Ένας μαχητής με καρδιά πρωταθλητή

Ο Μάρκος Παγδατής μιλά για τα παιδικά του χρόνια, τον ξενιτεμό στη Γαλλία, τις μεγάλες του επιτυχίες αλλά και την ευτυχία του να παίζει τένις.

Το να συναντήσεις από κοντά ένα επαγγελματία τενίστα που κάνει πρωταθλητισμό είναι πραγματικά δύσκολο. Είναι σχεδόν όλη τη χρονιά με τη βαλίτσα στο χέρι. Από χώρα σε χώρα και από τουρνουά σε τουρνουά. Έτσι συμβαίνει και με τον Κύπριο πρωταθλητή. Τον Μάρκο Παγδατή. Ειδικά αυτή την περίοδο που το ένα τουρνουά διαδέχεται το άλλο δεν τον βρίσκεις κάπου σταθερά. O Μάρκος όμως ανταποκρίθηκε. Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσε το χαραχτήρα του και παράλληλα έδειξε ότι παρόλο που βρίσκεται στους 25 κορυφαίους τενίστες στον κόσμο πατά γερά στη γη και «δεν έχουν πάρει τα μυαλά του αέρα».

Συνέντευξη στον Σωτήρη Νικηφόρου

Ο Μάρκος Παγδατής γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 17 Ιουνίου του 1985. Από μικρός έδειχνε την έφεση του αλλά και το ταλέντο του στο τένις. Έτσι σε ηλικία 13 χρονών, αφού στην Κύπρο δεν θα είχε καμιά προοπτική ανέλιξης, και με τις ευχές των γονιών του αφήνει τη Μεγαλόνησο για τη Γαλλία. Δεν ήταν καθόλου εύκολο, όπως παραδέχεται συχνά και ο ίδιος, να αφήσει την οικογένεια του και να ζήσει μόνος του στην ηλικία των 13 ετών. «Για μένα ήταν μια καινούργια ζωή. Μακριά από την οικογένεια μου και τους φίλους μου». Η υποτροφία και το συμβόλαιο του με τη διάσημη ακαδημία τένις του Πατρίκ Μουράτογλου στο Παρίσι ήταν το εφαλτήριο για την καριέρα του. Εκεί αφοσιώθηκε στο μοναδικό του στόχο που δεν ήταν άλλος από το να αποκτήσει όλα τα εφόδια ώστε να γίνει ένας σπουδαίους τενίστας. Και τα κατάφερε!

Ο πρώτος του τίτλος ήρθε το 2003. Ήταν πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής νέων. «Ήταν αναμφίβολα ο πιο σπουδαίος τίτλος της σταδιοδρομίας μου. Με βοήθησε να αποκτήσω εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου και με έκανε να νιώθω βέβαιος ότι έκανα τη σωστή επιλογή όταν άφησα τα πάντα πίσω μου, φίλους και οικογένεια, για να ζήσω το όνειρο μου».

Συνεχώς ανέβαινε. Η μια επιτυχία διαδεχόταν την άλλη. Αποκορύφωμα ο Γενάρης του 2006 όπου έφτασε στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν. Με την υποστήριξη και των Ελλήνων της Μελβούρνης οι οποίοι μετέφεραν την ατμόσφαιρα των ποδοσφαιρικών γηπέδων της Ελλάδας στο τένις, έκανε ένα εξαιρετικό τουρνουά. Μπορεί να έχασε τον τίτλο από τον κορυφαίο Ρότζερ Φέντερερ αλλά αυτό δεν τον ενόχλησε καθόλου. «Έχω πολλές ευχάριστες αναμνήσεις από το 2006. Ήταν μια πολύ μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Ήμουν ευτυχισμένος και για την οικογένεια μου αφού δικαιώνονταν οι θυσίες που έκαναν για να παίζω εγώ τένις. Ήταν πραγματικά υπέροχο που ήμουν σε ένα τελικό Γκραν Σλαμ απέναντι από τον Ρότζερ Φέντερερ». Στην Κύπρο γινόταν χαμός εκείνες τις μέρες. Οι αγώνες του ήταν πρωινοί. Στα σχολεία στήνονταν γιγαντοοθόνες για να παρακολουθήσουν οι μαθητές τους αγώνες. Πολλά καταστήματα ήταν κλειστά μέχρι το τέλος των αγώνων. Μετά από κάθε νίκη του Παγδατή πολλοί άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Απίστευτες σκηνές. Το τένις και οι επιτυχίες του πρωταθλητή μας ήταν πρώτο θέμα συζήτησης παντού.

