο τίτλους, δεν είχα κανένα παράπονο. Ομως και αυτή η σταθερότητα άρχιζε να με κουράζει. Δεν είχα κανένα πρόβλημα στην ομάδα. Αλλά τα έκανα όλα «μαντάρα» για να φέρω μια νέα αλλαγή στη ζωή μου».

Τι έκανες δηλαδή;

«Δήλωνα δυσαρεστημένος και ότι δεν είμαι καλά. Κακά τα ψέματα... Αν ένας παίχτης θέλει να φύγει από μια ομάδα, δεν τον κρατάει τίποτα. Μέχρι που το κατάλαβαν στην ομάδα και με άφησαν».

Επόμενος σταθμός σου ήταν ο Άγιαξ. Νιώθεις δικαιωμένος μ αυτή την επιλογή σου;

«Εκ των υστέρων λέω πως ήταν λανθασμένη. Θα έλεγα μάλιστα πως, ό,τι πέτυχα με την παρουσία μου στο Εurο 2004, το έχασα εκεί. Τότε πίστευα πως έκανα την καλύτερη επιλογή, γιατί είχα στο μυαλό μου τη μεγάλη ομάδα του Άγιαξ. Όμως, όταν εγκαταστάθηκα στην Ολλανδία, κατάλαβα αμέσως πως πήγα στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας του. Το κλίμα ήταν τόσο αρνητικό, που οι παίχτες δεν μιλούσαν μεταξύ τους... Ο Κούμαν που με επέλεξε ύστερα από λίγο καιρό απομακρύνθηκε κι έτσι βρέθηκα μετέωρος, αφού οι διάδοχοί του ξεκινούσαν τις αλλαγές από τα «αστέρια» της ομάδας. Έτσι βρέθηκα στον πάγκο πριν καλά καλά παίξω. Δεν είχα τραυματισμούς, αλλά και πάλι στην Ελλάδα με αποκαλούσαν... ξοφλημένο».

Έφερες δηλαδή τα πάνω κάτω για να πας στον Άγιαξ και εν τέλει δεν έβλεπες την ώρα να φύγεις...

«Κάπως έτσι εξελίχθηκε η κατάσταση. Ακόμη και τώρα, όταν κοιτάζω στο παρελθόν, η καριέρα μου ήταν πάντα «όλα ή τίποτα». Βρέθηκα πολύ ψηλά, αλλά και πολύ χαμηλά και ξανασηκώθηκα. Ποτέ τα πράγματα για μένα δεν ήταν μια ευθεία γραμμή. Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν θα μου άρεσε, γιατί δεν θα μπορούσα να ζω στη μετριότητα κι όλες αυτές οι συγκυρίες με έκαναν πιο δυνατό».

Μετά τον Άγιαξ πήγες στη Φέγενορντ. Πώς ήταν τα πράγματα στην ομάδα του Ρότερνταμ;

«Στη Φέγενορντ πήγα έναντι 2,5 εκ. ευρώ, αλλά στην Ελλάδα έκαναν την εμφάνισή τους πολλά λανθασμένα δημοσιεύματα. Υποστήριζαν πως δεν είμαι καλά κι ότι ο Άγιαξ με έδωσε δανεικό. Και σ' αυτό το σημείο έρχεται ξανά και κολλάει αυτό που είπαμε στην αρχή: στην Ελλάδα, αν δεν παίξεις σε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, δεν αναγνωρίζουν την αξία σου».

Όταν έφυγες από τον Άγιαξ, δεν σε πλησίασε καμιά ελληνική ομάδα;

«Δεν είχα επίσημη πρόταση. Απλά κάποιοι με ρώτησαν αν σκέφτομαι να επιστρέψω κι αν έβλεπα με καλό μάτι το ενδεχόμενο να πάω στην ΑΕΚ. Όμως τους είπα ότι δεν είχα σκοπό να γυρίσω».

Από τη Φέγενορντ γιατί έφυγες;

«Τελείωσε το συμβόλαιό μου κι είχα προτάσεις για να μείνω, όμως ήθελα να γυρίσω στη Γερμανία. Μου ταιριάζει πιο πολύ το ποδόσφαιρο της Μπουντεσλίγκα απ ό,τι το ολλανδικό. Άλλωστε στην Ολλανδία πήγα μόνο για τον Άγιαξ».

Σήμερα, πώς προγραμματίζεις το μέλλον;

«Θέλω να κλείσω την καριέρα μου στο εξωτερικό. Μπορεί να μη συμβεί και να επιστρέψω στην Ελλάδα, αλλά τώρα έτσι σκέφτομαι. Πλέον μπήκα σε άλλη φάση».

Τι εννοείς;

«Δεν αναζητάω την περιπέτεια. Θέλω να κατασταλάξω κάπου. Στη Νυρεμβέργη έχω τετραετές συμβόλαιο. Βέβαια, η ομάδα δεν τα πάει καλά, αλλά δεν περνάει από το μυαλό μου η σκέψη του υποβιβασμού. Στο τέλος πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε. Θέλω να κατασταλάξω, εδώ βρήκα τα πάντα. Την ηρεμία μου».

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μαυρούτσος