Το φιλικό της εθνικής στο μικροσκόπιο

Μόνο για ένα ημίχρονο, το δεύτερο, παρουσίασε το καλό της πρόσωπο η εθνική ομάδα στο φιλικό απέναντι στην Αυστραλία στη Μελβούρνη.

Νικοπολίδης: Δεν φέρει ευθύνη στη φάση του γκολ. Εκτέθηκε σε αρκετές περιπτώσεις από την άμυνά του και όποτε χρειάστηκε ήταν σταθερός στις επεμβάσεις του.

Σεϊταρίδης: Ταλαιπωρήθηκε πολύ από τον Μπρεσιάνο και για το λόγο αυτό δεν κατάφερε να προωθηθεί αρκετές φορές και να κάνει τις γνωστές του σέντρες. Παραδόξως συνεργάστηκε καλύτερα με τον Σαλπιγγίδη στο δεύτερο μέρος από ό,τι με τον Γιαννακόπουλο στο πρώτο.

Φύσσας: Όπως και ο Σεϊταρίδης, είχε προβλήματα αμυντικά από τον Στεργιόφσκι, που έκανε πολλές επελάσεις από την πλευρά του.

Δέλλας: Εμφανώς επηρεασμένος από την έλλειψη αγώνων εμφανίστηκε ο «¨Κολοσσός» έχοντας προβλήματα ακόμη και σε αρκετές ψηλές μπαλιές, όπου συνήθως είναι ανίκητος. Λειτούργησε σαφώς καλύτερα ως δίδυμο με τον Ανατολάκη στο δεύτερο μέρος, από ό,τι στο πρώτο με τον Κυργιάκο.

Κυργιάκος: Δεν «έδεσε» με τον Δέλλα και είχε προβλήματα στο μαρκάρισμα των αντιπάλων του. Ο διαιτητής του χαρίστηκε στο 42’ και δεν υπέδειξε πέναλτι όταν τράβηξε εμφανώς από τη φανέλα τον Βίντουκα που τον είχε ξεπεράσει.

Μπασινάς: Μαζί με τους Κατσουράνη και Καραγκούνη μοιράζονται την ευθύνη για το γεγονός πως δεν συνδεόταν σωστά η άμυνα με τη μεσαία γραμμή, αλλά και για το ότι οι Αυστραλοί πολλές φορές έπαιρναν το… ριμπάουντ στις αποκρούσεις των Ελλήνων αμυντικών και μπορούσαν να σουτάρουν ανενόχλητοι εκτός περιοχής.

Κατσουράνης: Καλύτερος από τον Μπασινά στα ανασταλτικά του καθήκοντα, έτρεξε πολύ και προσπάθησε, αλλά φάνηκε να μπερδεύεται με τον παρτενέρ του στα καθήκοντά τους. Θα μπορούσε να πάρει ακόμη περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες.

Καραγκούνης: Όπως σε κάθε αγώνα έτρεξε πολύ, είχε πάθος, αλλά του έλειπε η ουσία και δεν κατάφερε να κρατήσει πολύ τη μπάλα στο πρώτο ημίχρονο, με αποτέλεσμα οι επιθέσεις των Αυστραλών να είναι καταιγιστικές.

Σαμαράς: Στην τρίτη του εμφάνιση με την εθνική ομάδα δεν κατάφερε να πετύχει πάλι γκολ (όπως στις δύο προηγούμενες). Παίζοντας στο αριστερό άκρο της επίθεσης βρέθηκε μακριά από το πεδίο δράσης του και δεν προβλημάτισε ιδιαίτερα την αντίπαλη άμυνα.

Γιαννακόπουλος: Μακριά από τον καλό του εαυτό έμεινε ο άσος της Μπόλτον. Δεν κατάφερε να διεμβολίσει την αντίπαλη άμυνα και δεν είχε καλή συνεργασία με τον Γιούρκα Σεϊταρίδη.

Χαριστέας: Αγωνιζόμενος στην κορυφή της επίθεσης είχε δύο καλές στιγμές (με ένα πλασέ στο ξεκίνημα του παιχνιδιού και μια κεφαλιά στις αρχές της επανάληψης που πέρασαν άουτ). Δεν κατάφερε να βοηθήσει όσο θα ήθελε τους ακραίους, αλλά και να βοηθηθεί από αυτούς.

Αλλαγές:

Σαλπιγγίδης: Ίσως ο καλύτερος παίκτης της εθνικής. Πολύ δραστήριος από τη στιγμή που μπήκε στον αγώνα. Ταλαιπώρησε τον αντίπαλο μπακ, κέρδισε πολλά φάουλ και έτρεξε πολύ.

Ανατολάκης: «Έδεσε» σαφώς καλύτερα από τον Κυργιάκο με τον Δέλλα στην άμυνα.

Λαγός: Παρά το νεαρόν της ηλικίας του έδειξε θράσος και απείλησε την αντίπαλη εστία σε δύο περιπτώσεις. Ως καθαρόαιμος αριστερός χαφ φάνηκε περισσότερο από τον Σαμαρά που αγωνίστηκε μακριά από το πεδίο δράσης του.

Ζαγοράκης: Η είσοδός του είχε ευεργετικές επιδράσεις, αφού η άμυνα συνδέθηκε καλύτερα με τον χώρο του κέντρου, αν και σε αρκετές περιπτώσεις έγιναν πολλά απειλητικά σουτ εκτός περιοχής. Είχε χρυσή ευκαιρία να ισοφαρίσει στο 70’, αλλά το σουτ του πέρασε λίγο άουτ.

Αμανατίδης: Αγωνίστηκε ελάχιστα (μπήκε στο 80’) και δεν μπορεί να κριθεί.

Πώς έπαιξε η εθνική

Ο Ότο Ρεχάγκελ παρέταξε την ελληνική ομάδα με 4-3-3 με τους Σεϊταρίδη και Φύσσα στο δεξί και το αριστερό άκρο της άμυνας αντίστοιχα, τους Κυργιάκο και Δέλλα ως δίδυμο στα σέντερ μπακ, τους Μπασινά, Καραγκούνη και Κατσουράνη στη μεσαία γραμμή και τους Σαμαρά (αριστερά), Γιαννακόπουλο (δεξιά) και Χαριστέα στην κορυφή της επίθεσης. Ο Γερμανός ομοσπονδιακός τεχνικός δεν άλλαξε σύστημα ούτε στην επανάληψη με τις τέσσερις αλλαγές που έκανε, ενώ η μοναδική διαφοροποίηση ήρθε όταν στο 80’ ο Αμανατίδης αντικατέστησε τον Φύσσα περνώντας ως δεύτερος επιθετικός και ο Λαγός ανέλαβε ολόκληρη τη δεξιά πλευρά.