«Ντέρμπι όπως… τελικός Μουντιάλ»!

Ο Σεμπάστιαν Αριέλ Ρομέρο σαν γνήσιος Αργεντινός ποδοσφαιριστής περιμένει με μεγάλη αγωνία τα μεγάλα παιχνίδια. Αλλωστε, οι Λατίνοι «ζουν και αναπνέουν» για τέτοια ματς. Ο «Τσιρόλα», σε συνέντευξη του στο «Παναθηναϊκό Τριφύλλι», τόνισε ότι περιμένει το μεγάλο ντέρμπι κόντρα στον Ολυμπιακό σαν να είναι τελικός Μουντιάλ: «Εχω μάθει τέτοια παιχνίδια να τα αντιμετωπίζω σαν τελικούς Μουντιάλ! Πρέπει να κερδίσουμε και θα δώσουμε τα πάντα για να το πετύχουμε». Επίσης ο Αργεντινός χαρακτήρισε τους οπαδούς του Παναθηναϊκού «τρελούς», ενώ: «Οι δικοί μας οπαδοί ξεπερνούν πολλές φορές τους Αργεντινούς στο πάθος και στην τρέλα». Επίσης, ο «Τσιρόλα» δήλωσε ότι προτίμησε το «τριφύλλι» από την Τορίνο, που του είχε κάνει πρόταση το καλοκαίρι και τέλος υπόσχεται: «Οταν θα βρεθούμε μέσα στο γήπεδο πιστεύω ότι θα δείξουμε πόσο καλή ομάδα μπορούμε να γίνουμε».

Αρχικά, ο άσος του «τριφυλλιού» αναφέρθηκε στο ξεκίνημα της καριέρας του:«Εκανα ντεμπούτο στις 12 Νοεμβρίου του 1996. Παίζαμε κόντρα στη Λανούς και μπήκα αλλαγή στα τελευταία 20 λεπτά. Στις εξέδρες ήταν η οικογένειά μου
και δεν ξεχνώ την χαρά όλων μας. Ημουν πάρα πολύ ευτυχισμένος πετούσα στα σύννεφα», ενώ για την πρώτη του κλήση στις Εθνικές ομάδες, είπε: Ηταν σαν όνειρο. Ημουν μόλις 18, επαιζα στην αγαπημένη μου ομάδα και με κάλεσαν στην
Εθνική. Kάθε Αργεντίνος ποδοσφαιριστής, που ξεκινάει την καριέρα του έχει σαν όνειρο στην καρδιά και στο μυαλό του να φορέσει για μία έστω φορά την «αλμπισελέστε». Εγώ κλήθηκα τότε να στελεχώσω την ομάδα που θα έπαιζε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων στη Μαλαισία. Στην ομάδα έπαιζαν ο Ρικέλμε, ο Αϊμάρ, ο Καμπιάσο, ο Λέο Φράνκο, ο Κουφρέ, ο @2@Κιντάνα, που τώρα είναι στην Ξάνθη. Ηταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό και κοιτούσα συνεχώς γύρω μου, προσπαθώντας, να αποτυπώσω στο μυαλό μου, όσα περισσότερα μπορούσα. Στο τελικό τουρνουά έπαιξα σε τρία ματς, όλα σαν αλλαγή. Στον τελικό με την Ουρουγουάη έγινε πολύ σκληρό παιχνίδι, αλλά νικήσαμε και πήραμε τον τίτλο. Ηταν πολύ μεγάλη η χαρά μας να γυρίσουμε στην πατρίδα με την κούπα».

-Το μεγάλο όνειρο, όμως, είναι πάντα η μεγάλη Εθνική...

«Και αυτό το πραγματοποίησα. Εστω και για μία φορά , όπως σας είπα νωρίτερα. Επαιξα το 2005 σε ένα φιλικό κόντρα στο Μεξικό στο Λος Αντζελες».

-Το είδωλό σου ήταν...

«Το ίδιο με όλους τους Αργεντινούς της γενιάς μου, της προηγούμενης και των επόμενων: ο Ντιέγο Μαραδόνα. Για μένα ο Ντιέγο είναι Θεός».

-Ακόμα και όταν σκοράρει με το χέρι;

«Ναι, γιατί είναι το χέρι του Θεού!»

-Γιατί σε φωνάζουν «τσιρόλα»;

«Το παρατσούκλι αυτό το έχω από παιδάκι. Ηταν μία φιγούρα κόμικ στην τηλεόραση που μου έμοιαζε και από τότε μου έχει «κολλήσει».

-Τι έφταιξε και η πρώτη σου ευρωπαϊκή απόπειρα δεν είχε επιτυχία;

«Τώρα που κάνω μία αναδρομή βλέπω ότι δεν ήμουν έτοιμος για το άλμα αυτό. Δεν είχα τις κατάλληλες εμπειρίες, ούτε αγωνιστικά, ούτε ψυχολογικά».

-Την γυναίκα σου πως την γνώρισες;

«Στα 16 μου είχα πάει με κάτι φίλους μου για χορό. Στο ίδιο μέρος ήταν και εκείνη με τις φίλες της. Γνωριστήκαμε και από τότε είμαστε μαζί».

