Καμπάνια:''Με προσβάλει η στάση της τηλεόρασης''

Συνέντευξη με καθαρά ...ελληνικό ενδιαφέρον έδωσε ο προπονητής της Εθνικής ομάδας πόλο των ανδρών, Σάντρο Καμπάνια. Λίγο πριν από τη σέντρα του φετινού πρωταθλήματος πόλο της Α1 Ανδρών, ο Ιταλός τεχνικός ανέλυσε στη «SportDay» την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική υδατοσφαίριση σήμερα. Επιπλέον, υποσχέθηκε συνέχεια στις επιτυχίες της Ελλάδας και συγκεκριμένα ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008.

Με την έναρξη της Α1 προ των πυλών ο Σάντρο Καμπάνια βρίσκει την ευκαιρία να δημοσιοποιήσει τις σκέψεις για το μέλλον του πρωταθλήματος και να εκφράσει τη δυσφορία του για την κάλυψη του αθλήματος από την τηλεόραση, ή μάλλον την έλλειψη αυτής:

«Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι λίγο προσβεβλημένος από τη στάση της δημόσιας τηλεόρασης. Οφείλει να σταθεί δίπλα στο πόλο, γιατί είναι ένα άθλημα που έχει δώσει μεγάλη ικανοποίηση στους Ελληνες φιλάθλους. Και ελπίζω η τηλεόραση να σταθεί κοντά στο άθλημα και στη δημόσια τηλεόραση να σκεφτούν περισσότερο το πόλο.
Οι ομάδες χρειάζονται την τηλεόραση. Ελπίζω ότι στα πλέι οφ και στο Κύπελλο η δημόσια τηλεόραση θα μας δώσει τη δυνατότητα να μας παρακολουθήσει το ευρύ κοινό

Θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη πειθαρχία και περισσότερος σεβασμός στο άθλημα απ' όλους. Από προπονητές, παίκτες, διαιτητές. Και φυσικά να υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι θεατές στις κερκίδες. Να έχουμε όμως σωστό κοινό.
Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να δω επεισόδια, όπως αυτά που έγιναν πέρυσι στον αγώνα Πανιωνίου-Ολυμπιακού. Δεν είναι καλό για το σπορ. Δεν χρειαζόμαστε αυτή τη... διαφήμιση».

«Το πόλο είναι ένα πολύ όμορφο άθλημα και πολύ θεαματικό. Δυστυχώς όμως είναι ένα άθλημα με συγκεκριμένο τάργκετ γκρουπ. Δεν είναι δημοφιλές, ίσως γιατί χρειάζεται μια πιο μανατζερίστικη προσέγγιση για να γίνει. Η Ομοσπονδία και τα σωματεία πρέπει να λειτουργήσουν πιο επαγγελματικά στον συγκεκριμένο τομέα, για να προσελκύσει τον κόσμο».

«Σίγουρα οι νέοι κανονισμοί αλλάζουν τον ρυθμό του αγώνα, αλλά όχι τη δομή του αθλήματος. Πλέον, για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην ταχύτητα που απαιτείται, οι παίκτες οφείλουν να είναι πολύ πιο δυνατοί. Επίσης, τώρα πια, απαιτείται πολύ μεγαλύτερη γνώση του πόλο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθεις στις απαιτήσεις ενός αγώνα, διότι λόγω της ταχύτητας οι αποφάσεις για κάθε κίνηση πρέπει να λαμβάνονται στιγμιαία.
Απαιτείται περισσότερη προπόνηση, καλύτερη ποιότητα προπόνησης, πολύ καλή τεχνική και περισσότερη δύναμη από τους παίκτες. Στην αρχή οι προπονητές ήταν λίγο καχύποπτοι σχετικά με το τι θα συμβεί με τους νέους κανονισμούς, γιατί λόγω της ταχύτητας μερικές φορές δεν θα μπορούν να έχουν τον έλεγχο του αγώνα».

Το καλοκαίρι του 2005 αποδείχτηκε ονειρεμένο για το ελληνικό πόλο. Το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ σήμανε τη δικαίωση για πολλούς, και πρώτα απ’ όλους τους παίκτες που χρειάστηκε να προχωρήσουν σε «πραξικόπημα» πριν τρια χρόνια:

«Όλοι πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι γι' αυτό το μετάλλιο, όχι μόνο οι ομοσπονδιακοί προπονητές ή οι διεθνείς παίκτες, αλλά όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα. Όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι τώρα πια πρέπει να δουλέψουμε ακόμα πιο σκληρά, αν θέλουμε να έχουμε κι άλλες επιτυχίες, επειδή είναι δύσκολο να φτάσεις στην κορυφή, αλλά είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραμείνεις εκεί. Και για να παραμείνουμε, χρειάζεται όλοι να δυναμώσουν. Ολοι να προσπαθήσουν ώστε να δημιουργηθεί ένα πιο ενδιαφέρον πρωτάθλημα. Αυτό που περιμένω από το νέο πρωτάθλημα είναι να γίνει πιο δυνατό και πιο ισορροπημένο. Ολες οι ομάδες να μπαίνουν στο παιχνίδι με την επιθυμία να νικήσουν, έστω κι αν πρόκειται για τις ομάδες που δεν διεκδικούν τον τίτλο».


Και μετά το Μόντρεαλ τι; Ποιοί είναι οι επόμενοι στόχοι του «χρυσοδάκτυλου» Ιταλού από τον πάγκο της Εθνικής ομάδας;

«Το σίγουρο είναι ότι θα προσπαθήσω να φέρω ακόμα ένα μετάλλιο. Δεν θέλω όμως να λέω ψέματα. Φέτος, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, πραγματικά δεν γνωρίζω τι θα γίνει. Δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα για φέτος. Μπορώ όμως να υποσχεθώ πολλή δουλειά. Θα προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάποιους παλιούς αυτοματισμούς και να δουλέψουμε πάνω σε νέους.

Ήμουν σίγουρος για το μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το έλεγα όταν κανείς δεν το πίστευε. Τώρα δεν ξέρω τι θα συμβεί... Θέλω να μελετήσω, να καταλάβω τι πρέπει να κάνουμε για να μείνουμε στην κορυφή. Να δω ποιοι παίκτες είναι κατάλληλοι να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις του αθλήματος. Υπόσχομαι, πάντως, πως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου θα είμαστε σίγουρα μεταξύ των διεκδικητών των μεταλλίων».

«Η πόρτα της Εθνικής είναι ανοικτή για όλους. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν λίγοι νέοι παίκτες, έτοιμοι να μπουν στην ομάδα. Οι υπόλοιποι έχουν μείνει αρκετά πίσω. Προσπαθώ, όμως, να έχω μαζί μου όσο το δυνατόν περισσότερους, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να εγκλιματιστούν γρήγορα. Πρέπει όμως να έχω και τη βοήθεια των σωματείων.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν παίκτες γεννημένοι το 1987 ή το 1988 και να μην παίζουν στις ομάδες τους. Πρέπει να δουλεύουν σωστά και να έχουν χρόνο συμμετοχής. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών στην Αργεντινή, είχαμε μια ομάδα με οκτώ παίκτες οι οποίοι δεν είχαν παίξει ούτε λεπτό στην Α1. Πώς είναι δυνατόν να μπορέσουν αυτά τα παιδιά να κοντραριστούν με παίκτες που είναι βασικοί στις ομάδες τους;».


Eπιμέλεια:Παναγιώτης Χαμαργιάς