Ένας διαιτητής με ράσα!

Είναι γνωστό ότι στην Κρήτη οι κληρικοί δεν περιορίζονται στα αυστηρά πνευματικά τους καθήκοντα αλλά όταν χρειαστεί βοηθούν την κοινότητα τους με κάθε τρόπο. Όμως αυτό που συμβαίνει στις Αρχάνες Ηρακλείου σίγουρα διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας. Βλέπετε ο πατέρας Ανδρέας Καλιοτζάκης εκτός από την ποιμαντική του καριέρα είναι και εν ενεργεία διαιτητής του βόλλεϋ! Φέτος μάλιστα είναι η τελευταία χρονιά του.

Από το 1987 διευθύνει αγώνες και είναι ο μοναδικός ιερέας σε όλο τον κόσμο που σφυρίζει παιχνίδια βόλεϊ! «Τα ράσα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Ένας παπάς στην εποχή μας μπορεί να βοηθήσει και στον κοινωνικό τομέα. Πολύ περισσότερο δε, τη νεολαία, την οποία πρέπει να πλησιάσουμε περισσότερο», είναι το πιστεύω του.

Ο πατήρ Ανδρέας Καλιοτζάκης είναι γέννημα θρέμμα Κρητικός, κατάγεται από τον Προφήτη Ηλία, έχει τέσσερα παιδιά, τη Χριστίνα, την Καλλιόπη, τον Στέλιο και τη Γεωργία και η πρώτη ακολουθεί τα χνάρια του στον χώρο της διαιτησίας.
Πώς πήρε όμως, την απόφαση, ένας άνθρωπος της Εκκλησίας να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και μάλιστα με τη διαιτησία; Σε αυτήν και άλλες πολλές ερωτήσεις απάντησε ο παπα-Αντρέας μιλώντας στην ιστοσελίδα της ΕΟΠΕ (www.volleyball.gr):

«Θέλω να πλησιάσω τη νεολαία»

«Αυτό που με ώθησε για να σφυρίζω αγώνες βόλεϊ ήταν το γεγονός ότι ήθελα να βρίσκομαι κοντά στους νέους, πέρα κι από το σχολείο στο οποίο διδάσκω. Σκοπός μου ήταν να φέρω σε επαφή την εκκλησία με τα νέα παιδιά. Η παρουσία μου στους αγωνιστικούς χώρους αυτόν το σκοπό κυρίως εξυπηρετεί κι αυτό το μήνυμα θέλω να περάσω στην αθλούμενη νεολαία. Δυστυχώς, η μεγάλη πλειοψηφία της έχει απομακρυνθεί από τον χώρο της εκκλησίας. Αφού λοιπόν, οι νέοι δεν πηγαίνουν σε αυτή, θεώρησα καλό η εκκλησία να πάει κοντά τους. Κι ένας κατ’ εξοχήν χώρος όπου συγκεντρώνονται νέοι άνθρωποι είναι βέβαια αυτός του αθλητισμού».

«Παρακολουθώ όλα τα αθλήματα. Είμαι άνθρωπος που του αρέσει ο αθλητισμός και τον ενδιαφέρουν όσα συμβαίνουν γύρω απ’ αυτόν. Δεν περιορίζομαι μόνο στον χώρο του βόλεϊ. Απλώς, διάλεξα να ασχοληθώ με το άθλημα αυτό γιατί πιστεύω ότι είναι το πιο φιλήσυχο σε σχέση με τα υπόλοιπα. Είναι το άθλημα από το οποίο λείπουν συνήθως οι φασαρίες στις κερκίδες και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και πολύ σπάνια προκαλούνται τέτοιου είδους προβλήματα. Αντίθετα στο μπάσκετ και περισσότερο στο ποδόσφαιρο, αυτά τα φαινόμενα είναι πολύ συχνά. Ένας άλλος λόγος είναι ότι η πλειοψηφία των αθλητών του βόλεϊ στην Κρήτη και στις κατηγορίες που διαιτητεύω είναι μαθητές, στους οποίους βέβαια απευθύνονται περισσότερο τα μηνύματα, που εγώ έχω στόχο να περάσω».

«Στο βόλλεϋ μου παρέχεται η δυνατότητα να είμαι όρθιος με τα ράσα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και να μην είμαι υποχρεωμένος να κινούμαι συνεχώς, όπως συμβαίνει στα άλλα αθλήματα. Γι’ αυτό το λόγο μπορώ να φοράω τα ράσα την ώρα του αγώνα και όχι τη γνωστή στολή που φοράνε οι διαιτητές του βόλεϊ. Το 1987 ο πρόεδρος μας, κύριος Κοκοτσάκης, έθεσε στη διοίκηση της Ομοσπονδίας το θέμα εάν μπορώ να διευθύνω αγώνες με τα ράσα. Του απάντησαν θετικά μια και το θεώρησαν μεγάλη τιμή γιατί, όπως είπαν, είμαι ο μοναδικός ιερωμένος στην Ευρώπη, αν όχι σε όλο τον κόσμο, που διαιτητεύει και μου είπαν ότι θα γραφτεί στο βιβλίο του Γκίνες, αλλά ακόμα περιμένω...»

