Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Λες και ήταν χθες. Σαν σήμερα πριν από έναν χρόνο ακριβώς ο Τραϊανός Δέλλας με κεφαλιά στο συστημένο κόρνερ του Βασίλη Τσιάρτα έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα του εμβρόντητου Τσεχ και χάριζε στην Εθνική ομάδα το εισιτήριο για τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Χρυσό γκολ, όνομα και πράγμα. Έναν χρόνο μετά τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, ο σκόρερ των μετέπειτα Πρωταθλητών Ευρώπης, μιλώντας στον SuperΣΠΟΡ FM 94,6 έδειξε να μην έχει ξεχάσει τίποτα από τις μαγικές εκείνες στιγμές, που πάντως, όπως είπε δεν στάθηκαν αρκετές για να αλλάξουν τη μοίρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο «Κολοσσός» εξέφρασε την πεποίθηση πως θα είναι ετοιμοπόλεμος να ενισχύσει την Εθνική ομάδα στα εναπομείναντα παιχνίδια για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ αποκάλυψε πως το μέλλον της καριέρας του βρίσκεται εκτός Ιταλίας.

«Ήταν το μοναδικό μου γκολ στην Εθνική, αλλά πολύ σημαντικό. Μακάρι να βάζουμε λίγα γκολ, αλλά να είναι όλα τόσο σημαντικά. Ο αγώνας με την Τσεχία ήταν αναμφίβολα το πιο δύσκολο και το πιο αγχώδες από τα έξι ματς που δώσαμε στην Πορτογαλία. Όλοι νόμιζαν πως το γκολ του έβαλε ο Κατσουράνης, λόγω του συγχρονισμού των σωμάτων μας, αλλά δεν ακούμπησε τη μπάλα. Κι εγώ και εκείνος ξέραμε τα χτυπήματα του Τσιάρτα και τα είχαμε δουλέψει στις προπονήσεις. Είναι θέμα ικανότητας του παίκτη να περάσει τη μπάλα στο σημείο πάνω από τον παίκτη στο πρώτο δοκάρι. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Μετά από εκείνον τον αγώνα κοιμηθήκαμε ελάχιστα, όχι από χαρά, αλλά από υπερένταση, αφού ξέραμε ότι μετά από τέσσερις ημέρες είχαμε ακόμη δυσκολότερο έργο. Δεν υπήρχε περίπτωση να επικαλεστούμε τον παράγοντα κούραση όταν είχαμε μπροστά μας έναν τελικό. Η αδρεναλίνη σε κάνει να τα ξεπερνάς όλα», δήλωσε ο 29χρονος αμυντικός, που αναφερόμενος στον εορτασμό της χρυσής επετείου από την κατάκτηση του EURO, την προσεχή Δευτέρα, που τελικά ματαιώθηκε, είπε:

«Θα ήταν καλό να γινόταν κάτι, αλλά τη γιορτή αυτή τη βλέπουμε εμείς κάθε μέρα στον απλό κόσμο, στο ευχαριστώ που ακούμε και στο σφίξιμο των χεριών. Είναι κάθε μέρα για μας μια γιορτή. Εμείς δεν χρειαζόμαστε ούτε τους γάμους ούτε τις γιορτές για να βρισκόμαστε και να μιλάμε. Δεν χάνουμε επαφές στη διάρκεια της χρονιάς και αυτό δείχνει το καλό κλίμα που υπάρχει στην ομάδα».

Δυστυχώς, ο ίδιος, όπως και οι περισσότεροι, θεωρεί πως ο θρίαμβος της Πορτογαλίας δεν λειτούργησε σαν έναυσμα για την αναβάθμιση του ελληνικού ποδοσφαίρου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. «Σαν εθνική ομάδα, γιατί πρέπει να το ξεχωρίσουμε αυτό, ήταν μεγάλη επιτυχία. Παλαιοτέρα λέγαμε ότι η εθνική είναι καθρέφτης του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά αυτό δεν αποδείχτηκε. Σαν εθνική κερδίσαμε το σεβασμό όλων, αλλά σαν ελληνικό ποδόσφαιρο παραμείναμε στα ίδια, αν εξαιρέσουμε 2-3 πράγματα, όπως το Καραϊσκάκη, τον κόσμο της ΑΕΚ και τον Εργοτέλη. Οι άνθρωποι στην Κρήτη έκαναν φοβερή δουλειά και είναι κρίμα που η ομάδα αυτή έπεσε στη Β’ Εθνική».

