Στοιχηματίστε γιατί χανόμαστε (και σίγουρα έχω...) (Sportday / Χρίστος Χαραλαμπόπουλος)

Ο κόσμος εκπαιδεύεται ήδη επαρκώς στον τζόγο για να θεωρεί ότι μόνον αυτός θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση της ζωής του. Ούτε η καλύτερη παιδεία ούτε οι καλύτερες συνθήκες εργασίας

Έχω γράψει κατ' επανάληψη, στο παρελθόν, για τις σχέσεις του ποδοσφαίρου με τον τζόγο. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο «γάμο», που προσφέρει τεράστια κέρδη στις εταιρείες στοιχηματισμού, οι οποίες εκμεταλλεύονται την αθλητική δραστηριότητα –και όχι μόνο– στο ποδόσφαιρο. Μια εκμετάλλευση που υπερβαίνει τα όρια της «νομιμότητας», όρος που χάνει το νόημά του όταν αναφερόμαστε στον στοιχηματισμό.

Οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη χώρα που εντόπισε τα τρομακτικά κέρδη που προσέφερε αυτό το πεδίο οικονομικής δραστηριότητας, που συχνά υπήρξε –και εξακολουθεί να είναι– προνομιακό φέουδο της παρανομίας. Οι τεχνολογικές εξελίξεις ήταν σίγουρο ότι θα μεγάλωναν το οικονομικό πεδίο δραστηριότητας, όπως και τον τζίρο, ενώ παράλληλα θα μπορούσαν να δώσουν στους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνταν στον χώρο το «πλεονέκτημα» της φοροδιαφυγής. Κι αυτό διότι οι μηχανισμοί ελέγχου –από την πλευρά των κυβερνήσεων– της οικονομικής δραστηριότητας στο Διαδίκτυο είναι ακόμα ατελείς. Κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει μια εταιρεία που, ενδεχομένως, έχει την έδρα της σε κάποιον φορολογικό παράδεισο να συμπεριλάβει στο κουπόνι της παιχνίδια από αγώνες της τρίτης ή της τέταρτης κατηγορίας ή ακόμα και των περιφερειακών πρωταθλημάτων.

Επειδή δεν παίζω Στοίχημα, αγνοούσα ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει ήδη, γεγονός που ευνοεί την παρανομία και δηλητηριάζει το ποδόσφαιρο στις ρίζες του. Ο κόσμος εκπαιδεύεται ήδη επαρκώς στον τζόγο για να θεωρεί ότι μόνον αυτός θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση της ζωής του. Ούτε η καλύτερη παιδεία ούτε οι καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η παγκοσμιοποίηση του τζόγου και της διαφθοράς είναι άνευ προηγουμένου.

Πριν από λίγο καιρό συνελήφθη στις Βρυξέλλες ένας Κινέζος επιχειρηματίας, κατηγορούμενος για «στήσιμο» ποδοσφαιρικών παιχνιδιών. Η βελγική αστυνομία κατέσχεσε 9.000 ευρώ που βρέθηκαν στο δωμάτιό του και δύο φορητούς υπολογιστές. Ο επιχειρηματίας αφέθηκε ελεύθερος, αλλά οι δραστηριότητές του παραμένουν υπό διερεύνηση και του έχει απαγορευτεί η έξοδος από το Βέλγιο.
Πιθανότατα η περίπτωση του συγκεκριμένου κυρίου, του 40χρονου Ζεϊγιούν Γιε, να μην είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν δεν ήταν πρόεδρος της φινλανδικής ομάδας Αλιάνσι, η οποία είχε τιμωρηθεί με πρόστιμο 10.000 ευρώ για πλημμελή προετοιμασία για ένα παιχνίδι της κόντρα στη Χάκα τον περασμένο Ιούνιο. Η Αλιάνσι έχασε με 8-0 σε εκείνο το παιχνίδι, στο οποίο παίχθηκαν –ασυνήθιστα– πολύ μεγάλα ποσά και υπήρχαν υποψίες ότι ήταν στημένο. Φυσικά, δεν αποδείχτηκε τίποτα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Το ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Κινέζος επιχειρηματίας το καλοκαίρι που πέρασε ενδιαφέρθηκε να αγοράσει τη Λιρς, ομάδα της πρώτης κατηγορίας του βελγικού πρωταθλήματος, ή την Γκίιλ, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας. Με δεδομένο ότι ο Γιε δεν είναι κανένας Αμπράμοβιτς, εύκολα θα αναρωτηθεί κάποιος για τα κίνητρά του. Η σύλληψή του έρχεται μετά την έρευνα που ξεκίνησε η βελγική αστυνομία, λόγω του ότι παίζονται πάρα πολλά χρήματα στους αγώνες του πρωταθλήματος Βελγίου.

