Δύο κουβέντες για τον Ζίνι

Η ΑΕΚ δεν ξεκίνησε όπως θα ήθελε και όπως θα έπρεπε τις επίσημες υποχρεώσεις της για τη νέα σεζόν. Ηττήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι από τον ΟΦΗ και έτσι δεν κατέκτησε το Superbet Super Cup. Κανένας τίτλος δεν είναι αμελητέος, αλλά η σπουδαία πρόκληση του φετινού καλοκαιριού για την Ένωση είναι οι δύο αγώνες που έχει μπροστά της με τη Λέφσκι Σόφιας για την πρόκριση στη League Phase του Champions League: η ήττα σε έναν θεσμό που επέστρεψε στις ζωές μας τον Ιανουάριο και μετά από 19 χρόνια δεν μπορεί να μπει σε σύγκριση με τον στόχο της Ένωσης να βρεθεί στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση του πλανήτη.

Δύσκολα μπορεί κανείς να κρατήσει θετικά πράγματα από το ματς των πρωταθλητών Ελλάδας στο Παγκρήτιο, αφού μπορεί να προηγήθηκαν, αλλά στη συνέχεια δεν είχαν τη νοοτροπία να «σκοτώσουν» όσο πιο γρήγορα γίνεται τον αγώνα, κάτι που εν τέλει το πλήρωσαν. Υπάρχει, όμως, το χρονικό σημείο του ματς μετά το 82ο λεπτό και την είσοδο των Ζίνι και Μάνταλου, όπου η ΑΕΚ έκανε την αντεπίθεσή της, βγάζοντας τον χαρακτήρα του συνόλου που έφτασε πέρσι στην κατάκτηση του τίτλου: δηλαδή μιας ομάδας που είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο θα έβρισκε γκολ ισοφάρισης, πιέζοντας ασφυκτικά τον αντίπαλο και βγάζοντας μια άρνηση να τα παρατήσει μέχρι να ακούσει το τελευταίο σφύριγμα της λήξης.

Στο ματς με τον ΟΦΗ, ο παίκτης που κάνει τη διαφορά σε αυτό το διάστημα είναι ο Ζίνι. Είναι τέτοια τα χαρακτηριστικά του, που έχει την ικανότητα να μπει αλλαγή στο φινάλε και να προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στην αντίπαλη άμυνα, δημιουργώντας ρήγματα είτε ως φορ είτε ως εξτρέμ από τα πλάγια (όπως συνέβη στο Παγκρήτιο), συμπαρασύροντας και τους συμπαίκτες του.



Ο Νίκολιτς τον τοποθέτησε στη δεξιά πλευρά και ο Ανγκολέζος έφερε στο παιχνίδι της ΑΕΚ όσα ακριβώς της έλειπαν από το ξεκίνημα: ταχύτητα, ένταση και το στοιχείο του απρόβλεπτου που έχουν ποδοσφαιριστές με αυτά τα φυσικά προσόντα.

Στο διάστημα που αγωνίστηκε έκανε αισθητή την παρουσία του με ενέργειες από τα άκρα -ακόμη και αν δεν είναι η φυσική του θέση εκεί- ενώ από τα πόδια του ξεκινά η φάση που οδήγησε στα συνεχόμενα κερδισμένα, για να έρθει το 2-2, απλώνοντας ιδανικά το παιχνίδι στα αριστερά και στον αμαρκάριστο Πήλιο, που έβγαλε τη σέντρα. Από εκεί, φυσικά, ήρθε και το τέρμα της ισοφάρισης με τη δική του άπιαστη κεφαλιά, νικώντας στην προσωπική μονομαχία τον Κανελλόπουλο και τον Χριστογεώργο, που είδε την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα του.

Σε συνδυασμό με την εικόνα του Ζίνι στο περσινό finish της σεζόν, την πολύ καλή προετοιμασία που έκανε και την εικόνα που είχε ακόμα και σε αυτό το 15λεπτο συμμετοχής με τον ΟΦΗ, κάνει… μπαμ από χιλιόμετρα πως αυτή εδώ είναι η χρονιά που πρέπει να του δοθεί ένας ρόλος, τουλάχιστον, μεγαλύτερος από αυτόν που είχε την περσινή σεζόν. Παίκτη με τα χαρακτηριστικά του η ΑΕΚ δεν έχει στην κορυφή της επίθεσης και ταιριάζει τόσο σε δίδυμο με τον Γιόβιτς, όσο και με τον Βάργκα: υπάρχουν ματς που δεν έχει λειτουργήσει η συνύπαρξη του Σέρβου με τον Ούγγρο, καθώς λείπει το στοιχείο της ταχύτητας που μπορεί να δημιουργήσει κενούς χώρους στην αντίπαλη άμυνα.

Ο Ζίνι, πλέον, δεν είναι ένα project της ΑΕΚ που περιμένουμε να δούμε αν θα βγει. Έχει περάσει την ηλικία που θεωρείται ένας παίκτης στην Ελλάδα ταλέντο, είναι 24 ετών και πάνω απ’ όλα έχει αποδείξει την αξία του. Έκανε τo αγροτικό του στον Λεβαδειακό, έχοντας συμμετοχή σε 19 γκολ (14 τέρματα, 5 ασίστ) και επέστρεψε στην ΑΕΚ, κατακτώντας το πρωτάθλημα και έχοντας συμμετοχή σε μεγάλες βραδιές, παρότι η αλήθεια είναι πως έμεινε πίσω εξαιτίας των τραυματισμών που είχε.



Σχεδόν μόνος του πήγε να στείλει την Ένωση στους «4» του Conference League με τα δύο γκολ κόντρα στη Ράγιο, σε ένα βράδυ που έκανε ό,τι ήθελε στην άμυνα των Ισπανών, ενώ εκείνος έδωσε το σύνθημα αντεπίθεσης για την ανατροπή-τίτλου με τον Παναθηναϊκό, σημειώνοντας το γκολ της ισοφάρισης. Μπορεί να βρει κανείς και άλλα παιχνίδια της περσινής σεζόν στα οποία ξεχώρισε (3-0 με τον ΠΑΟΚ, γκολ-νίκης για το 1-0 με τον Άρη) και δεδομένα θα ήταν πολλά περισσότερα αν δεν είχε μείνει αρκετό καιρό στα πιτς.

Αυτή η version της ΑΕΚ έχει μεγάλη ανάγκη τα στοιχεία της έντασης, της ταχύτητας και συνολικά όσα προσφέρει το ποδοσφαιρικό πακέτο του Ζίνι. Με εξασφαλισμένη τη συμμετοχή σε league phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης, οι αριθμοί βγάζουν, τουλάχιστον, 45-50 παιχνίδια και φέτος (ειδικά αν προχωρήσει πιο μακριά η Ένωση στο Superbet Κύπελλο Ελλάδας, σε σχέση με πέρσι), κάτι που σημαίνει για την ΑΕΚ ότι και οι τρεις της φορ θα είναι υπερ-πολύτιμοι. Ναι, ο Γιόβιτς είναι ο μεγάλος σταρ, ο Βάργκα ένας παίκτης που προσφέρει πολλά και στον αέρα είναι ανίκητος, μα αυτή εδώ η σεζόν μοιάζει η καταλληλότερη για να βγει μπροστά ο Ζίνι: όχι ως ένα ταλαντούχο παιδί που περιμένουμε να… εκραγεί, αλλά ως ένας έτοιμος, ψημένος παίκτης που έχει δείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά.