Η συντριβή της προπαγάνδας (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Δεν έγραψα τίποτα χθες για το κάζο του Παναθηναϊκού στο Παγκρήτιο. Πρώτον, γιατί οι εν ψυχρώ κραυγές δεν μου αρέσουν. Δεύτερον, γιατί σας είχα προειδοποιήσει εγκαίρως για το κακό που πλησίαζε και, τρίτον, γιατί περίμενα να δω πού θα αποδοθούν οι ευθύνες. Περισσότερο και από τα ματς του ΠΑΟ έχουν ενδιαφέρον οι αντιδράσεις. Στην Κρακοβία έφταιγε η ανετοιμότητα, στα χαμένα ντέρμπι η διαιτησία, με τον Ιωνικό και τη Λιβαδειά οι απουσίες, στη Βαρκελώνη και στο Παγκρήτιο οι παίκτες. Αυτοί ειδικά φταίνε πάντα, εδώ και χρόνια. Απλώς αλλάζουν αυτοί που φταίνε κι έρχονται άλλοι για να φταίνε περισσότερο.

Κατ' αρχάς, ψυχραιμία. Στο Παγκρήτιο παίχτηκε το έργο που βλέπουμε από την αρχή της σεζόν. Ο ΠΑΟ των πειραματισμών, με μια ασύνδετη ομάδα που δύσκολα πατάει περιοχή και αγχώνεται εκτός έδρας, έχασε από τον Εργοτέλη, μια ομάδα Α’ Εθνικής, η οποία περιστασιακά βρίσκεται στη Β'. Ο ΠΑΟ υπερεκτιμήθηκε όταν νίκησε με μεγάλη δόση τύχης τη Βίσλα και τη Βέρντερ Βρέμης. Δεν ήταν σούπερ τότε, δεν είναι του πεταμού τώρα και δεν χρειάζεται να αλλάξει προπονητή ή να διαλυθεί. Χρειάζεται απλώς να σταματήσει η συστηματική διαστρέβλωση της πραγματικότητας μπας και αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Δικαιολογίες

Στον Εργοτέλη συνέβη η συντριβή της προπαγάνδας που καταστρέφει αυτή την ομάδα από την αρχή. Αντί για λύσεις, κυκλοφορούν δικαιολογίες. Δοκιμάζει ο Μαλεζάνι όλο το καλοκαίρι ένα σύστημα με τρεις στην άμυνα, τον Μπίσκαν και τον Κονσεϊσάο κόφτες και τον Γκέκα και τον Ολισαντέμπε βασικούς στην επίθεση και μόλις αυτό αποδεικνύεται αναποτελεσματικό, κυκλοφορεί ότι αυτό το δοκίμαζε για τα ματς με τη Βίσλα: πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση ομάδας που προετοιμάστηκε τρεις μήνες όχι για μία σεζόν, αλλά για ένα παιχνίδι! Προσπαθώντας να καλύψουν τον Μαλεζάνι, τον εκθέτουν.

Δάρλας

Υπό την πίεση της κριτικής, ο Ιταλός άλλαξε σύστημα. Για να φανεί ότι όλα προχωρούν βάσει σχεδίου, κυκλοφορεί ότι το 4-4-2 ήταν στα πλάνα του. Ρωτάς σε ποιο φιλικό δοκιμάστηκε και σου λένε στην προπόνηση! Για να σου αποδείξουν δε ότι ο Μαλεζάνι το είχε στο μυαλό του, σου λένε «να, κοίτα, έβαλε τον Δάρλα αριστερό μπακ, που σημαίνει ότι ως εκδοχή το σκεφτόταν!». Ξέρετε πώς έγινε ο Δάρλας βασικός; Το καλοκαίρι, επειδή ο προπονητής του δεν τον υπολόγιζε, είχαν συμφωνήσει να τον στείλουν στη Λάρισα. Ο Τζίγκερ όταν έμαθε ότι εκεί είναι ο Λυράκης (δηλαδή ο πρώην μάνατζερ του Μπασινά!), είπε όχι. Τον κράτησε με το ζόρι ο Ιταλός (που ήθελε να παίζει με τον Σέριτς και τον Βόουτερ ψηλά αριστερά στο 3-4-3) και το παλικάρι κατέληξε ενδεκάδα! Σε ποια σχολή του Κοβερτσιάνο διδάσκεται, άραγε, τέτοιος προγραμματισμός;

