Η (σκληρή) μοίρα του αμυντικού (SportDay / Βάιος Τσούτσικας)

Από μικρά παιδιά, από την εποχή των ντέρμπι της αλάνας, οι παίκτες που βρίσκονταν από τη μεσαία γραμμή και πίσω είχαν ρόλο συμπληρωματικό. Οι αμυντικοί δεν ζούσαν στη μιζέρια του τερματοφύλακα, αλλά δεν είχαν και την γκλαμουριά των μέσων και πολύ περισσότερο των επιθετικών. Δόξα στην μπάλα έχει αυτός που σκοράρει. Μοιραίος είναι συχνότερα αυτός που τρώει ή αφήνει ένα γκολ να μπει και λιγότερο ο άστοχος φορ. Αυτό έχει μπει στη συνείδηση όλων αυτών που ξεκίνησαν με κοντά παντελονάκια τον δρόμο προς την ποδοσφαιρική καθιέρωση και κατέληξαν σε... μόνιμους κατοίκους της εξέδρας ή του καναπέ. Η προσοχή των περισσοτέρων στρέφεται στον «μάγο» Ριβάλντο, στο «θωρηκτό» Μπίσκαν και σε οποιονδήποτε άλλον απειλεί την αντίπαλη άμυνα. Για τους αμυντικούς τα σχόλια, ακόμα κι αν είναι αποθεωτικά ξεχνιούνται γρήγορα, με την πρώτη γκέλα.

Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Είναι κανόνας διεθνής. Το διαπιστώνει κανείς εύκολα αν ψάξει να βρει έναν αμυντικό που να έχει πάρει το βραβείο της «Χρυσής Μπάλας» από το «Φρανς Φουτμπόλ». Μην κουράζεστε, θα πρέπει να φτάσετε στο 1976 και τον Φραντς Μπεκενμπάουερ. Από εκεί και πέρα νικά κάθε χρόνο η γκλαμουριά του σκοραρίσματος. Η αντίληψη αυτή περνά και στους προέδρους ή τους ιδιοκτήτες των ομάδων. Ξέρουν ότι ο λαμπερός παίκτης φέρνει κόσμο στα γήπεδα και αυτόν κυνηγούν. Ο Ολυμπιακός επί χρόνια ολόκληρα έκανε επενδύσεις στο επιθετικό ποδόσφαιρο αφήνοντας την άμυνά του ανοικτή και, αν στην Ελλάδα η συνταγή πέτυχε, στην Ευρώπη είχε τελείως αντίθετα αποτελέσματα. Ο Παναθηναϊκός φέτος προτίμησε να κάνει ένα δεύτερο «μπαμ» παίρνοντας τον Μπίσκαν και τώρα που τραυματίστηκε ο Γκούμας προσπαθεί να διορθώσει τα αδιόρθωτα και να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Από αμυντικό ξέμεινε και η ΑΕΚ, με τον τραυματισμό του Τσιρίλο.

Αν θέλει κάποιος να το τραβήξει από τα μαλλιά, θα μπορούσε να πει πως έτσι εκδικούνται οι αμυντικοί. Αυτή η έλλειψη είναι ένας τρόπος να θυμηθούν και οι κερκιδάτοι και οι ιδιοκτήτες ότι μπορεί οι «μάγοι» και τα «θωρηκτά» να φέρνουν κόσμο στα γήπεδα, τα αποτελέσματα όμως είναι δύσκολο έως αδύνατο να έρθουν χωρίς την παρουσία των δύσμοιρων παιδιών που μεγάλωσαν πίσω από τη μεσαία γραμμή.