Δεν θα γράψω κάτι καινούργιο στη στήλη, αφού το έχω κάνει ήδη τα προηγούμενα χρόνια και πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να αφήνεις το συναισθηματικό κομμάτι να μιλήσει και όχι τη δημοσιογραφική ματιά.

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Οι 96 ψυχές, που βρέθηκαν στο γήπεδο με όνειρα και αντ' αυτού όλα μετατράπηκαν σε εφιάλτη, έσβησαν μέσα σε λίγα λεπτά από σειρά εγκληματικών λαθών, όμως βρήκαν επιτέλους τη δικαίωση τους τη τελευταία διετία. Γι' αυτό και πια το ενός λεπτού σιγή έχει αντικατασταθεί από πέρσι με το ενός λεπτού χειροκρότημα στο Άνφιλντ.

Ήταν και το ένιωθες ξανά και χτες μια στιγμή απελευθέρωσης συναισθημάτων πριν αρχίσει το ματς με τα πρόσωπα όσων έζησαν εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι να μπορούν σιγά σιγά να ασχοληθούν με τη θύμηση και το φόρο τιμής σε όσους έφυγαν άδικα. Και όχι με την πίκρα και την οργή σε κάποιες περιπτώσεις που πλημμύριζε την καρδιά τόσα χρόνια, όσο διάστημα δεν υπήρχε δικαιοσύνη στο ζήτημα της απόδοσης ευθυνών!

Όσα χρόνια λοιπόν και αν περάσουν δεν θα φύγει ποτέ η αίσθηση της ανατριχίλας που κυρίευσε τις αισθήσεις μόλις συνειδητοποιήσαμε τότε, εκείνο το μεσημέρι και όσο εξελισσόταν η ιστορία, το μέγεθος αυτής της τραγωδίας. Όλα είχες την αίσθηση πως εξελίσσονταν τα πάντα σε αργή κίνηση όπως στις ταινίες!

Θυμάμαι όμως λεπτό προς λεπτό πως πήγα σχεδόν μηχανικά μόλις συνειδητοποιήσαμε το τι είχε συμβεί στον σταθμό Lime Street πως πήρα (ακόμα και από ποια πλατφόρμα) το τρένο για το Σέφιλντ μέχρι και την εικόνα του εισιτηρίου φέρνω στο μυαλό μου που το κοιτούσα με απλανές βλέμμα μέχρι να έρθει η ώρα να αποβιβαστώ.

Η πόλη ήταν σε κατάσταση σοκ ακόμα και ζητώντας από ένα ταξιτζή να με πάει στο Χίλσμπορο, το βλέμμα του με προσγείωσε στη πεζή πραγματικότητα. «Δεν πάει φίλε μέχρι εκεί μπορώ να αε αφήσω περίπου ένα μίλι πιο έξω έχει κλείσει η αστυνομία το δρόμο».

Διαβάστε τη συνέχεια στο england365.gr