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τόσο ο Τραϊανός Δέλλας, όσο και οι περισσότεροι από τους διακεκριμένους Έλληνες ποδοσφαιριστές σχεδιάζουν ο ποδοσφαιρικό τους μέλλον μακριά από τα πάτρια εδάφη. «Δεν νομίζω ότι μας είναι ευχάριστο να αλλάζουμε κάθε 2-3 χρόνια ομάδα ή χώρα για να παίζουμε ποδόσφαιρο, αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες και σε αναγκάζουν να το κάνεις. Μακάρι να ήταν το πρωτάθλημα ανταγωνιστικό και να υπήρχαν οι οικονομικές δυνατότητες για να παίζαμε στην Ελλάδα. Οι Ιταλοί ή οι Αγγλοι γιατί δεν φεύγουν από τα πρωταθλήματα των χωρών τους; Η σκέψη όλων των παικτών είναι να μείνουν στο εξωτερικό, γιατί έχουν δει τις διαφορές, έχουν ζυγίσει τα πράγματα και δεν θέλουν να ξαναπεράσουν την πίεση και το στρες που υπάρχει εδώ. Άσχετα αν υπάρχει ή όχι ανάλογη πίεση και έξω, εκεί αισθάνεσαι πρωταγωνιστής και ποδοσφαιριστής. Είχα πει μετά το EURO πως πρέπει να δώσουμε βάση στον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Ο ποδοσφαιριστής θέλει να βρίσκεται στο επίκεντρο και έτσι πρέπει να συμβαίνει. Στην Ελλάδα ο ποδοσφαιριστής περνά πάντα σε δεύτερη μοίρα. Σε αυτό ίσως φταίμε κι εμείς που δεν έχουμε αναπτύξει ένα δυνατό συνδικαλιστικό όργανο που να απαιτεί πράγματα».

Ο Τραϊανός Δέλλας μετρά αντίστροφα για την επάνοδό του στην αγωνιστική δράση μετά την επέμβαση στη μέση που του στέρησε τη συμμετοχή τόσο στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, όσο και στους καθοριστικούς αγώνες με Τουρκία και Ουκρανία για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Σε δύο μήνες θα είναι πιθανότατα έτοιμος να ηγηθεί της ελληνικής άμυνας στους τελευταίους τρεις αγώνες των προκριματικών. «Νομίζω ότι βρίσκομαι κοντά στην ολοκλήρωση της αποθεραπείας και σύντομα θα ξεπεράσω τα τελευταία μικροπροβλήματα που προκύπτουν κάθε τόσο. Πιστεύω πως από Σεπτέμβριο θα είμαι πίσω στην Εθνική. Ο χρόνος είναι πολύς και αν όλα πάνε καλά θα είμαι έτοιμος για το παιχνίδι με το Καζακστάν. Νομίζω ότι πληρώσαμε ότι δεν ήμασταν καλά προετοιμασμένοι ή λίγο προετοιμασμένοι στα δύο πρώτα παιχνίδια των προκριματικών με Αλβανία και Τουρκία. Ολοι έχουμε καταλάβει πού βρισκόμαστε και τι χρειάζεται να κάνουμε και νομίζω μέσα στο γήπεδο θα τα καταφέρουμε».

Όσο για το προσωπικό του μέλλον, αυτό θα γίνει γνωστό μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες και θα βρίσκεται πιθανότατα εκτός Ιταλίας: «Μέσα στην επόμενη εβδομάδα ή το πολύ σε 10 μέρες πιστεύω να έχω καταλήξει κάπου, γιατί δεν είναι και το ευχάριστο να βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση. Κάτι θα βρω πιστεύω. Ενδιαφέρον υπάρχει, όπως και προτάσεις, αλλά πρέπει να τα βάλω κάτω, να ζυγίσω τα υπέρ και τα κατά και να πάρω μια απόφαση. Νομίζω θα είναι μια ομάδα εκτός Ιταλίας».

Επιμέλεια: Χρήστος Ρομπόλης