Τα… ανέκδοτα των Πρωταθλητών

Τις ημέρες που όλη η Ελλάδα ήταν στο πόδι πανηγυρίζοντας τον ένα άθλο της εθνικής ομάδας μετά τον άλλο, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Πορτογαλία, οι Έλληνες διεθνείς ζούσαν στο … δικό τους κόσμο. Ζαγοράκης, Δέλλας, Νικοπολίδης, Νικολαΐδης, Γιαννακόπουλος, Κατσουράνης, Τσιάρτας και πολλά άλλα μέλη των Πρωταθλητών Ευρώπης αφηγούνται μέσω της Sportday ανέκδοτες ιστορίες και περιστατικά στην πορεία προς το θρίαμβο. Το κερδισμένο στοίχημα για τη μαζική πτώση στην πισίνα, το προφητικό Playstation, το «στέμμα» του Καραγκούνη, το σκασιαρχείου του Ντέμη και πολλά άλλα περιστατικά φιλοξενούνται στο 16σελιδο ένθετο αφιέρωμα που κυκλοφορεί τη Δευτέρα δωρεάν με τη Sportday. Παρακάτω παρατίθενται ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις διηγήσεις των Πρωταθλητών.

Θ.Ζαγοράκης: «Είμαι από τους λίγους που θυμούνται σχεδόν λεπτό προς λεπτό όλα όσα έγιναν στην Πορτογαλία. Θυμάμαι με λεπτομέρειες τα πάντα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν θέλω όμως να πω μόνο μια ιστορία, γι' αυτό διάλεξα να αναφερθώ σε εικόνες και γεγονότα από την αρχή μέχρι το τέλος. Με τα παιδιά, τους συμπαίκτες, κάναμε μεγάλο χαβαλέ. Διοργανώναμε τουρνουά τάβλι. Εγώ ήμουν διοργανωτής, παρατηρητής και διαιτητής. Δεν έπαιζα, γιατί εκνευρίζομαι άμα χάνω. Παρακολουθούσα το τουρνουά και ήμουν ο υπεύθυνος για τις απονομές. Πολλές απονομές είχα κάνει στον Γιώργο τον Καραγκούνη. Το τρόπαιο ήταν ο σκουπιδοτενεκές. Το σήκωνε ψηλά και βγάζαμε και αναμνηστικές φωτογραφίες. Τελικά, το πρώτο τρόπαιο το είχε σηκώσει ο Γιώργος. Ήρθε η στιγμή της απονομής. Δεν βρίσκω τις λέξεις για να εκφράσω τα συναισθήματα. Καμιά φορά βλέπω στην τηλεόραση τη σκηνή και καταλαβαίνω κοιτάζοντάς με ότι για μερικά λεπτά πρέπει να ήμουν ο πιο τυχερός και ο πιο ευτυχισμένος Έλληνας στον πλανήτη. Στεκόμουν μπροστά από το κύπελλο όσο περνούσαν τα παιδιά να πάρουν τα μετάλλια και έλεγα στον εαυτό μου: «εσύ θα πας τώρα και θα σηκώσεις το τρόπαιο των πρωταθλητών Ευρώπης. Πέρασε πολύς καιρός για να ηρεμήσω. Ίσως ακόμη να μην έχουμε καταφέρει όλοι εμείς να απομακρυνθούμε από τα γεγονότα και να σκεφτούμε τι έγινε πέρσι το καλοκαίρι στην Πορτογαλία. Αισθάνομαι ότι ως ποδοσφαιριστές προσφέραμε ό,τι περισσότερο μπορούσαμε στην πατρίδα. Και αν σήμερα ερχόταν κάποιος να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να μου τάξει μεγαλύτερα συμβόλαια με τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες με αντάλλαγμα να μη ζήσω το Euro, θα τον έδιωχνα με τις κλωτσιές. Είναι ευλογία να κάνεις τους συμπατριώτες σου ευτυχισμένους».