Εφεύρημα

Μόλις έφτασαν τα πρώτα χαστούκια (απολύτως προβλέψιμα για μια ομάδα που αλλιώς προετοιμαζόταν να παίξει το καλοκαίρι κι αλλιώς κατέληξε να αγωνίζεται, θυμηθείτε τι έπαθε ο Ολυμπιακός του Προτάσοφ π.χ.) προέκυψε το εφεύρημα ότι τάχα μου και εκείνοι της Ριζούπολης στην αρχή του κύκλου τους έτρωγαν σφαλιάρες. Άκουγα τον Κώστα Γκόντζο την Τετάρτη το βράδυ να ισχυρίζεται στο ραδιόφωνο ότι εκείνη η ομάδα είχε γνωρίσει διασυρμούς με τη Λανς, την Αρσεναλ, κ.ά. Ξέρετε πόσοι παίκτες από την ομάδα της Ριζούπολης έπαιξαν σε αυτά τα ματς: ούτε τέσσερις! Τη σεζόν '98-'99 έπαιζαν ο Βάντσικ, ο Κιάσσος, ο Λαγωνικάκης, ο Βόκολος, ο Μιλόγεβιτς, ο Κόλα, ο Ασάνοβιτς, ο Βαζέχα πριν γίνει παγκίτης, ο Μάουρο, ο Μίκλαντ, ο Στράντλι: αυτοί ήταν οι βασικοί. Η ομάδα του «Λύμπε», του Καραγκούνη, του Μπασινά, του Νικοπολίδη, του Φύσσα, του Κυργιάκου, του Ρενέ ξεκινάει μια χρονιά αργότερα και κάνει με προπονητή τον Κυράστα με το καλημέρα την Κορούνια να τρέμει στο ΟΑΚΑ, γλιτώνοντας με μία ισοπαλία-μαγική εικόνα. Και μετά, για τρεις σεζόν, κάνει την Ευρώπη να παραμιλάει.

Ημίχρονο

Εκείνη η ομάδα είχε στον κύκλο της μόνο ένα «μαύρο» ημίχρονο, αυτό στην Κορούνια, όταν έχανε με 4-1. Σηκώθηκε τότε ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης, πήγε στα αποδυτήρια και είπε ότι αν μείνει έτσι το πράγμα, όλοι ντρέπονται να γυρίσουν στην Ελλάδα. Έφτανε αυτό για να λήξει το ματς 4-2 και να μείνει ανοιχτή η υπόθεση πρόκριση. Πήγε κανένας στο «Καμπ Νου» να πει κάτι όταν ο ΠΑΟ διασυρόταν;

Ρόδινα

Γιατί πρέπει να λέμε ότι στη μεγάλη πορεία του ΠΑΟ στην Ευρώπη ήταν βασικός ο Σάριτς και όχι ο Σεϊταρίδης που διέπρεψε; Δηλαδή θα φανούν καλύτεροι οι τωρινοί αν μειωθεί ο Γιούρκας, αν συκοφαντηθεί ο Μπασινάς, αν περιγράψουμε τον Λυμπερόπουλο ως άχρηστο, αν λέμε ότι ο Πάολο Σόουζα ήταν καλά, αλλά δεν τον έβαζαν να παίξει; Και ποιος σοβαρά πιστεύει ότι δεν θα 'ρθουν χαστούκια όπως αυτό του «Καμπ Νου» ή αυτό του Παγκρήτιου όσο ο ΠΑΟ εξακολουθεί να σέρνεται; Θα γίνει καλύτερος, δηλαδή, επειδή θα μειώνεται η προσφορά των προηγούμενων παικτών του; Θα βελτιωθεί ο ΠΑΟ επειδή στο «Derby» βρίζουν τον Καρπετόπουλο; Ή προόδευσε η ομάδα επειδή ο Σόλιντ έχει προβλήματα; Δηλαδή αν ο Ολυμπιακός είναι τελευταίος και ο ΠΑΟ προτελευταίος όλα είναι ρόδινα;

Ρεβάνς

Ο Μαλεζάνι πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει προπονητής στον κόσμο που να μένει ένα χρόνο σε ξενοδοχείο! Οσο συνεχίζουν στον ΠΑΟ την τακτική της αναζήτησης μιας δικαιολογίας για οτιδήποτε στραβό, ο Ιταλός θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη χρονιά για να κάνει προετοιμασία, να αλλάζει ενδεκάδες, να διοργανώνει πενταήμερες εκδρομές στο Ηράκλειο, να επισκέπτεται την Κνωσό, να μην αισθάνεται την ανάγκη μετά τον αποκλεισμό με τον Εργοτέλη να πει ένα συγγνώμη. Γιατί να το πει, άλλωστε; Το πιθανότερο είναι ότι πριν από το ματς πίστευε ότι υπάρχει ρεβάνς…

