Οι απαντήσεις της Εθνικής και ο… Βασίλης με το 7

Σίγουρα, το 2/2 σε αυτό το «παράθυρο» θα ήταν ιδανικό, αλλά ο τρόπος που η Εθνική αντέδρασε μετά το στραπάτσο στα Άνω Λιόσια και κυριάρχησε στην Ποντγκόριτσα δίνει μεγάλη αξία στο επίτευγμά της. Ίσως και μεγαλύτερη από ένα 4/4 στο γκρουπ, όπως είπε ο Βασίλης Σπανούλης. Σε μια διαδικασία «παραθύρων» που οι εκπλήξεις δίνουν και παίρνουν, αφού οι ομάδες ούτε προετοιμάζονται ούτε παρατάσσονται στην πλήρη δυναμική τους, θα ήταν αγνωμοσύνη να «κρεμάσουμε» για μια στραβοτιμονιά την ομάδα που δεν έχει χάσει κανένα μεγάλο ραντεβού και πάντα προκρίνεται άνετα στα σχεδόν δέκα χρόνια από την επαναφορά των προκριματικών.



Η Εθνική δεν κλονίστηκε από την ήττα-σοκ της Παρασκευής. Συσπειρώθηκε, προετοιμάστηκε ομαλά για μια-δυο μέρες σε πλήρη σύνθεση και έκανε απλώς αυτό που ξέρει καλύτερα από το Μαυροβούνιο. Μπορεί το πρόβλημα των ριμπάουντ να μην λύθηκε ολοκληρωτικά-αν και με την άμυνα αλλαγών που χρησιμοποιήθηκε ήταν ένα υπολογισμένο ρίσκο-ωστόσο όλα τα υπόλοιπα η ελληνική ομάδα τα έκανε σε υπερθετικό βαθμό. Η πίεση στη μπάλα οδήγησε σε 17 λάθη και αυτά σε 28 πόντους, η μπάλα κυκλοφόρησε με υπομονή και μετακίνησε τα βαριά κορμιά των γηπεδούχων και τα σουτ επιτέλους μπήκαν.

Μετά το θλιβερό 6/34 τρίποντα της Sunel Arena, η Εθνική ομάδα είχε 9/19 στο πρώτο ημίχρονο πίσω από τα 6,75μ. και παρότι το ποσοστό χάλασε στο φινάλε (5/18 στο δεύτερο ημίχρονο) η αντίπαλη άμυνα είχε… πάρει το μήνυμα να μην επιτρέπει ελεύθερα σου. Πέραν της ευστοχίας, όμως, η ελληνική ομάδα επιτέθηκε σε close out και τελικά πήρε περισσότερο σκορ από τον αντίπαλο και μέσω από το «ζωγραφιστό».



Αν η αντίδραση και η επίδειξη μετάλλου της Εθνικής ομάδας είχε… πρόσωπο, αυτό θα ήταν του Βασίλη Τολιόπουλου. Μετά την κακή εμφάνιση στο πρώτο ματς, απόρροια προφανώς της απραξίας στον Παναθηναϊκό, μπήκε στο παρκέ με άλλον αέρα και θύμισε κάτι από έναν άλλο Βασίλη που φορούσε το 7 και διέλυε τις αντίπαλες άμυνες με σκορ και δημιουργία. Ο 29χρονος γκαρντ δεν είναι μόνο πως έκανε ατομικό ρεκόρ με το εθνόσημο με 27 πόντους (παρεμπιπτόντως χωρίς βολή), αλλά και πως δημιούργησε άλλους 22 με τις 10 ασίστ του. Δηλαδή 49 από τους 79 πόντους της Εθνικής, το 62% (!), ήρθαν από τα δικά του χέρια. Και όλα αυτά με το μικρότερο και πιο αδύναμο κορμί του παρκέ να δέχεται ανελέητο κυνηγητό και ξύλο από τα αντίπαλα γκαρντ και με τους πελώριους ψηλούς του Μαυροβουνίου να βγαίνουν πάνω του με τα χίλια στα hedge out. Ο Μπίλι όμως δεν καταλάβαινε τίποτα… Ήθελε να δώσει απαντήσεις και τις έδωσε!



Η Εθνική επέστρεψε, λοιπόν, στις σωστές ράγες με προορισμό το Ντουμπάι, αν φυσικά επιτρέψουν οι σοκαριστικές γεωπολιτικές εξελίξειςνα γίνει εκεί σε ενάμιση χρόνο από τώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο. Με όλους-ακόμη και αυτούς που έλειψαν σε αυτό το «παράθυρο»-τους διεθνείς διαθέσιμους στα δύο επόμενα, τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο, ακόμη και με πιθανή παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, με το νέο «αίμα» (Αβδάλας, Ζούγρης, Λιοτόπουλος) επίσης εδώ, η πρόκριση πολύ απλά δεν γίνεται να χαθεί. Ακόμη όμως και με τις απουσίες που υπήρχαν τώρα, η δουλειά μπορεί να γίνει. Εμπιστοσύνη χρειάζεται σε αυτή την ομάδα, σε αυτόν τον προπονητή και το τιμ του, σε αυτά τα παιδιά που μας έφεραν μετάλλιο και σε όσα-ακόμη και αν είδαν τις τελικές φάσεις από την τηλεόραση-φρόντισαν να μη λείψει ποτέ η Ελλάδα από τα μεγάλα ραντεβού.