Αντ.Νικοπολίδης: «Η πιο αξιοσημείωτη στιγμή σημειώθηκε μετά το σφύριγμα της λήξης του αγώνα με τους Ρώσους. Έχουμε χάσει με 2-1 και δεν γνωρίζουμε τι έχει γίνει στο άλλο ματς. Ξαφνικά κοιταζόμαστε και λέμε: «Πανηγυρίζουμε ή όχι»; Ηταν απίστευτα αμήχανο εκείνο το δίλεπτο. Είχαμε μείνει άναυδοι και δεν ξέραμε πώς να αντιδράσουμε. Μέχρι που ο Γιώργος ο Καραγκούνης αρχίζει να φωνάζει: «Παιδιά, περάσαμε, περάσαμε»! Αυτές οι φωνές του, έδωσαν το έναυσμα για την έναρξη των πανηγυρισμών. Στην αρχή πραγματικά το συναίσθημα ήταν ανάμικτο: Δεν ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε. Να χαρούμε ή να στεναχωρηθούμε. Ο Γιώργος, όμως... έδωσε την απάντηση και μάλιστα με τον πιο χαρούμενο τρόπο».

Στ.Γιαννακόπουλος: «Το ματς με τους Ρώσους είχε τελειώσει και το βράδυ όλοι οι παίκτες μαζευτήκαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου για να γιορτάσουμε την πρόκριση. Είχαμε καταλάβει ότι το πράγμα πήγαινε για προημιτελικό με τους Γάλλους, αν και ακόμα δεν ήταν βέβαιο εκείνο το βράδυ. Οι συμπαίκτες μου και κυρίως ο Φύσσας και ο Βενετίδης άρχισαν να με πειράζουν ότι ήμουν δήθεν τυχερός που δεν θα έπαιζα στον προημιτελικό, αφού είχα ένα πρόβλημα τραυματισμού, και υπό αυτή την έννοια θα έφευγα από την Πορτογαλία αήττητος. Εγώ διαφωνούσα. Τους έλεγα ότι θα είμαι ξεκούραστος για τον ημιτελικό, στον οποίο θα παίξουμε σίγουρα. Το πράγμα έμεινε εκεί μέχρι να μάθουμε τον αντίπαλό μας στους «οκτώ». Οταν επιβεβαιώθηκε ότι αυτός θα ήταν η Γαλλία, το αστείο γενικεύτηκε. Οποίος με έβλεπε στο ξενοδοχείο από τους συμπαίκτες μου μού έκανε τρομερή πλάκα. «Κωλόφαρδε, γλίτωσες. Θα τρέχουμε με τους Ανρί και τους Ζιντάν και εσύ θα κάθεσαι να μας βλέπεις. Άσε που μετά θα λες ότι έλειψες από αυτό το ματς, που μπορεί να ξεφύγει το κοντέρ και να μαζέψουμε τίποτα τρία τέσσερα», ήταν το ύφος των περισσοτέρων συμπαικτών μου, οι οποίοι πάντως κατά βάθος πίστευαν ό,τι και εγώ, απλώς δεν ήθελαν να το φωνάξουν, γιατί θα έπαιζαν σε αυτό το ματς, ενώ εγώ όχι. Προσωπικά, λοιπόν, τους απαντούσα: «Ρε σεις, μην ασχολείστε, τους Γάλλους θα τους περάσουμε, δεν υπάρχει περίπτωση, μετά είναι τα δύσκολα, στον ημιτελικό. Αλλά εκεί θα είμαι έτοιμος να παίξω και εγώ». Τα παιδιά επέμεναν και κυρίως ο Βενετίδης, που μέναμε στο ίδιο δωμάτιο και κάθε βράδυ μου έλεγε; «Ρε συ, Στέλιο, τι κάθεσαι και κάνεις εδώ; Αφού είσαι τραυματίας, γιατί δεν παίρνεις το αεροπλάνο να γυρίσεις πίσω, να κάνεις και διακοπές με τα παιδάκια σου».
Την επόμενη ημέρα το πρωί δεν άντεξα. Οταν πήγαμε για πρωινό και άρχισαν ανάλογα σχόλια από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές, τότε έβαλα με όλους στοίχημα: «Λοιπόν, κύριοι, ένα έχω να σας πω. Αν κερδίσουμε τη Γαλλία και προκριθούμε, όπως εγώ πιστεύω, τότε εκείνο το βράδυ, μόλις γυρίσουμε από το γήπεδο, θα πέσουμε όλοι με τα ρούχα στην πισίνα». Οι πάντες συμφώνησαν. Τη συνέχεια, φαντάζομαι, την ξέρετε όλοι».

