Στην κορυφή του κόσμου ο Γρηγοριάδης

Οι μεγάλες στιγμές για τον ελληνικό υγρό στίβο συνεχίζονται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ. Μετά την εθνική ομάδα πόλο των ανδρών που το Σάββατο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, ο Άρης Γρηγοριάδης ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου στα 50 μέτρα ύπτιο μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. Ο νεαρός πρωταθλητής διήνυσε την απόσταση σε 24.95, επίδοση που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ (το παλιό ήταν επίσης δικό του με 25,09) και είναι μόλις 15 εκατοστά του δευτερολέπτου κάτω από το παγκόσμιο ρεκόρ του Γερμανού Ρούπρατ.

Ο 19χρονος κολυμβητής του Άρη Θεσσαλονίκης είχε εξασφαλίσει την πρόκρισή του στον τελικό με τον καλύτερο χρόνο στις δύο ημιτελικές σειρές που έγιναν μια μέρα νωρίτερα και στον μεγάλο τελικό επιβεβαίωσε τα προγνωστικά και κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου κάνοντας τη χώρα μας την 21η χώρα που κατακτά μετάλλιο στην κολύμβηση στη διοργάνωση του Καναδά. Παράλληλα άφησε πίσω του όλα τα μεγάλα ονόματα του αγωνίσματος, όπως τον κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Γερμανό Τόμας Ρούπρατ, τον σπουδαίο Αμερικανό Άαρον Πίρσολ, τον δις παγκόσμιο πρωταθλητή στο Μόντρεαλ, Ράνταλ Μπαλ και τον συμπατριώτη του Ματ Ουέλς. Τελικά δεύτερος κατετάγη ο Ματ Ουέλς με 24,99, ενώ το χάλκινο κατέκτησε ο Βρετανός Λίαμ Τάνκοκ με 25,02. Ο Ράνταλ Μπαλ ήταν τέταρτος με 25,23, ο Άαρον Πίρσολ πέμπτος με 25,30 (δεν είναι το καλό του αγώνισμα) και έκτος ήταν ο Ρούπρατ με 25,38.

Μετά το τέλος της χρυσής κούρσας ο Άρης Γρηγοριάδης αντιμετώπισε τον προσωπικό του θρίαμβο με ολύμπια ψυχραιμία. «Ήταν η τέλεια κούρσα. Ήμουν καλύτερα από χθες και αισθανόμουν πιο σίγουρος. Δεν είχα καθόλου άγχος. Από το πρωί ήμουν καλά. Μπήκα στην πισίνα συγκεντρωμένος και ήρεμος. Είναι φοβερό που κατέβηκα τα 25 δευτερόλεπτα. Δεν σκέφτηκα τίποτε άλλο. Έτρεξα και κέρδισα. Ο χρόνος ήταν εξαιρετικός. Είναι ένα ξεκίνημα από την κορυφή. Μακάρι να συνεχίσω έτσι. Είναι πολύ πιο δύσκολα και πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Τώρα πάω διακοπές και από του χρόνου θα βάλω στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Αυτό το μετάλλιο ήταν πολύ σημαντικό για την ελληνική κολύμβηση. Αισθάνθηκα πίεση από τη στιγμή που σημείωσα την καλύτερη επίδοση στον κόσμο. Πίεση ψυχολογική που από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα με ακολουθούσε. Οσες μέρες είμαι στο Μόντρεαλ προσπάθησα να αποβάλω τα πάντα από το μυαλό μου και να κολυμπήσω όσο γίνεται γρηγορότερα. Οπως είδατε τα κατάφερα μια χαρά», δήλωσε μετά την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου ο Έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής.

Από την πλευρά του ο προπονητής του Γρηγοριάδη, Χρυσάφης Βαγγελακάκης είπε: «Οταν τον ανέλαβα το 1993 και ουσιαστικά του μάθαινα να κολυμπά δεν σκέφτηκα ότι εκείνο το μικρό παιδί κάποτε θα έφτανε στην κορυφή. Ωστόσο, πίστευα ότι έχει κάτι που κανένας αθλητής δεν είχε. Μια μεγάλη ψυχική δύναμη και θέληση για διάκριση που αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Τα τελευταία χρόνια κατακτούσαμε τους στόχους που θέταμε και μου έδωσε τη δύναμη να πιστεύω ότι θα κερδίσει στο Μόντρεαλ. Στόχος μας τα μετάλλια στα 100μ. ελεύθερο και 50μ. ύπτιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ο Αρης είναι το πνευματικά το τρίτο μου παιδί, έχω άλλες δύο κόρες. Οπως έχω τα παιδιά μου, έχω και τον Αρη. Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι έκανε. Αλλά οι μεγάλοι αθλητές όλα τα αντιμετωπίζουν ως κάτι πολύ απλό. Ο Αρης έδειξε ότι ήταν κάτι απλό. Δεν είναι τόσο φοβερό και αυτό πρέπει να περάσει σε όλους τους αθλητές. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι ο Αρης η Βούλα Πατουλίδου της κολύμβησης. Εχουμε κι άλλους πολύ καλούς κολυμβητές, αρκεί να αξιοποιηθούν σωστά».