Ο Τοπαλίδης να βάλει το χέρι του... (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Η απόφαση του Οτο Ρεχάγκελ να συνεχίσει να δουλεύει στην Εθνική Ελλάδας ήταν μία λογική απόφαση: κι εγώ, αν ήμουν Ρεχάγκελ, το ίδιο θα έκανα. Γιατί δηλαδή να φύγει ο Ρεχάγκελ; Στην Ελλάδα -ό,τι κι αν συμβεί- κριτική δεν θα του ασκείται, γιατί κανένας δεν θέλει να χαρακτηριστεί αχάριστος. Οι παίκτες θα εξακολουθήσουν να είναι μαζί του, αφού έχουν τη θέση καπαρωμένη. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, αν τα πράγματα πάνε άσχημα, θα φταίνε αυτοί γιατί είναι κορεσμένοι και όχι αυτός που τους διάλεξε. Ξέρετε τι σπουδαίο πράγμα είναι να δουλεύεις κάπου χωρίς ευθύνες;

Έχω εγκαίρως σημειώσει ότι θεωρώ πως ο Ρεχάγκελ στην Εθνική έχει κάνει τον κύκλο του και η παραμονή του μπορεί μόνο φθορά του μύθου του να προκαλέσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα κάθομαι, σαν τη χήρα που μοιρολογεί τον άνδρα της, να κλαίω και να καταριέμαι τις όμορφες στιγμές για τρία χρόνια: αν ο Οτο πάει καλά, θα αναγνωρίσω το λανθασμένο της εκτίμησής μου, αν δεν πάει καλά, θα φταίνε αυτοί που τον κράτησαν. Ο άνθρωπος δεν φταίει σε τίποτα. Δεν έχω άλλωστε την απαίτηση από επαγγελματίες να προτιμούν την τιμητική ανεργία από ένα εξαιρετικό συμβόλαιο. Ο ίδιος έκανε πολύ καλά που έμεινε.

Διάστημα

Και φυσικά θα κάνει πολύ καλά να συνεχίσει να κάνει ό,τι έκανε όλο αυτό το διάστημα των προκριματικών του Μουντιάλ. Θα κάνει πολύ καλά να συνεχίσει να καλεί τους ίδιους πάντοτε παίκτες, ακόμα κι αν δεν έχουν ομάδα. Θα κάνει πολύ καλά να αγνοεί το ελληνικό πρωτάθλημα και να παρακολουθεί απλώς τα ματς των συλλόγων που παίρνουν μέρος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Θα κάνει πολύ καλά να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τις μικρές εθνικές ομάδες (και ειδικά την Ελπίδων με τον προπονητή της οποίας δεν έχει ποτέ του συνεργαστεί) και θα κάνει πολύ καλά να χρησιμοποιεί τους παίκτες του σε ένα σωρό παράξενες θέσεις, αντί να ψάχνει να βρει κάποιους που να αγωνίζονται σε αυτές. Θα κάνει πολύ καλά, γιατί έτσι έκανε σε όλη τη διάρκεια των προκριματικών και αφού τα πεπραγμένα του τα χειροκροτήσαμε, δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να απαιτούμε τίποτε άλλο. Αφού το 95% της χώρας ήθελε την παραμονή του, ξεπερνώντας ως μικρές λεπτομέρειες μια σειρά από νοσηρά γεγονότα που χαρακτήρισαν την παρουσία της Εθνικής μας στον όμιλο των προκριματικών του Μουντιάλ, πολύ καλά θα κάνει ο Γερμανός να συνεχίσει την πρακτική του.

Ανανέωση

Στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο άνθρωπος ξεκαθάρισε τη στάση του, όπως κάνει πάντα. Το αίτημα για ανανέωση το αντιμετώπισε με δυσπιστία και ειρωνεία: «Για μένα δεν έχει σημασία, αν κάποιος είναι 21 ή 31 χρόνων, κοιτάω μόνο την απόδοση», είπε και πρόσθεσε ότι «θα παίρνω τους παίκτες που μου εγγυώνται ότι θα κερδίσω. Ακούω και διαβάζω για νέα παιδιά. Ωραία είναι όλα αυτά, αλλά πρέπει να υπάρχει και η απόδοση. Οταν πας με μια πολύ νέα ομάδα να παίξεις με την Μπαρτσελόνα, πρέπει να φροντίσεις να κλείσεις την εστία με σανίδες για να μη δεχτείς πολλά γκολ». Βρίσκω το παράδειγμα εξαιρετικό. Κυρίως γιατί κάτι μου λέει ότι αν η Εθνική που έπαιξε με το Καζακστάν εμφανιζόταν στο «Καμπ Νου», θα χρειαζόταν σανίδες στην επιστροφή. Βρεγμένες…

Κομπλέ

Ο Ρεχάγκελ δεν κρύβει ότι θεωρεί την ομάδα του, δηλαδή την ομάδα που αγωνίστηκε στα προκριματικά του Μουντιάλ, ως την καλύτερη που υπάρχει. «Δεν υπάρχει καλύτερη ομάδα από εμάς», δήλωσε. «Δεν παίξαμε ποτέ κομπλέ και αν κάνετε μία ανάλυση στον όμιλο, θα δείτε ότι δεν υπήρξε καλύτερη ομάδα», επέμενε. Στη δική του οπτική έχει απόλυτο δίκιο. Αυτός αυτή την ομάδα μπορούσε να φτιάξει και αυτήν έφτιαξε. Όποιος πιστεύει ότι αυτή η ομάδα που είδαμε έχει μέλλον, δεν έχει παρά να χειροκροτήσει την παραμονή του.

Φανέλα

Δεν με διαολίζει η εξέλιξη. Με τρομάζει η αδυναμία των υπευθύνων να εκτιμήσουν την κατάσταση. Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ο Ρεχάγκελ ήρθε στην Ελλάδα, οι Ελληνες παίκτες έφευγαν στο εξωτερικό. Ο Χαριστέας, ο Δέλλας, ο Ζαγοράκης, ο Τσιάρτας, ο Καραγκούνης, ο Βρύζας ακόμα και ο Νικολαΐδης και ο Γιαννακόπουλος εκεί ωρίμασαν και έβαλαν μυαλό. Η δουλειά του ομοσπονδιακού ήταν να τους συγκεντρώσει, να τους πείσει να παίζουν για τη φανέλα, να τους κάνει ομάδα. Μόνο που σήμερα τα δεδομένα άλλαξαν. Κανένας σχεδόν δεν πάει στο εξωτερικό. Οι τριαντάρηδες γυρίζουν και οι νέοι ψάχνονται. Ο νέος ομοσπονδιακός πρέπει να χτίσει μία ομάδα με παίκτες που αγωνίζονται στην Ελλάδα. Να διαχειριστεί τις εντάσεις τους, να τους αξιολογήσει, να τους παρακολουθήσει, να τους εντάξει σε ένα μηχανισμό, να φτιάξει μία ομάδα με ταυτότητα και δικά της στοιχεία. Θα τα κάνει αυτά ο Οθωνας; Πολύ αμφιβάλλω...

Δέκα μέρες

Από το ματς με τη Γεωργία μέχρι σήμερα πέρασε σχεδόν ένας μήνας. Ξέρετε πόσες μέρες ήταν εδώ ο Ρεχάγκελ; Ούτε δέκα! Θα αλλάξει τώρα συνήθειες και θα αρχίσει να παίρνει σβάρνα τα γήπεδα για να δει ποιος είναι ο Παπαδημητρίου, ο Ψωμάς, ο Ηλιάδης, ο Λαμπριάκος, ο Μπαλάφας; Δεν το πιστεύω. Ή νομίζετε ότι ο Γερμανός θα πάρει το αεροπλάνο για να τσεκάρει σε τι κατάσταση είναι ο Χούτος, ο Λουμπούτης, ο Ταβλαρίδης και ο Σκοπελίτης; Να το δω και να μην το πιστέψω! Ο άνθρωπος είναι 100% βέβαιος και σίγουρος ότι η ομάδα του είναι η καλύτερη. Γιατί να αλλάξει γνώμη; Εδώ αποκλείστηκε η Εθνική και του έκαναν αύξηση αποδοχών!

Παραμονή

Η Εθνική ομάδα, που γεννιέται, μοιάζει να είναι η ομάδα του Γιάννη Τοπαλίδη. Ο οποίος είναι ακούραστος, τρέχει από γήπεδο σε γήπεδο με βροχές και κρύα, σημειώνει, ρωτάει, ψάχνει. Αλλά δεν άκουσα κανέναν να πανηγυρίζει για την παραμονή του…