Τρ.Δέλλας: «Στις 28 Απριλίου του 2004 δίναμε ένα από τα τελευταία φιλικά προετοιμασίας για την τελική φάση, αυτό με την Ολλανδία στο «Philips Stadion». Την παραμονή του αγώνα ήμασταν συγκεντρωμένοι σε ένα δωμάτιο και συζητούσαμε. Εγώ, ο Νικολαΐδης, ο Κατσουράνης, ο Ζαγοράκης και ο Βρύζας. Χαλαρώναμε, μιλούσαμε για το ματς και το πόσο σημαντικό είναι να σταθούμε καλά. Δεν θυμάμαι ποιος, αλλά κάποιος από όλους έκανε την ερώτηση: «Ρε σεις, αν πάμε στην Πορτογαλία και κατακτήσουμε το Euro, τι θα ζητήσουμε;». Εγώ είπα: «Θα ζητήσω να δώσουν το όνομά μου στον Λευκό Πύργο, για να γίνει η κατοικία μου», ο Ζαγόρ είπε: «Θα ζητήσω να δώσουν το όνομά μου στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”». Ο Κατσουράνης είπε ότι θα ζητήσει να δώσουν το όνομά του στη γέφυρα Ρίο - Αντίριο. Ο Ντέμης είπε αρχικά τη λεωφόρο Κηφισίας και μετά ζήτησε την Ακρόπολη. Ο καθένας έλεγε και κάτι τρελό. Δεν θα μπορούσαμε να συζητήσουμε στα σοβαρά τότε το ενδεχόμενο να σηκώσουμε το τρόπαιο. Την άλλη ημέρα πήγαμε στο γήπεδο και χάσαμε 4-0. Και το βράδυ, στο ξενοδοχείο, λέγαμε: «Ορίστε, πνιγήκαμε. Θέλαμε να πάρουμε και το Euro και μαζέψαμε τέσσερα...».

Κ.Κατσουράνης: «Όσο περνάει ο καιρός και ηρεμούμε, θυμόμαστε και περισσότερα. Έχω δύο ιστορίες από το Euro, οι οποίες δεν σχετίζονται με τους αγώνες. Τη μία τη γνωρίζουν αρκετοί συμπαίκτες μου. Τη δεύτερη τη γνωρίζουν μόνο ο Ντέμης Νικολαΐδης και ο Τραϊανός Δέλλας, μιας και μόνο τρεις μας ήμασταν οι «μάρτυρες». Στις ημέρες της προετοιμασίας που κάναμε στην Ελβετία και στο διάστημα που μείναμε στην Πορτογαλία, είχαμε πάρει μαζί μία συσκευή Playstation. Ηταν πολλές οι ώρες στο δωμάτιο και μας άρεσε να παίζουμε με τον Ντέμη και τον «Τράι». Παίζαμε περισσότερο ένα παιχνίδι γκολφ. Οταν πήγαμε στην Πορτογαλία όμως, αρχίσαμε το «ποδοσφαιράκι». Πριν από το παιχνίδι με τη Γαλλία ο Ντέμης είπε να παίξουμε, σαν σε εξομοιωτή, το παιχνίδι Ελλάδα-Γαλλία «για να δούμε πόσο θα λήξει το ματς». Πήρε εκείνος την Ελλάδα και εγώ τη Γαλλία. Το παιχνίδι έληξε με νίκη της Ελλάδας με 1-0. Δεν θυμάμαι τον σκόρερ. Θυμάμαι όμως ότι εκείνο το βράδυ λέγαμε ότι «αυτά δεν γίνονται ούτε στο Playstation». Στο συγκεκριμένο παιχνίδι οι Έλληνες παίκτες είναι πολύ χαμηλότερης δυναμικότητας από τους Γάλλους. Και εμείς δεν το είχαμε «πειραγμένο» το παιχνίδι. Μετά το κανονικό παιχνίδι με τη Γαλλία, πάνω στους πανηγυρισμούς, θυμηθήκαμε ότι είχαμε παίξει στο δωμάτιο και πως το Playstation είχε αποδειχθεί προφητικό. Κάναμε λοιπόν το ίδιο και πριν από το ματς με την Τσεχία. Και είχαμε και αγωνία να δούμε πόσο θα λήξει. Η Ελλάδα νίκησε, πάλι με 1-0. Και μη νομίσει κανείς ότι άφησα τον Ντέμη να νικήσει. Ούτε να πιστέψετε ότι είμαι τόσο κακός στο Playstation ή ο Ντέμης τόσο καλός που με νικούσε, όποια ομάδα και αν διάλεγε. Ολα τα προηγούμενα παιχνίδια που παίζαμε ήταν αμφίρροπα. Άλλοτε νικούσα εγώ, άλλοτε ο Νικολαΐδης. Πριν από τον τελικό ξαναπαίξαμε. Πάλι εγώ είχα τους αντίπαλους και ο Ντέμης την Ελλάδα. Νικήτρια η Ελλάδα με 1-0. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι πραγματικά μπορεί αυτό να ήταν ένα σημάδι».

