Μια ΑΕΚ που μπορεί να φτάσει ως το τέλος, αλλά μακριά από Μπανταλόνα για να πάει… Μπανταλόνα

Η ΑΕΚ ολοκλήρωσε με τον πρέποντα τρόπο την αλάνθαστη πορεία της στο BCL με μια μεγάλη νίκη στο Βερολίνο και πήρε πανηγυρικά την πρώτη θέση στον όμιλό της και το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs. Περισσότερο όμως από το 6/6 είναι η εικόνα και το μέταλλο που βγάζει η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα, που σε πείθει ότι φέτος μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Φτάσαμε μέσα Μαρτίου και η ΑΕΚ από τα μέσα Δεκεμβρίου, τρεις μήνες τώρα δηλαδή, έχει χάσει μόνο από τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο (παίζοντας χωρίς κανέναν από τους τρεις πλέι μέικερ της) και τον Παναθηναϊκό στο πρωτάθλημα (όπου έκανε από ένα σημείο και μετά συντήρηση των «βασικών» της εν όψει του κρίσιμου αγώνα με την Άλμπα).



Όσοι φοβήθηκαν πως με την αναπόφευκτη αποχώρηση του Κρις Σίλβα η ομάδα θα εκτροχιαζόταν διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Μολονότι ο αντικαταστάτης του, ΚιΣόν Φίζελ, δεν έχει προσφέρει τα προσδοκώμενα, κυρίως αμυντικά, ο «δάσκαλος» κατάφερε όχι απλώς να βρει τις λύσεις, αλλά και να παρουσιάσει μια ακόμη καλύτερη ομάδα. Σε αυτό, φυσικά, βοήθησαν και οι προσθήκες των Νάναλι και Μπράουν, που κόστισαν πολλά στον Μάκη Αγγελόπουλο αλλά κάνουν απόσβεση.

Ποιο… +8; Νίκη και στο Βερολίνο

Η ΑΕΚ θεωρητικά βολευόταν και με ήττα μέχρι οκτώ πόντους στο Βερολίνο, αλλά μόνο επαναπαυμένη σε αυτό το μαξιλαράκι δεν παρουσιάστηκε στην Uber Arena. Μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια, πήγε ξεκάθαρα όχι για… κατενάτσιο αλλά για τη νίκη και τα κατάφερε. Έλεγξε το ματς από τα πρώτα λεπτά μέχρι και το 45’, μολονότι η χαλάρωση στο φινάλε του 40λεπτου και ένας αστείος κανονισμός έδωσε παράταση ζωής στην Άλμπα. Η FIBA διατηρεί τον απαρχαιωμένο κανονισμό-που επιτρέπει σε ομάδες που κυνηγούν διαφορές και δεν προλαβαίνουν-να παίζουν για την… ισοπαλία. Πέρσι η Ντερτόνα δεν το πήρε χαμπάρι και έβαλε τη βολή που απέτρεψε την παράταση, αλλά φέτος οι Γερμανοί ήταν πιο διαβασμένοι. Όμως η ΑΕΚ δεν έδειξε στιγμή ούτε με αυτή την αναποδιά να αγχώνεται και τακτοποίησε τη δουλειά.

Ο Μπάρτλεϊ και ο Γκρέι «κουβαλούν» εδώ και μήνες την ομάδα και θα είναι άδικο για όποιον από τους δύο ΔΕΝ βγει MVP της σεζόν στο BCL. Ας τους λένε ευτραφείς, απλώς έχουν πολλά κιλά μπάσκετ μέσα τους. Δύο λαβράκια, ανακαλύψεις του Σάκοτα, αφού και πριν τον ΠΑΟΚ ο ίδιος είχε αναδείξει τον Αμερικανό γκαρντ στην Ιταλία. Όχι μόνο για το σκορ που προσφέρουν, αλλά και για την προσωπικότητα που βγάζουν, αλλά και την προσφορά τους στην άμυνα. Ο Μπράουν ό,τι στερείται από εμπειρία και ποιοτικά/τεχνικά χαρακτηριστικά το υπερκαλύπτει με την elite αθλητικότητά του, ο Νάναλι με την εμπειρία και την κλάση του ξέρει πάντα τι πρέπει να κάνει, ο Λεκάβιτσιους και ο Κατσίβελης έχουν τις απαιτούμενες παραστάσεις, ενώ ο Χαραλαμπόπουλος ακόμη και στα ματς που δεν σκοράρει βοηθά με το μπασκετικό του IQ μπροστά και πίσω.



