Ιβάν Γιοβάνοβιτς και Εθνική Ελλάδος: O απολογισμός

Αγαπητός, μεθοδικός, σεβαστικός, πατρικός. Τέσσερα επίθετα που έρχονται εύκολα στο μυαλό όταν μιλάμε για τον εκλέκτορα της Εθνικής, Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Μαζί με το διπλό στο Wembley, αυτή την τεράστια έκπληξη για κοινό και στοίχημα, που χαρακτήρισε το πρώτο κομμάτι της θητείας του.

Η θέση του προπονητή της Εθνικής δεν είναι ποτέ απλή, ειδικά όταν πριν από εσένα έχουν περάσει οι Ότο Ρεχάγκελ και Φερνάντο Σάντος. Η διαφορά του Ιβάν από τους προκατόχους του είναι ξεκάθαρη: μιλάει άπταιστα ελληνικά, γνωρίζει σε βάθος την ποδοσφαιρική νοοτροπία των Ελλήνων και έχει παίξει ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο. Παρ’ όλα αυτά, δεν κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Όμως, η αλήθεια είναι πως η φρενήρης πορεία στο Nations League και οι εκτός έδρας νίκες απέναντι σε Αγγλία και Σκωτία προμήνυαν κάτι από μουντιάλ. Η Εθνική άρχισε να παράγει ελκυστικό ποδόσφαιρο, ξαναέγινε “σέξι” στα μάτια των φιλάθλων και επέστρεψε η ελπίδα για μια παρουσία στην κορυφαία διοργάνωση Εθνών. Η πρώτη μετά το 2014. Τι γεύση άφησε τελικά ο Γιοβάνοβιτς ως τα τέλη του 2025;

Θετικά
Ο Ιβάν είναι δίκαιος
Οι παίκτες φαίνεται πως θέλουν να αγωνίζονται για εκείνον. Αν υπήρχε βραβείο «διαχείρισης δυναμικού», ο Ιβάν θα ήταν βασικός υποψήφιος. Από την επιλογή του αρχηγού, με τον Μπακασέτα να αποδεικνύεται προσωπικότητα που επιβάλλεται στα αποδυτήρια, μέχρι τις κομβικές αλλαγές, όπως αυτή του τερματοφύλακα μετά τα λάθη του Τζολάκη κόντρα σε Δανία και Σκωτία, οι παίκτες δείχνουν να τον εμπιστεύονται και να αποδέχονται τις αποφάσεις του.

Έκανε την ανανέωση
Είναι σκληρό, αλλά η μόνιμη επισφάλεια στον πάγκο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος έκανε για χρόνια τους προπονητές να επιλέγουν παίκτες κυρίως βάσει εμπειρίας. Τώρα όμως η εικόνα έχει αλλάξει. Με εξαίρεση τους Κουρμπέλη, Μπακασέτα, Βλαχοδήμο, Σιώπη και Μάνταλο, όλοι οι υπόλοιποι είναι κάτω των τριάντα ετών. Παίζοντας στοίχημα live κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιος θα σηκωθεί από τον πάγκο στις αλλαγές του Γιοβάνοβιτς. Κάτι που δεν είχαμε συνηθίσει ως τώρα αλλά δε μας χαλάει καθόλου.

Αρνητικά
Ο «μαθητευόμενος» Ιβάν
Και ο ίδιος βρίσκεται σε μια διαδικασία μετάβασης. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην καριέρα του που η ομάδα που καθοδηγεί διαθέτει τόσο πολύ ταλέντο από τη μέση και μπροστά. Αυτό σημαίνει διαφορετικές απαιτήσεις, νέες ισορροπίες και περισσότερη πίεση.

Ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς ήταν μια ομάδα με έλεγχο, με την μπάλα στα πόδια, με ασφαλείς μεταβιβάσεις και παιχνίδι χαμηλού ρίσκου. Αντίθετα, η Εθνική του Ιβάν αντίθετα,

είναι μια ομάδα που αναζητά το γρήγορο passing game και προσπαθεί να «χτυπήσει» στο transition χωρίς πολλή κατοχή.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το 60% των γκολ προέρχονται από γρήγορη μετάβαση. Και η Εθνική έχει όλα τα εργαλεία για να το πετύχει. Αμυντικούς που παίζουν σωστά με την μπάλα κάτω, γρήγορους πλάγιους επιθετικούς με έφεση στο σκοράρισμα και αξιόπιστους εκτελεστές στο κέντρο της επίθεσης.

Το θέαμα είναι υπέροχο, αλλά τα αποτελέσματα απογοητευτικά. Ναι, το να κλείνεις την τηλεόραση ικανοποιημένος από αυτό που είδες είναι μια σοβαρή κατάκτηση. Αν όμως το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, η καλή απόδοση ξεχνιέται. Και εδώ ο Ιβάν ίσως να χρειαστεί περισσότερο χρόνο για να μεταδώσει αυτό που και ο ίδιος μαθαίνει: ένα πιο επιθετικό 4-2-3-1, που θα έχει όμως συνέπεια και στον αμυντικό προσανατολισμό.

Έλλειψη αγώνων με πίεση
Είναι ξεκάθαρο πως ο Γιοβάνοβιτς δεν έχει εμπειρία σε παιχνίδια υψηλής πίεσης. Η προπονητική του πορεία, πέρα από την τριετία στον Παναθηναϊκό και τα παιχνίδια του ΑΠΟΕΛ στο Champions League πριν από 15 χρόνια, δεν χαρακτηρίζεται ως υψηλού επιπέδου. Στα κρίσιμα παιχνίδια με Δανία και Σκωτία, ο βαθμός ετοιμότητάς του προπονητή δεν ήταν αρκετός για να αλλάξει τη ροή των παιχνιδιών.

Σε γενικές γραμμές, αν έπρεπε να βαθμολογηθεί ο Ιβάν για την έως τώρα πορεία του στον Ελληνικό πάγκο, ο βαθμός του είναι άνετα πάνω από τη βάση. Παρόλα αυτά, η τελευταία του ευκαιρία θα είναι τα επόμενα προκριματικά του Euro. Το υλικό υπάρχει σίγουρα αλλά πρέπει και εκείνος να το αξιοποιήσει.