Ντ.Νικολαΐδης: «Το Euro 2004 ξεκίνησε εφιαλτικά για μένα. Μέχρι να το πάρω απόφαση ότι δεν θα ήμουν σε θέση να αγωνιστώ 100%, δεν περνούσα καλά. Στη συνέχεια, βέβαια, το διασκέδασα και το χάρηκα σαν να ήμουν πρωταγωνιστής, ενώ στην ουσία ήμουν κομπάρσος. Την περίοδο της προετοιμασίας, όταν βρισκόμασταν στην Ελβετία, είχα ήδη πρόβλημα με τη γάμπα μου και δεν μπορούσα να πάρω μέρος στις προπονήσεις, αφού με ενοχλούσε ακόμα και στο περπάτημα. Αρχικά θεωρούσαμε ότι είχα πάθει θλάση. Δεν είχα όμως καμία πρόοδο στην εξέλιξη της αποθεραπείας (που ήταν βασισμένη στο πρόβλημά μου, δηλαδή τη θλάση). Αυτή η στασιμότητα (ήμουν στην ίδια κατάσταση για περίπου 15 μέρες, αφού η θεραπεία είχε ξεκινήσει από την Αθήνα) έκανε τον φυσιοθεραπευτή μου ακόμα πιο σίγουρο για την αρχική πρόβλεψή του».

Β.Τσιάρτας: «Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από όλα είναι το καλαμπούρι που γινόταν και έφτιαχνε το κλίμα. Αυτό μας κρατούσε σε καλή διάθεση και μας χαλάρωνε από το άγχος. Πρωταγωνιστής στα περισσότερα από αυτά τα χιουμοριστικά περιστατικά ήταν ο τότε τιμ μάνατζερ της Εθνικής ομάδας, ο Γιώργος Παπαλάνης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την παραμονή του αγώνα με την Τσεχία, το βράδυ, ήμασταν στο σαλόνι του ξενοδοχείου, ο Νικοπολίδης, ο Παπαλάνης, ο Χατζηαποστόλου (αντιπρόεδρος της ΕΠΟ) και εγώ. Υπήρχε ένας πίνακας ανακοινώσεων και εκείνη τη στιγμή το μόνο που ήταν γραμμένο ήταν ένα τεράστιο «V». Γύρισα τότε στον Χατζηαποστόλου και τον ρώτησα: «Αν το γυρίσω ανάποδα τι βγάζει;». Αυτός κατάλαβε ότι εννοούσα το Λ, το αρχικό γράμμα της λέξης «λαμόγια», που χάριν αστεϊσμού χρησιμοποιούσα πολλές φορές για τους Έλληνες παράγοντες, οι οποίοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. «Θα το φτιάξω σε αλυσίδα και θα σας το φορέσω», τού είπα και τότε πέσαμε όλοι κάτω από τα γέλια».