-Η επιστροφή στην πατρίδα και στην Ρασίνγκ πως ήταν;

«Στην Ράσιγκ με πίστευαν και με στήριξαν. Εμεινα τέσσερα χρόνια στην ομάδα και έδωσα τα πάντα. Ο κόσμος το αναγνώρισε και με αγαπούσε πολύ. Με βοήθησε και η παρουσία του Κάπα, του προπονητή. Ηταν για χρόνια στην ομάδα της Ρεάλ και είναι πραγματικά αξιόλογος».

-Ποιος άλλος προπονητής σε βοήθησε στην καριέρα σου;

«Ο Γριγουόλ, που με καθιέρωσε στη Χιμνάσια. Εμαθα πάρα πολλά κοντά του».

-Οταν γύρισες στην Αργεντινή, σκεφτόσουν να κάνεις ξανά το άλμα για την Ευρώπη;

«Τα δύο πρώτα χρόνια δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μετά μπήκε πάλι η ιδέα στο μυαλό μου. Ηθελα, όμως, να παίξω σε μία αξιόλογη ομάδα. Μία ομάδα, που θα πρωταγωνιστεί και θα παίζει και στα κύπελλα Ευρώπης. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από το Μπουένος Αίρες, για μία μέτρια ομάδα».

-Ο Παναθηναϊκός πως προέκυψε;

«Ηξερα ότι με ήθελαν ο Παναθηναϊκός και η Τορίνο το περασμένο καλοκαίρι. Προτίμησα τον Παναθηναϊκό, γιατί είναι πολύ γνωστή ομάδα και μου δίνει την ευκαιρία να διεκδικήσω τίτλους και να παίζω στα κύπελλα Ευρώπης».

-Στον Παναθηναϊκό έχουν αγωνιστεί πολλοί καλοί παίκτες από την Αργεντινή, όπως ο Βερόν, ο Αλφάρο, ο Αλβαρέζ, ο Ρότσα, ο Μπορέλι, ο Γκαλέτο , ο Γκονζάλες...

«Ολους αυτούς τους ξέρω πολύ καλά σαν ονόματα. Ο Βερόνειδικά θεωρείται από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών στην χώρα μου. Οπως καταλαβαίνεις, όλοι αυτοί ήταν ακόμα ένας λόγος, που ο Παναθηναϊκός είναι πολύ γνωστή ομάδα στην χώρα μου».

-Μίλησες με κάποιον από όλους αυτούς, πριν πάρεις την απόφαση να έρθεις εδώ;

«Με κανέναν από τους παλιότερους. με τον Εκι μόνο».

-Τα πράγματα ήταν όπως τα περίμενες;

«Ναι. Ηξερα ότι ερχόμουν σε μία μεγάλη και καλά οργανωμένη ομάδα και αυτό επιβεβαιώθηκε με όσα είδα εδώ».

-Η χρονιά πάντως αγωνιστικά δεν ξεκίνησε σαφώς όπως περιμέναμε...

«Αλήθεια είναι και αυτό. Είμαστε αρκετοί νέοι παίκτες στην ομάδα και μέχρι να βρεθούμε χρειαζόμαστε χρόνο. Οταν, όμως, θα βρεθούμε μέσα στο γήπεδο πιστεύω ότι θα δείξουμε πόσο καλή ομάδα μπορούμε να γίνουμε».

-Σε μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό η πίεση είναι μεγάλη. Την αντέχετε;

«Οταν αγωνίζεσαι σε μεγάλη ομάδα ξέρεις, ότι υπάρχουν και μεγάλες απαιτήσεις. Η πίεση είναι φυσιολογική. Αν δεν μπορείς να την αντέξεις και να την διαχειριστείς τότε δεν μπορείς να ανήκεις σε ομάδα με φιλοδοξίες».

-Υπάρχουν διαφορές και ομοιότητες μεταξύ Αργεντινής και Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Στο πάθος , την ένταση, την βία μοιάζουμε;

«Στην χώρα μου τα παιχνίδια είναι πολύ πιο δυνατά. Ναι μεν οι ομάδες παίζουν τεχνικά βασιζόμενες στο ταλέντο των παικτών, αλλά συνάμα χρησιμοποιούν πολύ και τη δύναμη. Υπάρχουν σε κάθε αγώνα μαρκαρίσματα που μπορεί να σταματήσουν την καριέρα ενός παίκτη! Εχουμε μάθει, όμως, να προστατευόμαστε».

-Εκεί η μεγαλύτερη κόντρα είναι μεταξύ Ρίβερ και Μπόκα. Εδώ μεταξύ Παναθηναικού και Ολυμπιακού. Πως περιμένεις το πρώτο σου ελληνικό ντέρμπι;

«Με αγωνία. Και πάθος μεγάλο. Εχω μάθει τέτοια παιχνίδια να τα αντιμετωπίζω σαν τελικούς Μουντιάλ! Ξέρω πόσο σημαντικά είναι για τον κόσμο, αλλά και για την ομάδα αυτά τα ματς. Πρέπει να κερδίσουμε και θα δώσουμε τα πάντα για να το πετύχουμε».

-Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από τους Ελληνες φιλάθλους;

«Μου θυμίζουν την πατρίδα. Πολύ παθιασμένοι και τραγουδάνε συνέχεια. Μάλιστα οι δικοί μας οπαδοί ξεπερνούν πολλές φορές τους Αργεντινούς στο πάθος και στην τρέλα για την ομάδα τους».

Διονύσης Δεσύλλας