Ειρήνη υμίν!

«Υπάρχει πραγματικά σεβασμός προς το πρόσωπό μου. Οι παίκτες, οι φίλαθλοι, αλλά και όσοι γενικά βρίσκονται μέσα στο γήπεδο, μού συμπεριφέροντε άψογα και δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα. Αυτό οφείλεται βέβαια στην ιδιότητα του ιερέα που κατέχω και η οποία είναι και η πρωταρχική για μένα. Είμαι πρώτα ιερέας και μετά όλα τ’ άλλα. Και ο κόσμος το σέβεται αυτό».

«Η παρουσία μου στους αγωνιστικούς χώρους ηρεμεί συνήθως τα πνεύματα και πολύ λίγες φορές, απ’ όσο θυμάμαι, τα πράγματα έχουν ξεφύγει από τα φίλαθλα πλαίσια. Άλλωστε, στο βόλεϊ, ακόμα και στις μεγαλύτερες κατηγορίες και στα πιο κρίσιμα παιχνίδια, τα φαινόμενα της βίας είναι σπάνια. Πάντως, στις ελάχιστες φορές που μου έχει τύχει να γίνω μάρτυρας τέτοιων γεγονότων, σίγουρα αισθάνομαι άσχημα και η θέση μου γίνεται δύσκολη. Ευτυχώς, όμως, δεν κρατάνε πολύ, ενώ δεν είμαι εγώ εκείνος στον οποίο ... απευθύνονται. Το μοναδικό άσχημο περιστατικό ήταν αυτό που συνέβη στα πρώτα χρόνια μου ως διαιτητής. Σε έναν τελικό κυπέλλου στις Αρχάνες, μεταξύ Χανίων και ΟΦΗ, είχαν σημειωθεί βιαιοπραγίες».

«Δεν είναι καθόλου εύκολο άθλημα να το παίξεις, πολύ περισσότερο δε, να το διαιτητεύσεις. Πρέπει ο διαιτητής να επιδεικνύει μεγάλη προσοχή ώστε να μην του ξεφεύγει το παραμικρό, μιας και οι κανονισμοί είναι αρκετά πολύπλοκοι. Έχω παίξει κι εγώ βόλεϊ, στα μαθητικά μου χρόνια, όμως έχω αγωνιστεί και σε άλλα αθλήματα».

«Προσπαθώ όσο γίνεται - και σχεδόν το έχω καταφέρει - η ενασχόλησή μου με τη διαιτησία να μην εμποδίζει το λειτούργημα του ιερέα. Σ’ αυτό έχει συμβάλλει και ο Σύνδεσμος Διαιτητών που δείχνει κατανόηση σχετικά με τις ώρες των παιχνιδιών που μου δίνει για να διαιτητεύσω. Εφέτος πάντως, είναι η τελευταία χρονιά μου, λόγω ηλικίας».

«Εγώ προσπαθώ να βοηθήσω τους νέους και δεν κάνω τίποτα παραπάνω από άλλους ιερείς που ο καθένας με τον τρόπο του προσφέρει σπουδαίο έργο. Απλώς το κάνω με έναν ασυνήθιστο τρόπο που είναι αλήθεια ότι πολλούς τους ξαφνιάζει. Το γεγονός ότι είμαι, ίσως, ο μοναδικός παπάς στον κόσμο που είναι ταυτόχρονα και διαιτητής με κάνει να νιώθω υπερήφανος, αλλά θα προτιμούσα να υπήρχαν και άλλοι ιερείς που να έκαναν το ίδιο πράγμα».

Εκτός από τον αθλητισμό, ο πατέρας Ανδρέας ασχολείται ως συνδικαλιστής στην ΕΛΜΕ (είναι αντιπρόεδρος στο εποπτικό συμβούλιο) και αιρετός στο ΠΥΣΔΕ. Παλαιότερα είχε διατελέσει μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Ηρακλείου την περίοδο 1990-’91, ταμίας στο πρώτο Νομαρχιακό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ νομού Ηρακλείου, το διάστημα 1992-’93 ήταν ο πρώτος ιερέας καθηγητής που πήρε μέρος σε συνέδριο της ΟΛΜΕ ως αντιπρόσωπος του Ηρακλείου, ενώ έχει διατελέσει και ταμίας στο πρώτο Δ.Σ. του Συνδέσμου ιερέων της Αρχιεπισκοπής Ηρακλείου και πρόεδρος στην επιτροπή του Εθνικού Σταδίου των Αρχανών. Μάλιστα επί των ημερών του κτίστηκε το κλειστό γυμναστήριο των Αρχανών (1982) και πιστεύει ότι «αμαρτία είναι η αστοχία σε έναν αγώνα που καλείται να κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του για να φτάσει στην ολοκλήρωση. Η εκκλησία με συγχώρεση, με μετάνοια του δίνει τη δυνατότητα να φτάσει στην ολοκλήρωση. Τα ονόματα τα δίνουν οι άνθρωποι και δεν φτιάχνουν τα ονόματα τους ανθρώπους».


Eπιμέλεια:Παναγιώτης Χαμαργιάς