Οι διοικούντες τη βελγική ομάδα Σιντ Τρούιντεν ζήτησαν από τους παίκτες να υπογράψουν μια υπεύθυνη δήλωση ότι δεν θα στοιχημάτιζαν σε παιχνίδια της ομάδας τους, τη στιγμή που η βελγική εφημερίδα «De Morgen» αποκάλυπτε ότι το ποσό στοιχηματισμού στο ματς της Σιντ Τρούιντεν με τη Λα Λουβιέρ στις 29 Οκτωβρίου έφτασε τις 600.000 ευρώ σε μία μόνο διαδικτυακή εταιρεία στοιχήματος, την Betfair! Ενα ποσό που, σύμφωνα με τη βελγική εφημερίδα, είναι τριπλάσιο από το ποσό που παίζεται συνήθως στα ματς του βελγικού πρωταθλήματος.

Αυτά, βέβαια, που συμβαίνουν στο Βέλγιο, συμβαίνουν και αλλού, ασχέτως αν ακόμα δεν το έχουμε πληροφορηθεί. Στη Γερμανία η υπόθεση Χόιτσερ έχει φτάσει στα δικαστήρια, αλλά το αποτέλεσμα της δίκης δεν πρόκειται να αποζημιώσει ούτε τους παίκτες που έχασαν χρήματα ούτε τις ομάδες που έχασαν βαθμούς. Ο έλεγχος του χώρου είναι πολύ δύσκολος, ιδιαίτερα μετά τη διάδοση του προσωπικού ηλεκτρονικού υπολογιστή και την ανάπτυξη του Διαδικτύου, που έδωσαν τρομακτική ώθηση στον τζόγο, μιας και ο καθένας μπορεί να ποντάρει, να στοιχηματίσει από οπουδήποτε, για οτιδήποτε, ανά πάσα στιγμή. Ίσως είναι κοινοτοπία να υπενθυμίσω ότι τόσο το ποδόσφαιρο όσο και ο τζόγος είναι χώροι στους οποίους η διαφάνεια δεν ευδοκιμεί ιδιαίτερα, γεγονός που σημαίνει πως είναι ανεπαρκείς οι όποιοι έλεγχοι για τον εντοπισμό του βρόμικου χρήματος και του κεφαλαίου που είναι προϊόν φοροδιαφυγής, τα οποία χρηματοδοτούν –πολύ συχνά– ποδοσφαιρικό τζόγο και ποδοσφαιρικές επενδύσεις. Το παράνομο στοίχημα και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να επηρεάσει τα αποτελέσματα ποδοσφαιρικών αγώνων απασχόλησαν και την ΟΥΕΦΑ.

Πρόσφατα η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία ποδοσφαίρου υπέγραψε ένα μνημόνιο συνεργασίας με την Betfair, τη μεγαλύτερη εταιρεία στοιχημάτων της Βρετανίας, που πραγματοποιεί συναλλαγές και –κυρίως– εκτός Βρετανίας. Το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψε η ΟΥΕΦΑ θα της δίνει τη δυνατότητα να ζητεί τα στοιχεία συναλλαγής συγκεκριμένων προσώπων, για τα οποία θα υπάρχουν υποψίες ότι έχουν αναμιχθεί σε περιπτώσεις στημένων παιχνιδιών.

Με τις υπόλοιπες εταιρείες, όμως, τι γίνεται; Αυτό είναι αρκετό; Το θέμα του παράνομου τζόγου απασχολεί και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που μελετά ένα νέο κώδικα ρυθμίσεων, ο οποίος θα αφορά στις εταιρείες που θα δραστηριοποιούνται στο έδαφος της Ε.Ε. Μία από τις διατάξεις αυτού του κώδικα θα προβλέπει ότι για να πάρει άδεια λειτουργίας μια τέτοια εταιρεία, θα πρέπει να δεσμεύεται ότι θα παρέχει όλα τα στοιχεία των ύποπτων συναλλαγών εφόσον της ζητηθούν. Και δεν πρόκειται μόνο για χρηματικά ποσά ή πιστωτικές κάρτες, αλλά και τις ΙΡ διευθύνσεις των υπολογιστών μέσω των οποίων πραγματοποιήθηκαν οι συναλλαγές.

Στην Ελλάδα πολλά καφενεία ή καφετέριες μετατρέπονται σε πρακτορεία παράνομου τζόγου, ενώ τα δελτία του «Πάμε στοίχημα» ξεπλένουν χρήμα που προέρχεται από παράνομες δραστηριότητες. Το πρόβλημα για την κυβέρνηση, όμως, είναι μόνον ο παράνομος τζόγος. Αυτός που δεν φορολογείται. Προφανώς, ο τζόγος που φορολογείται είναι καλός. Με το καλό λοιπόν και η εισαγωγή του, σαν μάθημα, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.