Τα περισσότερα εύσημα ανήκουν στον Ντράγκαν Σάκοτα. Λίγους μήνες πριν κλείσει τα 74 και κόντρα στις «αρτηριοσκληρώσεις» που παρουσιάζουν πολλοί συνάδελφοί του ανάλογης ή και λίγο μικρότερης ηλικίας, έχει δημιουργήσει μια πολύ σύγχρονη ομάδα. Παρά την απώλεια του Σίλβα και τους πολλούς τραυματισμούς μέσα στη σεζόν, κατάφερε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό σύνολο. Μια ομάδα που μετά την αποχώρηση του Γκαμπονέζου σέντερ άλλαξε το κέντρο βάρους της, έγινε πιο απρόβλεπτη και ομαδική επιθετικά, αλλά και πιο αποτελεσματική αμυντικά. Η άμυνα με αλλαγές, παρότι σε κάποια ματς όπως με την Άλμπα στοιχίζει πολλά χαμένα ριμπάουντ, λειτουργεί εξαιρετικά και προκαλεί ασφυξία στον αντίπαλο.

Μακριά από Μπανταλόνα για να πάει… Μπανταλόνα

Πλέον όλα τα βλέμματα είναι στην κλήρωση της Παρασκευής (13:00). Η ΑΕΚ έχοντας το πλεονέκτημα έδρας μπορεί να βρει στο δρόμο της μία εκ των Μπανταλόνα, Νίμπουρκ και Γαλατάσαραϊ. Η πρώτη, περιττό να το πούμε, είναι μακράν ο πιο απευκταίος αντίπαλος. Όχι απλώς επειδή είναι μια εξαιρετική ομάδα κι έχει περίπου τριπλάσιο μπάτζετ (με ονόματα όπως οι Ρίκι Ρούμπιο, Τζαμπάρι Πάρκερ, Άνταμ Χάνγκα και Άντε Τόμιτς), αλλά και επειδή ως οικοδέσποινα του Final 4 πιθανώς να έχει αρκετή εύνοια στα playoffs.

Η Νίμπουρκ είναι η επιτομή της ομάδας, με μικρό μπάτζετ, ενώ η Γαλατάσαραϊ έχει πολύ ταλέντο αλλά ζητήματα χημείας και ισορροπίας που της στοίχισαν το πλεονέκτημα έδρας. Σαφώς αμφότερες είναι μακράν προτιμότεροι αντίπαλοι από τους Καταλανούς, ειδικά οι Τσέχοι, για αγωνιστικούς και όχι μόνο λόγους.



Όμως σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε αυτή της Μπανταλόνα, η ΑΕΚ δεν έχει να φοβάται κανέναν. Όχι, με το πρόσωπο που παρουσιάζει εδώ και πάνω από τρεις μήνες, αν έχει υγεία και με το πλεονέκτημα έδρας που κέρδισε με το σπαθί της. Αρκεί φυσικά ο κόσμος της να κάνει το καθήκον του και να γεμίσει τη Sunel Arena, όπως αξίζει στον Ντράγκαν Σάκοτα, τους παίκτες του, όλο τον οργανισμό και τον Μάκη Αγγελόπουλο για τους κόπους τους.

Αυτή η ΑΕΚ μπορεί να φτάσει ως το τέλος της διαδρομής. Η φετινή εκδοχή της ομάδας είναι πολύ καλύτερη της περσινής, ακόμη κι αν η τωρινή βερσιόν δεν φτάσει στο Final 4 ή δεν πάρει την (αδιάφορη) τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Η φετινή ΑΕΚ με τους περσινούς αντιπάλους και το Final 4 στο «σπίτι» της θα είχε πολύ καλές πιθανότητες να σηκώσει την κούπα. Αυτή τη σεζόν, σε ένα πολύ πιο ανταγωνιστικό BCL και με το Final 4 στην Ισπανία (άρα πιθανώς με τουλάχιστον δύο ισπανικές ομάδες), θα πρέπει να τα καταφέρει από έναν πολύ πιο δύσκολο δρόμο. Κι έχει δείξει ότι μπορεί!