Για μια φωτογραφία στο σαλόνι (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Προ ετών, σε μία από τις δεκάδες αναδομήσεις που έχει υποστεί (εξαιτίας του σχετικού... χόμπι της γυναίκας μου) το σαλόνι μας, η περί ης ο λόγος μου ζήτησε να ξεδιαλέξω «επαγγελματικές» φωτογραφίες. Ποιες κρατάμε, ποιες καταχωνιάζουμε.
Διάλεξα, θυμάμαι, Κρόιφ, Μπλαχίν, Φαν Μπάστεν, Σαραβάκο, Αποστολάκη, Μανωλά, Μαχλά, Ράικααρντ. Απόρησε ότι, απεναντίας, προορίζονταν μόνο για κάποιο συρτάρι φυσιογνωμίες όπως ο Μπεκενμπάουερ και ο Πελέ. Ηταν η στιγμή που συνειδητοποιούσα πως οι συνθήκες των ενσταντανέ με τους συγκεκριμένους δεν μου έλεγαν απολύτως τίποτα.

Μια ζωή στο ποδόσφαιρο συνήθως είναι αρκετή για να δει κανείς, τουλάχιστον μία φορά από κοντά, λίγο πολύ όλους τους μεγάλους της μπάλας. Αλλους εν δράσει στο γήπεδο ή σε συνέντευξη, όταν ακόμα είναι εν ενεργεία. Αλλους, πάλι, σε εκδηλώσεις παλαιμάχων ή χορηγών. Σήμερα μπορώ να νιώθω βέβαιος πως το ένα είναι πολύ προτιμότερο από το άλλο.
Τον Μπεκενμπάουερ τον είδα –κι εγώ δεν θυμάμαι πότε και με ποια αφορμή– στο Ευγενίδειο. Απέναντι από το τότε «Χανδρής». Δεν αισθάνθηκα κάτι. Τον Πελέ, πάλι, τον είχε φέρει κάποτε (αν δεν απατώμαι στη «Μεγάλη Βρετάννια») η MasterCard. Στα μέσα και στα έξω, τότε, ήταν ο νυν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου (αλλά για μένα πάντοτε σημαντικός πολίστας) Σπύρος Καπράλος.

Μας είπαν ότι θα στηθούμε στην ουρά, σαν πιτσιρικάδες έξω από (με το συμπάθιο) οίκο ανοχής, για να φωτογραφηθεί ο καθένας ξεχωριστά με τον Πελέ. Μπαίνεις, το κάνεις πατ κιουτ, φεύγεις. Κάπως είχαν οργανώσει και τις... ερωτήσεις, γενικώς πολύ φτιαχτή κατάσταση, με δέλεαρ τη φωτογραφία, να 'χεις μετά να το λές. Εκείνη η αναδόμηση του σαλονιού, χρόνια μετά, με βοήθησε να αντιληφθώ ότι... δεν είχα να το λέω.

Είναι έως και οδυνηρό να μεταβαίνεις συναισθηματικά από τους θεούς του χορταριού στις μαϊμούδες, που χορεύουν όπως τους βαράνε το ντέφι. Οπου ντέφι, εν προκειμένω το cash. Στήνονται μπροστά στο background με τους σπόνσορες, λένε όλα τα politically correct κοινότοπα για τη βία, το ντόπινγκ, την παγκόσμια ειρήνη, το ρατσισμό, που είναι τελευταία της μόδας, τα προγνωστικά τους για το Μουντιάλ, θλίψη.

Τα ίδια κάνει πλέον, μετά το επεισόδιο με την υγεία του, που του έκόψε το τσιγάρο και τη δουλειά στον πάγκο, και ο Κρόιφ. Περνάει τον καιρό του εξαργυρώνοντας αγρίως το μύθο του. Τον είχα δει στο Ρότερνταμ στον τελικό του Euro 2000 και δεν μου πήγε καν να του ζητήσω ό,τι οι περισσότεροι γύρω μου. Το αυτόγραφό του στο εισιτήριο του ματς. Οσο για τη φωτογραφία στο σαλόνι, η δική του... σώθηκε επειδή ήταν από τον καιρό που ο Ολλανδός, ακόμα προπονητής στον κυπελλούχο Ευρώπης Αγιαξ το 1986-87, ζούσε το ποδόσφαιρο. Δεν ζούσε από το ποδόσφαιρο.

Προ καιρού μού προσφέρθηκε η ευκαιρία να δειπνήσω με την παρέα του Μαραντόνα στην Αθήνα. Είχα από τηλεοράσεως επηρεαστεί (δηλαδή τι επηρεαστεί, σοκαριστεί) με την εικόνα του εκείνες τις ημέρες. Δεν ήθελα να το υποστώ –με δέλεαρ ακόμα μία φωτογραφία για το σαλόνι– και διά ζώσης. Ευχαρίστησα, είπα όχι, πήγα το βράδυ σπίτι, φίλησα τα παιδιά μου και όταν αποκοιμήθηκαν προτίμησα να βάλω στο βίντεο την κασέτα με τα μεγαλεία του. Πέρασα μια υπέροχη νύχτα έτσι με τον Ντιέγκο.

Κατανοώ τις λεγόμενες «εμπορικές εκμεταλλεύσεις», ξέρω ότι είναι οι σύγχρονοι κανόνες του παιχνιδιού όπου γης, εννοείται ότι δεν μου φταίνε οι χορηγοί, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά το καλό με τις βιντεοκασέτες, τώρα πια και με τα DVD, παραμένει ότι εκεί βρίσκεις συμπυκνωμένα όλα, και μόνον, τα ωραία.