Την ίδια χρονιά, μετά από φοβερές εμφανίσεις, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Γουίμπλετον όπου και αποκλείστηκε από τον Ναδάλ. Στις 21 Αυγούστου 2006 έφτασε στο νούμερο 8 της παγκόσμιας κατάταξης, τη ψηλότερη θέση που βρέθηκε μέχρι σήμερα. Οι κόποι και οι θυσίες του πλέον απέφεραν καρπούς. Οι επιτυχίες όμως δεν σταμάτησαν εκεί και η χρονιά έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Τον Σεπτέμβρη κέρδισε τον πρώτο του τίτλο ATP στο Πεκίνο στο Κινέζικο Όπεν κερδίζοντας τον Κροάτη Mάριο Άντζιτς. «Ήταν ένα όνειρο για μένα ένας τίτλος ΑTP»

Το 2007 ξεκίνησε το ίδιο καλά. Ο 2ος τίτλος ΑΤP ήταν γεγονός αφού κατάφερε να κερδίσει το τουρνουά στο Ζάγκρεπ της Κροατίας κερδίζοντας στον τελικό τον Κροάτη Ιβάν Λιούπισιστς.

Έγινε πλέον γνωστός παντού. Από τότε είχε πολλές επιτυχίες. Και αρκετούς τραυματισμούς όμως που του στέρησαν το δικαίωμα να ανέβει ακόμα ψηλότερα και να διεκδικήσει περισσότερους τίτλους. Τον τελευταίο καιρό όμως είναι καλά και φαίνεται. Είναι έτοιμος και πάλι να μας κάνει όλους να μιλάμε γι’ αυτόν. «Δουλεύω σκληρά στον τομέα της φυσικής δύναμης και αυτό με βοηθά να μένω μακριά από τραυματισμούς. Στόχος μου είναι να παίζω καλά και να κυνηγώ όλες τις ευκαιρίες μου. Θέλω να φτάνω όσο πιο ψηλά γίνεται στα Γκραν Σλαμ και γιατί όχι και σε ένα τελικό».

Δεν το μετάνιωσε ποτέ που ασχολήθηκε με το τένις. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τον ξενιτεμό, αφού η Κύπρος δεν του έδινε την ευκαιρία για καριέρα, είναι ευτυχισμένος με αυτό που κάνει και προτείνει και στους νέους να ασχοληθούν με το άθλημα. «Νομίζω ότι το τένις έχει προχωρήσει πολύ στην Κύπρο από τότε που ήμουν εγώ μικρός. Και είναι σίγουρο ότι ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικός για την ανάπτυξη των παιδιών. Ειδικά το τένις είναι καλό για την σωματική δύναμη. Προτείνω σε όλα τα παιδιά να το δοκιμάσουν».

Δεν αγχώνεται για το μέλλον και για το τι θα κάνει μετά το τέλος της καριέρας του σαν τενίστας. «Ειλικρινά δεν γνωρίζω ακόμα. Δεν το έχω σκεφτεί καθόλου». Προς το παρόν απολαμβάνει το τένις. Το μετά μπορεί να περιμένει.

Είδωλο του ο Πάτρικ Ράφτερ τον οποίο θα έδινε τα πάντα για να αντιμετωπίσει σε έναν αγώνα τένις. Λίγο δύσκολο όμως αφού ο Αυστραλός τενίστας έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση εδώ και 10 χρόνια. Αντιμετωπίζει όμως άλλα… τέρατα του τένις της εποχής μας. «Είναι πραγματικά το ίδιο δύσκολο να παίζεις τόσο με τον Φέντερερ όσο και με τον Ναδάλ».

Είναι μαχητής και το δείχνει σε κάθε του αγώνα. Βγάζει ψυχή και πάθος στο κορτ και κυνηγά τα παιχνίδια μέχρι το τέλος. Εμείς απλά τον απολαμβάνουμε και περιμένουμε την επόμενή του επιτυχία για να βγούμε και πάλι στους δρόμους για το τένις. Ναι, για το τένις!