Σκούπα

Η αλήθεια δεν έκανε ποτέ κακό. Πληγώνει καμιά φορά, αλλά είναι φάρμακο. Αν ήμουν ο Τζίγκερ, θα έπαιρνα τη σκούπα και θα κυνηγούσα όσους μου χαϊδεύουν τα αυτιά και βρίζουν τους παίκτες. Γιατί αυτοί αποτελούν την ομάδα μου κι αλίμονο σε όποιον παίζει μαζί τους…

Αντίο, κύριε Αλέκο

Σκέφτομαι τον Αλεξανδράκη και τον «ρόλο του Αλεξανδράκη». Ο άνθρωπος Αλέκος Αλεξανδράκης δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ηθοποιός, ήταν κάτι σπουδαιότερο: ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης, που εκμεταλλεύτηκε τη mainstream επιτυχία του για να κάνει την Οδό Ονείρων της καρδιάς του και γι’ αυτό δεν είχε απωθημένα. Δεν καταπιέστηκε από το κοινό του, αλλά το παίδεψε. Δεν το αγνόησε, αλλά και δεν το κολάκεψε.

Ο ρόλος Αλεξανδράκης, ο Αλεξανδράκης των ταινιών της Φίνος Φιλμ, υπήρξε ένας πολύ ιδιαίτερος φιλμικός ήρωας. Ο ήρωας που ο Αλεξανδράκης συνήθως ερμήνευε, δεν υπήρξε ποτέ ο φανταστικός στοργικός μπαμπάς μας, ο Παντελής Ζερβός π.χ. ή ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Δεν ήταν ο τρελός αδερφός που θα θέλαμε να έχουμε, όπως ήταν ο διασκεδαστικός Κώστας Βουτσάς ή ο καταφερτζής Ντίνος Ηλιόπουλος. Δεν ήταν ο μάτσο γκόμενος που αναστάτωνε τα κοριτσόπουλα, όπως ο Νίκος Κούρκουλος, ή ο λαϊκά ωραίος Δημήτρης Παπαμιχαήλ που τρέλαινε τις γυναίκες με τον τρόπο που κάπνιζε. Στο πάνθεον των ηρώων του ασπρόμαυρου σινεμά, ο ήρωας Αλεξανδράκης ήταν αυτός που περισσότερο απ' όλους έβγαλε στο πανί την αλήθεια του εαυτού του και γι' αυτό ήταν ο πιο πολυδιάστατος ζεν πρεμιέ. Είναι μια περίπτωση πρωταγωνιστή που ήταν υπεράνω της μόδας της εποχής στην οποία μεγαλούργησε. Αντίθετα με τους υπόλοιπους που ήταν εύκολο να συναντήσεις στον δρόμο, ο φιλμικός χαρακτήρας του Αλεξανδράκη στην Ελλάδα του '60 (κι όχι μόνο) ήταν γοητευτικά σπάνιος. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν πριν από χρόνια τον ρώτησαν ποιος από τους νεότερους του μοιάζει, απάντησε «ο Θοδωρής Αθερίδης». Και ο Θοδωρής όπως και ο Αλεξανδράκης βάζουν πάντα κάτι πολύ από τον εαυτό τους σε ό,τι ερμηνεύουν, φέρνουν τον φιλμικό (ή τον θεατρικό) ήρωα στα μέτρα τους και σου ζητούν να τους κατανοήσεις. Αν το κάνεις, μαθαίνεις και να τους αγαπάς.

Ο Αλεξανδράκης ήταν αστός ικανός να τραβήξει την προσοχή της Μελίνας στη «Στέλλα», την οποία δεν κέρδισε, επειδή τότε ήταν της μόδας τα λαϊκά παιδιά με την «αλητεία» του Γιώργου Φούντα, ήταν ατακαδόρος τόσο ώστε να μην καταλαβαίνει πάντα το χιούμορ του η Τζένη Καρέζη, ήταν δυτικοευρωπαϊκά διακριτικός κι όταν έπαιζε τον κακό, σε τρόμαζε με τη μεταμόρφωσή του. Έλεγε, δεν μπορεί αυτός να τα κάνει αυτά. Ο Αλεξανδράκης κατήργησε τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και τον ηθοποιό, προσφέροντάς μας τον εαυτό του στο σανίδι και το πανί.

Ίσως γι' αυτό στενοχωρηθήκαμε με τον θάνατό του. Έχουμε τη βεβαιότητα ότι χάσαμε έναν άνθρωπο που ξέραμε καλά...